Μια ανησυχητική τροπή λαμβάνει χώρα στα δικαστικά έδρανα της Γαλλίας όσον αφορά τη διαχείριση της παλαιστινιακής υπόθεσης. Τον Μάρτιο του 2024, το Ποινικό Τμήμα του Ακυρωτικού Δικαστηρίου, το ανώτατο δικαστικό όργανο της χώρας, επικύρωσε την καταδίκη του Mohamed Makni, επιχειρηματία και αντιδημάρχου του Echirolles. Το «έγκλημα» για το οποίο καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση με αναστολή και στέρηση του δικαιώματος άσκησης δημόσιου αξιώματος, ήταν η αναπαραγωγή μιας δήλωσης του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Τυνησίας, Ahmed Ounaies, ο οποίος υποστήριξε πως η διεθνής κοινότητα σπεύδει να χαρακτηρίσει ως «τρομοκρατία» αυτό που για πολλούς αποτελεί πράξη αντίστασης.
Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά σηματοδοτεί μια βαθιά μεταμόρφωση στον τρόπο που το γαλλικό δικαστικό σύστημα προσεγγίζει την Παλαιστίνη. Μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, η γαλλική κυβέρνηση επέλεξε να χρησιμοποιήσει την κατηγορία της «απολογίας της τρομοκρατίας» ως κύριο εργαλείο ελέγχου του δημόσιου διαλόγου. Ενώ ο νόμος αυτός δημιουργήθηκε αρχικά για την καταπολέμηση της προπαγάνδας του Ισλαμικού Κράτους (ISIL), έχει μετατραπεί πλέον σε μηχανισμό αστυνόμευσης όσων αρνούνται να αποκόψουν τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου από το ιστορικό τους πλαίσιο: την κατοχή, την αποικιοκρατία και την άρνηση των εθνικών δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.
Η υπόθεση Makni αγγίζει τον πυρήνα ενός θεμελιώδους ερωτήματος που απασχολεί την ανθρωπότητα εδώ και έναν αιώνα: έχουν οι λαοί υπό στρατιωτική κατοχή το δικαίωμα στην αντίσταση; Ενώ το διεθνές δίκαιο απαντά καταφατικά, η επίσημη Γαλλία φαίνεται να ακολουθεί μια διαφορετική ρότα, υπονομεύοντας ακόμα και την κληρονομιά του Charles de Gaulle, ο οποίος το 1967 είχε αναγνωρίσει τη σύνδεση μεταξύ του δικαιώματος στην αντίσταση και της τάσης των αποικιοκρατών να βαφτίζουν αυτή την αντίσταση «τρομοκρατία».
Η δικαστική αυτή εξέλιξη εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το αν οι γαλλικές δικαστικές αρχές τελούν υπό κυβερνητική πίεση, ή αν ακόμα και η ίδια η κυβέρνηση δέχεται ξένες επιρροές. Η ποινικοποίηση του πολιτικού πλαισίου που συνδέει την κατοχή με την αντίσταση αποτελεί ένα πλήγμα όχι μόνο για τους Γάλλους πολίτες, αλλά και για τις ελίτ του Παγκόσμιου Νότου που αρνούνται να αποδεχθούν μια αφήγηση που απομονώνει τα γεγονότα από την ιστορική τους πραγματικότητα.
