Η πρόσφατη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν αναμένεται να επαναπροσδιορίσει ριζικά την πολιτική σκηνή της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, ο άμεσος αντίκτυπός της στην αμερικανική πολιτική, ιδίως στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026 και στη διατήρηση της αμερικανικής υποστήριξης προς το Ισραήλ, παραμένει λιγότερο σαφής.
Ενώ η βάση του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, έχει εκδηλώσει την υποστήριξή της στις κοινές αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις, ορισμένες επιδραστικές προσωπικότητες της αμερικανικής δεξιάς τις έχουν καταδικάσει. Αυτές οι καταδίκες εντείνουν τις ήδη υφιστάμενες εντάσεις εντός της βάσης MAGA (Make America Great Again) και συμπίπτουν με τις συντηρητικές ανησυχίες σχετικά με την επιρροή του Ισραήλ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν, η εσωκομματική διαίρεση δεν αποτελεί ευνοϊκή συγκυρία για τους Ρεπουμπλικάνους. Οι συντηρητικές διαφωνίες σχετικά με τον πόλεμο κατά του Ιράν και την ευρύτερη υποστήριξη προς το Ισραήλ θα μπορούσαν να κοστίσουν στους Ρεπουμπλικάνους τον ερχόμενο Νοέμβριο.
Οι διακυβευόμενοι παράγοντες για τους Ρεπουμπλικάνους είναι υψηλοί: και οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 35 από τις 100 έδρες της Γερουσίας θα κριθούν στις κάλπες, με τους Ρεπουμπλικάνους να ελέγχουν αυτήν τη στιγμή και τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Ο έλεγχος του Κογκρέσου θα διαμορφώσει την προώθηση της ατζέντας του Trump, το πόσο αποφασιστικά μια Δημοκρατική πλειοψηφία μπορεί να εμπλέξει τον Λευκό Οίκο μέσω εποπτείας, και πόσο ασφαλής θα παραμείνει η θέση του Ισραήλ στην Ουάσινγκτον.
«Ο πόλεμος του Ισραήλ» και η διάσταση των MAGA
Τις ημέρες που προηγήθηκαν των αρχικών επιθέσεων του Σαββάτου, ο επιδραστικός δεξιός δημοσιογράφος Tucker Carlson, κορυφαίος επικριτής της ισραηλινής επιρροής στην αμερικανική κυβέρνηση, είχε προειδοποιήσει επανειλημμένα κατά της στρατιωτικής κλιμάκωσης. Στην εκπομπή του την Πέμπτη, που μεταδόθηκε σε δεκάδες εκατομμύρια ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Carlson υποστήριξε ότι το Ισραήλ ωθούσε τις ΗΠΑ σε σύγκρουση για να εξασφαλίσει απόλυτη ηγεμονία στη Μέση Ανατολή. Τη Δευτέρα το βράδυ, ο Carlson σχολίασε την εναρκτήρια φάση του πολέμου, ενισχύοντας την προπολεμική του ανάλυση, αποκαλώντας τον πόλεμο «τον πόλεμο του Ισραήλ» και υποστηρίζοντας ότι «συνέβη μόνο επειδή το Ισραήλ το ήθελε».
Άλλοι εξέχοντες συντηρητικοί έχουν επικρίνει τον πόλεμο. Η πρώην μέλος του Κογκρέσου Marjorie Taylor Greene ανήρτησε στο X ότι οι επιθέσεις «δολοφονούσαν παιδιά [του Ιράν]» και ήταν αντίθετες με την ατζέντα «America First». Η συντηρητική σχολιαστής Candace Owens έχει κάνει περισσότερες από δώδεκα αναρτήσεις υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ προκάλεσε τις ΗΠΑ σε μάχη.
Οι απόψεις των Carlson, Greene και Owens έχουν σημασία. Οι τρεις αυτοί έχουν δεκάδες εκατομμύρια ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ τους και αντιπροσωπεύουν επιδραστικές φωνές εντός του κινήματος MAGA. Οι κριτικές τους σηματοδοτούν ένα διευρυνόμενο χάσμα στο συντηρητικό πολιτικό πρόγραμμα. Σημαντικά πρόσωπα του MAGA, όπως οι Megyn Kelly, Matt Walsh και οι Hodge Twins, έχουν επίσης καταδικάσει τον πόλεμο ως προδοσία των αρχών «America First».
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ξεχνούν
Ένα υπόγειο ρεύμα στις πρόσφατες συντηρητικές επικρίσεις είναι ο ισχυρισμός ότι η απόφαση του Trump να πάει σε πόλεμο έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές του MAGA. Για να υποστηρίξουν αυτό το σημείο, σχολιαστές της δεξιάς έχουν ανασύρει παλιές δηλώσεις και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από στελέχη της κυβέρνησης Trump, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Trump, του υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, του αντιπροέδρου JD Vance και της διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών Tulsi Gabbard.
