Στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, στην περιοχή Batn al-Hawa, η καρδιά του Kayed Rajabi πονάει «ανείπωτα» καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα εγκαταλείψει το μοναδικό σπίτι που γνώρισε ποτέ. Μαζί με 150 ακόμη Παλαιστίνιους, που ανήκουν σε 28 οικογένειες, αντιμετωπίζουν την μεγαλύτερη κλίμακας εκδίωξη από το 1967, μετά την απόρριψη των τελευταίων νομικών εφέσεων από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ. Συνολικά, περίπου 700 κάτοικοι της γειτονιάς, που ανήκουν σε 84 οικογένειες, βρίσκονται αντιμέτωποι με την αναγκαστική εκτόπιση.

Οι οικογένειες Rajabi, με 24 σπίτια να απειλούνται, ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τα πάντα. Ο Kayed, 50 ετών, γεννημένος και μεγαλωμένος εκεί, βλέπει τα όνειρά του να γίνονται στάχτη, ενώ η απειλή της εγκατάστασης εποίκων στη θέση τους προκαλεί ανείπωτο πόνο. Τα παιδιά, όπως και οι γονείς, έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στο σχολείο και στη δουλειά, φοβούμενοι να φύγουν έστω και για λίγο από το σπίτι τους, σε μια προσπάθεια να προλάβουν λίγες τελευταίες στιγμές μαζί.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: Η οργάνωση Ateret Cohanim, η οποία υποστηρίζεται από τον Ισραηλινό νόμο για την επιστροφή εβραϊκών γαιών, έχει αναλάβει τον έλεγχο της περιοχής. Παρά το γεγονός ότι το Benvenisti Trust, που αρχικά προοριζόταν για τη διαχείριση γης και την παροχή κατοικιών σε φτωχές εβραϊκές οικογένειες, δεν συνδέεται πλέον με την αρχική κοινότητα, οι δικαστικές αποφάσεις ευνοούν τους εποίκους. Ερευνητές, όπως ο Aviv Tatarsky από την Ir Amim, επισημαίνουν ότι τα σπίτια δίνονται σε «ιδεολογικούς εποίκους» και όχι σε φτωχές εβραϊκές οικογένειες, αντίθετα με την αρχική πρόθεση του εμπιστεύματος.

Οι Παλαιστίνιοι που εκδιώχθηκαν, όπως η οικογένεια του Kayed Rajabi, έχουν χάσει τα σπίτια τους σε περιοχές όπως η Katamon, η Jaffa, η Haifa και η Εβραϊκή Συνοικία μετά το 1948 και το 1967, χωρίς να έχουν δικαίωμα διεκδίκησης. Ο Zuheir Rajabi, ηγέτης της κοινότητας, αναφέρει ότι οι οικογένειες έχουν ξοδέψει εκατοντάδες χιλιάδες σικέλ σε δικαστικές διαμάχες από το 2015, χωρίς αποτέλεσμα.

Η εκδίωξη αυτή δεν είναι μόνο η απώλεια ενός ακινήτου, αλλά η διάλυση δεσμών, μνήμης και ταυτότητας. Οι οικογένειες διασκορπίζονται, τα παιδιά υποφέρουν από εφιάλτες, και η αίσθηση της κοινότητας κινδυνεύει να χαθεί. Ο Wa’il Rajabi, μιλώντας για την αδυναμία του να βρει εναλλακτική στέγη στην Ανατολική Ιερουσαλήμ με τον μισθό του, δηλώνει ότι η κατάσταση είναι «απελπιστική», μια «θανατική ποινή» για την οικογένειά του.