Η καταστροφή χριστιανικού συμβόλου στον Λίβανο, η οποία αποτυπώθηκε σε βίντεο και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, έφερε την ισραηλινή ηγεσία σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Στις 19 Απριλίου 2026, είδε το φως της δημοσιότητας υλικό που δείχνει Ισραηλινό στρατιώτη να πλήττει με βαριοπούλα άγαλμα του Ιησού στο Debel του Λιβάνου, προκαλώντας αντιδράσεις για την υποκρισία του ισραηλινού αφηγήματος περί προστασίας των χριστιανικών μνημείων.
Ο Benjamin Netanyahu, προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να διατηρήσει τις συμμαχίες του, κυρίως με το κίνημα των Χριστιανών Σιωνιστών στις ΗΠΑ, ανακοίνωσε την Τρίτη τη φυλάκιση του στρατιώτη για 30 ημέρες, καθώς και του συναδέλφου του που κατέγραφε το περιστατικό. Παράλληλα, έξι ακόμα στρατιώτες κλήθηκαν για ανάκριση. Η κίνηση αυτή θεωρείται ασυνήθιστη, δεδομένου ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σπάνια οδηγούν σε καταδίκες τα μέλη τους για παραβιάσεις, ακόμα και σε περιπτώσεις ανθρωπιστικών τραγωδιών, όπως η δολοφονία της ανταποκρίτριας του Al Jazeera, Shireen Abu Akleh, το 2022.
Ο Yossi Mekelberg, αναλυτής του Chatham House, επισήμανε πως η άμεση αντίδραση του Ισραήλ ήταν επιβεβλημένη για να καθησυχαστούν υποστηρικτές όπως ο Mike Huckabee, πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ υπό τη διακυβέρνηση του Donald Trump. Ωστόσο, η επιλεκτική ευαισθησία του Ισραήλ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ευρεία καταστροφή ισλαμικών μνημείων και τον θάνατο χιλιάδων αμάχων.
Ενώ η κυβέρνηση του Ισραήλ επικαλείται συστηματικά τις «ιουδαιοχριστιανικές αξίες» για να δικαιολογήσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις, οι επικριτές τονίζουν ότι η πραγματικότητα διαψεύδει αυτόν τον ισχυρισμό. Χαρακτηριστικά είναι τα περιστατικά με τον αποκλεισμό του πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, Pierbattista Pizzaballa, από την εκκλησία του Παναγίου Τάφου και τα πλήγματα σε ναούς στη Γάζα. Την ίδια στιγμή, οι αναφορές για παρενοχλήσεις χριστιανών εντός του Ισραήλ παρουσιάζουν αυξητικές τάσεις, με το Rossing Center for Education and Dialogue να καταγράφει 155 σχετικά περιστατικά το 2025. Ο κοινωνιολόγος Yehouda Shenhav-Shahrabani υπογραμμίζει πως η βαθιά ριζωμένη περιθωριοποίηση του «διαφορετικού» καθιστά τέτοιες συμπεριφορές συστημικές, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς επίσημες συγγνώμες.