Για παράδειγμα, ως εκλεγμένος πρόεδρος το 2016, ο Trump είχε δηλώσει ότι υπό την ηγεσία του, οι ΗΠΑ θα «σταματούσαν τις κούρσες ανατροπής… ξένων καθεστώτων». Επίσης, σε πολλά tweets του 2012 και 2013, ο Trump είχε προτείνει ότι ο τότε πρόεδρος Barack Obama θα επιτίθετο στο Ιράν για να αποσπάσει την προσοχή από εγχώρια προβλήματα, να ενισχύσει την προσπάθεια επανεκλογής του ή να αντισταθμίσει την πτώση των δημοσκοπήσεων.
Το 2023, ο Vance είχε θρηνήσει την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ ως «καταστροφή» και είχε δηλώσει ότι η αμερικανική «εξωτερική πολιτική κρατείται ακόμη όμηρος από άνδρες… [που] θα υποστηρίξουν τον επόμενο πόλεμο, και μετά τον επόμενο, μέχρις ότου η χώρα αδειάσει». Το 2024, ο Vance είχε καταδικάσει την ιδέα πολέμου με το Ιράν.
Τόσο το 2016 όσο και το 2020, η Gabbard είχε αντιταχθεί έντονα στους «πολεμοκάπηλους». Σε μια συνέντευξη το 2020, η Gabbard είχε δηλώσει ότι ένας «ολοκληρωτικός πόλεμος με το Ιράν θα έκανε τους πολέμους που έχουμε δει στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν να φαίνονται σαν πικνίκ».
Με την ανάδειξη αυτών των αρχειακών δηλώσεων, οι επικριτές υποστηρίζουν όχι μόνο ότι ο πόλεμος με το Ιράν είναι λάθος, αλλά ότι παραβιάζει τις ιδεολογικές δεσμεύσεις στις οποίες χτίστηκε ο συνασπισμός MAGA.
Ένα διασπασμένο κόμμα
Ακόμα και πριν από τον πόλεμο με το Ιράν, οι Ρεπουμπλικανοί ήταν πιο διαιρεμένοι από ποτέ στην πρόσφατη μνήμη. Για ένα μεγάλο διάστημα δύο ετών, οι Carlson, Owens, Greene και πολλοί άλλοι είχαν επικρίνει την πολιτική των Ρεπουμπλικάνων έναντι του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Η απόφαση για πόλεμο με το Ιράν, φαινομενικά για λογαριασμό του Ισραήλ, έχει ενισχύσει περαιτέρω τη διαίρεση.
Ορισμένοι συντηρητικοί, συμπεριλαμβανομένου του επιδραστικού λευκού εθνικιστή Nick Fuentes, είναι τόσο θυμωμένοι που έχουν προτείνει να ψηφίσουν τους Δημοκρατικούς αντί για τους Ρεπουμπλικάνους στις ενδιάμεσες εκλογές.
Αν αυτές οι εκκλήσεις αποκτήσουν δυναμική, οι προοπτικές των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές θα μπορούσαν να απειληθούν.
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις υποδεικνύουν ότι οι Ρεπουμπλικανοί έχουν λόγους να ανησυχούν. Μια δημοσκόπηση του πρακτορείου Reuters, που διεξήχθη μετά την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, δείχνει ότι μόνο περίπου το ένα τέταρτο των Αμερικανών εγκρίνει την απόφαση του Trump να πάει σε πόλεμο. Πιο ανησυχητικό για τον Trump, ίσως, είναι ότι μόνο το 55% των Ρεπουμπλικάνων εγκρίνει. Αυτός είναι ένας αξιοσημείωτα χαμηλός αριθμός, ειδικά σε σύγκριση με την υποστήριξη άνω του 90% που είχαν οι Ρεπουμπλικανοί για την εισβολή του George W. Bush στο Ιράκ τον Μάρτιο του 2003.
Όλα αυτά είναι σημαντικά επειδή οι ενδιάμεσες εκλογές ιστορικά έχουν λειτουργήσει ως δημοψηφίσματα για τον εν ενεργεία πρόεδρο και το κόμμα του. Όλα τα μέλη της Βουλής αντιμετωπίζουν τους ψηφοφόρους κάθε δύο χρόνια, και το κόμμα του προέδρου σχεδόν πάντα χάνει έδρες σε ενδιάμεσους κύκλους, ιδίως όταν το ποσοστό αποδοχής ενός προέδρου είναι κάτω του 50%. Ο Trump, του οποίου το ποσοστό αποδοχής κυμαίνεται μεταξύ 36% και 38%, έγινε πρόσφατα ο πρώτος πρόεδρος με ποσοστό αποδοχής κάτω του 50% τόσο στην πρώτη του θητεία όσο και κατά το πρώτο έτος της δεύτερης θητείας του.
