Η απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης υπό τον Κιρ Στάρμερ να επιτρέψει τη χρήση βρετανικών στρατιωτικών βάσεων για επιθέσεις στο Ιράν, αποτελεί μια επικίνδυνη επανάληψη των καταστροφικών λαθών που έγιναν κατά την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Η υιοθέτηση μίας τέτοιας πολιτικής, όπως αναλύει το άρθρο, οδηγεί σε μια αλυσίδα μιζέριας, μίσους και θανάτου, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο και θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ασφάλεια.

Περισσότερα από 20 χρόνια μετά, ο πόλεμος στο Ιράκ αναγνωρίζεται πλέον ως ένα τραγικό λάθος που τροφοδότησε αλυσιδωτές συγκρούσεις και αστάθεια. Η σύμπλευση του Ηνωμένου Βασιλείου με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν παράνομο πόλεμο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο άνω του ενός εκατομμυρίου Ιρακινών. Παρά τις πικρές αυτές εμπειρίες, φαίνεται ότι κάποιοι δεν έχουν διδαχθεί.

Τον Μάρτιο του 2003, ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους του Λονδίνου ενάντια στην παράνομη εισβολή στο Ιράκ, προειδοποιώντας ότι η ενέργεια αυτή θα πυροδοτούσε μια σπείρα δυστυχίας, μίσους και θανάτου. Η τότε κυβέρνηση, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις, ακολούθησε τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο που αποδείχθηκε καταστροφικός.

Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα μετά τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, οι απώλειες είναι ήδη τραγικές: πάνω από 1.400 Ιρανοί και πάνω από 1.000 Λιβανέζοι έχουν σκοτωθεί. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επικαλείται την ανάγκη εξουδετέρωσης “άμεσων απειλών από το ιρανικό καθεστώς”, ισχυρισμός που ημερομηνία λήξης. Ωστόσο, η πραγματικότητα, σύμφωνα με τον παραιτηθέντα διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, Τζο Κεντ, είναι διαφορετική: “Το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας” και η έναρξη του πολέμου οφείλεται σε “πιέσεις από το Ισραήλ και την ισχυρή αμερικανική του λόμπι”.

Η πρώτη απώλεια του πολέμου είναι η αλήθεια. Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος με πυρηνικά όπλα στη Μέση Ανατολή. Ενώ μια διπλωματική λύση ήταν εφικτή, ΗΠΑ και Ισραήλ επέλεξαν τον πόλεμο, θέτοντας σε κίνδυνο την ανθρωπότητα. Η βρετανική κυβέρνηση, αντί να σταθεί αλληλέγγυα με το διεθνές δίκαιο, επέτρεψε τη χρήση βρετανικών βάσεων για επιθέσεις κατά του Ιράν, εμπλέκοντας τη χώρα σε μία “εγκληματική ενέργεια”.

Η γραμμή που υιοθετεί η κυβέρνηση Στάρμερ, ότι δηλαδή η χρήση των βρετανικών βάσεων αφορά μόνο “αμυντικές” επιθέσεις, είναι αβάσιμη. Όταν ένα αεροσκάφος απογειώνεται από βρετανική βάση και βομβαρδίζει στόχους στο Ιράν, η Βρετανία εμπλέκεται άμεσα στην πράξη επίθεσης. Η δικαιολογία των “αμυντικών σκοπών” δεν αναιρεί την εμπλοκή και τις συνέπειες.

Ο βουλευτής Τζέρεμι Κόρμπιν κατέθεσε νομοσχέδιο για την απαιτούμενη κοινοβουλευτική έγκριση για οποιαδήποτε βρετανική εμπλοκή σε στρατιωτικές ενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης βρετανικών βάσεων από άλλες χώρες. Η άρνηση του πρωθυπουργού να προωθήσει αυτή τη νομοθεσία, χωρίς συζήτηση, συζήτηση και ψήφο, οδηγεί τη Βρετανία σε έναν ακόμη καταστροφικό, παράνομο πόλεμο.

Όπως και στην εισβολή στο Ιράκ, όσοι αντιτίθενται στον πόλεμο κατά του Ιράν κατηγορούνται για υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων. Ωστόσο, δεν υπάρχει νομική βάση για επίθεση με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος, ούτε ιστορική απόδειξη ότι οι βομβαρδισμοί φέρνουν την ευημερία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Τραμπ, όπως υπογραμμίζεται, ενδιαφέρεται μόνο για την απόκτηση πόρων και την πολιτική κυριαρχία, αδιαφορώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Βρετανία, αντί να υποκύπτει στις απαιτήσεις του Τραμπ, θα έπρεπε να σταθεί εναντίον του, υπερασπιζόμενη το διεθνές δίκαιο. Η ιστορία των επεμβάσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είναι μια ιστορία χάους, αστάθειας και δυστυχίας. Πόσες ακόμη καταστροφικές αποτυχίες χρειάζονται για να διδαχθούμε; Και τι θα χρειαστεί για να υπερασπιστεί η Βρετανία επιτέλους μία συνεπή, ηθική εξωτερική πολιτική βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, την κυριαρχία και την ειρήνη;