Ο Οθωμανός συγγραφέας και ιστορικός, Γκοκχάν Γκοκτσούκ, σε άρθρο του στην τουρκική εφημερίδα Yeni Şafak, εστιάζει στις ιστορικές ρίζες της ευρωπαϊκής εχθρότητας προς τους μουσουλμάνους, υποστηρίζοντας ότι η δυναστεία των Αψβούργων έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της ισλαμοφοβίας.
Σύμφωνα με τον Γκοκτσούκ, η δυναστεία των Αψβούργων, που αρχικά ανέδειξε τη δύναμή της από την Ελβετία και κατόπιν κατέλαβε εκτεταμένα εδάφη στην Ευρώπη, συχνά μέσω διπλωματικών γάμων, βρέθηκε σε σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Οθωμανοί Τούρκοι άρχισαν να απεικονίζονται ως η υπέρτατη απειλή στη συνείδηση των Ευρωπαίων. Αυτή η ιστορική αντίληψη, υποστηρίζει ο ιστορικός, αποτέλεσε τη βάση για την εμφάνιση της ισλαμοφοβίας και της τουρκοφοβίας στη σύγχρονη Ευρώπη.
Ο Γκοκτσούκ τονίζει ότι η έχθρα προς την Τουρκία δεν περιορίζεται στις μεγάλες ιστορικές μάχες, όπως αυτές του Μαντζικέρτ ή η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά αναδεικνύεται σαφέστερα μέσα από τη σύγκρουση των Αψβούργων με τους Οθωμανούς. Η άνοδος του Προτεσταντισμού στην Ευρώπη συνέπεσε με την κορύφωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την έντονη διαμάχη της με τους Αψβούργους. Η τελευταία, θεωρώντας εαυτήν προστάτιδα του Καθολικισμού, προέβαλε τους Οθωμανούς, οι οποίοι υποστήριζαν τους Προτεστάντες, ως “άπιστους από την Ανατολή”.
Μαρτυρίες από την εποχή, όπως αυτές του πρέσβη των Αψβούργων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ωγκιέ ντε Μπουσμπέκ, περιγράφουν τους Οθωμανούς ως “θηριώδη λιοντάρια” που απειλούσαν τα ευρωπαϊκά εδάφη. Όταν οι οθωμανικές δυνάμεις ξεπέρασαν τα όρια, εκδηλώθηκε πανικός, χτύπησαν οι καμπάνες των εκκλησιών και ζητήθηκε από τους Χριστιανούς να προσευχηθούν για να αποκρούσουν τους “άγριους Τούρκους”.
Η δυναστεία των Αψβούργων παρουσίαζε τον εαυτό της ως υπέρμαχο του Καθολικισμού και του Χριστιανισμού, προβάλλοντας στην προπαγάνδα της ότι η “τουρκική απειλή”, αν διαπερνούσε τα σύνορά της, δεν θα έβλαπτε μόνο τους Καθολικούς, αλλά θα αφάνιζε και τους Προτεστάντες. Έτσι, η αντιπαράθεση με τους Οθωμανούς παρουσιάστηκε ως υπαρξιακός αγώνας για όλους τους Ευρωπαίους Χριστιανούς.
Ο “τουρκικός κίνδυνος” έγινε πολιτικό εργαλείο στα χέρια των Αψβούργων, συνδεδεμένος με τις επεκτατικές τους φιλοδοξίες στην Ουγγαρία και την επιθυμία τους να ελέγξουν την κληρονομιά της Ρώμης στον χριστιανικό κόσμο. Μέχρι τον 18ο αιώνα, η ευρωπαϊκή αντίληψη έβλεπε την αντιπαράθεση όχι απλώς ως σύγκρουση δύο αυτοκρατοριών, αλλά ως πόλεμο μεταξύ δύο ταυτοτήτων: της μουσουλμανικής Ανατολής και της χριστιανικής Δύσης.
Οι αυστρο-οθωμανικοί πόλεμοι, από τα Βαλκάνια έως την υπόλοιπη Ευρώπη, συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της ισλαμοφοβίας και του φόβου προς τους Τούρκους σε πολιτιστικό επίπεδο. Αυτό αντικατοπτρίζεται σε σλοβενικές ρήσεις, όπου η τουρκική ταυτότητα συνδεόταν με τον θάνατο και την καταστροφή. Αυτή η αρνητική συλλογική συνείδηση, που παρουσίαζε τους Τούρκους ως “απολίτιστους” και εχθρούς του Χριστιανισμού, εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, ενισχυόμενη από λογοτεχνικά και ιστορικά έργα.
Η εδραίωση αυτής της εχθρότητας προς τους Οθωμανούς προετοίμασε το έδαφος για την επιτυχία των Αψβούργων στα επεκτατικά τους σχέδια, από την Κεντρική Ευρώπη έως τα Βαλκάνια. Εν τω μεταξύ, η ίδια αυτή δυναστεία, που σπείρε τον φόβο για τους Οθωμανούς, ήταν ταυτόχρονα υπεύθυνη για την εκμετάλλευση αφρικανικών, ινδικών και αμερικανικών πόρων, καθώς και για την υποδούλωση πληθυσμών για αιώνες.
Ο ιστορικός καταλήγει ότι η ισλαμοφοβία και η τουρκοφοβία, που γεννήθηκαν εκείνη την εποχή, συνεχίζονται μέχρι σήμερα στον δυτικό κόσμο, τροφοδοτώντας διαρκώς τις επεκτατικές του φιλοδοξίες.
