Ενώ η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης έχει στραφεί στις εξελίξεις γύρω από τη συμφωνία με το Ιράν, η τραγωδία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται αμείωτη. Ο θάνατος του επτά μηνών βρέφους Sam Fahd Abu Haikal, ο οποίος πυροβολήθηκε στο πρόσωπο από Ισραηλινούς στρατιώτες κοντά στη Χεβρώνα στις 6 Ιουνίου 2026, αποτελεί μια ζοφερή υπενθύμιση ότι ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ.
Η Δυτική κάλυψη συχνά αγνοεί την κλιμακούμενη βία, όπως στα χωριά της Δυτικής Όχθης, μεταξύ των οποίων και η Sinjil, όπου οι κάτοικοι ζουν εγκλωβισμένοι πίσω από αγκαθωτά σύρματα, στερούμενοι την πρόσβαση στη γη τους. Την ίδια στιγμή, οι Ισραηλινοί έποικοι, απολαμβάνοντας την υποστήριξη του στρατού, συνεχίζουν να καίνε σπίτια και αυτοκίνητα, τρομοκρατώντας τους Παλαιστίνιους χωρικούς. Στη Γάζα, η κατάσταση παραμένει απελπιστική, με περισσότερο από το μισό του θύλακα να έχει υποστεί de facto προσάρτηση και τον πληθυσμό να λιμοκτονεί, ενώ τα διεθνή μέσα ενημέρωσης θάβουν αυτές τις ειδήσεις κάτω από μακροσκελή άρθρα για τις «ανησυχίες ασφαλείας» του Ισραήλ.
Από τον Οκτώβριο, παρά την υποτιθέμενη εκεχειρία, έχουν καταγραφεί περισσότερες από 2.000 παραβιάσεις και τουλάχιστον 981 θάνατοι Παλαιστινίων, ανάμεσά τους πολλά παιδιά. Η στρατηγική του Ισραήλ είναι ξεκάθαρη: μέσω του ελέγχου των γεωγραφικών συνόρων, η πείνα χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης. Μέχρι τα τέλη Μαΐου, ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu είχε θέσει ως στόχο τον έλεγχο του 70% του εδάφους της Γάζας, με τους Παλαιστίνιους να μην μπορούν πλέον να προσεγγίσουν τα αγροκτήματα ή τη θάλασσα, καθώς στοχοποιούνται ως «απειλές».
Η ίδια μέθοδος εφαρμόζεται και στον νότιο Λίβανο, όπου ο εκτοπισμός 1,2 εκατομμυρίων ανθρώπων και η καταστροφή υποδομών βαφτίζονται «ζώνες ασφαλείας». Καμία συμφωνία με το Ιράν δεν μπορεί να σημάνει το τέλος του πολέμου όσο το παλαιστινιακό έδαφος συνεχίζει να υφαρπάζεται και οι Παλαιστίνιοι να δολοφονούνται. Ο θάνατος του μικρού Sam Abu Haikal, τυλιγμένου στην παλαιστινιακή σημαία, είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η λήθη αποτελεί το πιο ισχυρό όπλο σε αυτόν τον άνισο πόλεμο.
