Η Diana Buttu, Παλαιστίνια-Καναδή νομικός και πολιτική αναλύτρια, αναλύει σε άρθρο της στις 24 Απρ 2026 πώς οι διαπραγματεύσεις έχουν μετατραπεί σε μια διαδικασία που διαχειρίζεται, αντί να τερματίζει, τη στρατιωτική κατοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ίδια συμμετείχε στην παλαιστινιακή ομάδα που προσπαθούσε να διαπραγματευτεί τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής. Όπως επισημαίνει, η ιδέα ότι οι υπό κατοχή πληθυσμοί πρέπει να «διαπραγματευτούν» για την ελευθερία τους είναι εξ ορισμού διαστρεβλωμένη.

Παρά τις προτροπές των ηγετών από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν ποτέ στην ανεξαρτησία, καθώς κανένα κράτος δεν απέκτησε την ελευθερία του διαπραγματευόμενο με τους καταπιεστές του. Αντιθέτως, το Ισραήλ αξιοποίησε τον χρόνο των συνομιλιών για να διπλασιάσει τον αριθμό των εποίκων μέσα σε επτά χρόνια από τις συμφωνίες του Oslo. Η τακτική αυτή παραμένει σταθερή από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, με στόχο τη συνεχή εδαφική επέκταση, η οποία εκδηλώθηκε από το Σχέδιο Διχοτόμησης του 1947 έως τις παράνομες επιθέσεις κατά της Συρία, της Αίγυπτος και της Ιορδανίας το 1967.

Σήμερα, οι ηγέτες του Ισραήλ εμφανίζονται πιο «ειλικρινείς» όσον αφορά τις προθέσεις τους, δηλώνοντας ανοιχτά την επιθυμία για προσάρτηση της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, τον εκ νέου αποικισμό της Λωρίδας της Γάζας και την κατάληψη εδαφών από τον Λίβανο και τη Συρία. Με το πρόσχημα ενός διαρκούς πολέμου, το Ισραήλ έχει κανονικοποιήσει τις επιθέσεις σε νοσοκομεία, σχολεία και δημοσιογράφους, ενώ η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να παρέχει ασυλία σε αυτές τις πρακτικές. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν το διεθνές σύστημα δικαίου θα τολμήσει τελικά να αντιμετωπίσει το Ισραήλ, το οποίο συνεχίζει να αψηφά τις αρχές που θεσπίστηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.