Ακόμη και πριν από τον πόλεμο με το Ιράν, οι πρώτοι εκλογικοί βαρόμετροι ευνοούσαν τους Δημοκρατικούς. Το 2025, οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι σημείωσαν μια σειρά από νίκες, κερδίζοντας τις εκλογές για κυβερνήτες και κερδίζοντας τοπικούς αγώνες σε διάφορες περιοχές, παρέχοντας κρίσιμη ορμή για τις ενδιάμεσες εκλογές.
Ένα μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο
Το Ιράν μπορεί να αποδειχθεί το τελευταίο πεδίο μάχης σε έναν ευρύτερο μετασχηματισμό της αμερικανικής κοινής γνώμης σχετικά με το Ισραήλ.
Για δεκαετίες, οι Αμερικανοί είχαν συμπάθεια πολύ περισσότερο προς τους Ισραηλινούς παρά προς τους Παλαιστινίους – κατά μέσο όρο, μεταξύ 2001 και 2018, οι Ισραηλινοί είχαν ένα πλεονέκτημα 43% στις δημοσκοπήσεις της Gallup.
Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα, μια δημοσκόπηση της Gallup πρότεινε – για πρώτη φορά στην ιστορία της – ότι η αμερικανική συμπάθεια κλίνεται περισσότερο προς τους Παλαιστίνιους παρά προς τους Ισραηλινούς.
Είναι σημαντικό ότι αυτή η μετατόπιση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις αλλαγές στις συμπάθειες των Ρεπουμπλικάνων. Από το 2024, η υποστήριξη προς το Ισραήλ έχει μειωθεί κατά 10% μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων.
Αυτό είναι κρίσιμο, επειδή οι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων αποτελούν εδώ και καιρό τη ραχοκοκαλιά της υποστήριξης του Ισραήλ στις ΗΠΑ. Εάν η υποστήριξη των Ρεπουμπλικάνων αποδυναμωθεί, η μοναδική προστασία του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική θα μπορούσε να αποδυναμωθεί μαζί της.
Όταν καταλαγιάσει ο θόρυβος από τον πόλεμο με το Ιράν, πολλοί Αμερικανοί μπορεί να δουν τη σύγκρουση μέσα από το ίδιο πρίσμα με τους Carlson, Owens, Greene και άλλους – ως έναν πόλεμο που διεξάγεται για λογαριασμό του Ισραήλ.
Εάν ο πόλεμος είναι μακρύς και δαπανηρός, όπως ο Trump έδειξε τη Δευτέρα ότι μπορεί να είναι, αυτή η αντίληψη θα εδραιωθεί.
Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026, λοιπόν, μπορεί να μην χρησιμεύσουν μόνο ως δημοψήφισμα για τον Trump και τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά και για την «ειδική σχέση» που έχουν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ.
Ο Trump έχει αυτοαποκαλεστεί «ο καλύτερος φίλος του Ισραήλ… που είχαν ποτέ». Μπορεί να πιστεύει ότι βοηθά έναν παλιό φίλο, αλλά ένας πόλεμος που επιδιώκει την απόλυτη περιφερειακή ηγεμονία του Ισραήλ θα μπορούσε, παραδόξως, να αποδυναμώσει την πιο σημαντική πηγή ισχύος του: την αμερικανική υποστήριξη.
Εάν οι ρεπουμπλικανικές διαιρέσεις για το Ιράν μεταφραστούν σε απώλειες στο Κογκρέσο, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν στην ατζέντα του Trump. Ένα Κογκρέσο που θα αναδιαμορφωθεί από την αντίδραση των ψηφοφόρων μπορεί τελικά να είναι λιγότερο αυτόματα υποστηρικτικό σε πολιτικές υπέρ του Ισραήλ.
Η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα έχει ήδη μεταμορφώσει την αμερικανική κοινή γνώμη για το Ισραήλ και έχει διαβρώσει τα θεμέλια της αμερικανικής υποστήριξης με τρόπους που ήταν κάποτε αδιανόητοι. Ο πόλεμος κατά του Ιράν θα μπορούσε να είναι το κερασάκι στην τούρτα – όχι μόνο για το κόμμα του Trump, αλλά και για την πολιτική συναίνεση που έχει εγγυηθεί εδώ και καιρό την αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ.
