Ενώ η διεθνής προσοχή επικεντρώνεται στις μάχες της Γάζας, το Ισραήλ διεξάγει έναν παράλληλο, λιγότερο προβεβλημένο πόλεμο στη Δυτική Όχθη. Με στόχο να καταστήσει τη ζωή των Παλαιστινίων αφόρητη, η ισραηλινή στρατιωτική και αποικιακή πολιτική κλιμακώνεται, ωθώντας σε μαζικούς εκτοπισμούς και καταστροφή υποδομών.
Τον τελευταίο χρόνο, πάνω από 50.000 Παλαιστίνιοι έχουν εκτοπιστεί βίαια από τα σπίτια τους, σύμφωνα με στοιχεία του 2025. Προσφυγικοί καταυλισμοί όπως του Τζενίν και της Τουλκάρεμ έχουν καταστραφεί ολοσχερώς, μετατρεπόμενοι πλέον σε ισραηλινές στρατιωτικές βάσεις. Η υποδομή τους, συμπεριλαμβανομένων δρόμων, συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης, έχει υποστεί εκτεταμένες καταστροφές, με εκτιμώμενες ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων. Χιλιάδες νοικοκυριά έχουν αποκοπεί από βασικές παροχές, ενώ οι εκτοπισμένες οικογένειες αναγκάζονται να ζουν σε δυσπρόσιτες περιοχές χωρίς ουσιαστική υποστήριξη.
Η βία του ισραηλινού στρατού έχει επεκταθεί και σε κεντρικές πόλεις της Δυτικής Όχθης, όπως η Ραμάλα και η Ιεριχώ, καθώς και στα νότια, όπως η Χεβρώνα και η Βηθλεέμ. Σε αυτές τις περιοχές, Παλαιστίνιοι πολιορκούνται, τρομοκρατούνται και, σε ορισμένες περιπτώσεις, εκτελούνται από ισραηλινούς στρατιώτες που δρουν ατιμώρητοι. Ιδιαίτερα στη Χεβρώνα, η πόλη τέθηκε πρόσφατα υπό lockdown, με άνδρες και αγόρια να συλλαμβάνονται και να υποβάλλονται σε βασανιστικές ανακρίσεις.
Συμπληρωματικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, η δράση των Ισραηλινών εποίκων εντείνεται. Οπλισμένοι με στρατιωτικού τύπου όπλα, οι άποικοι επιτίθενται σε Παλαιστίνιους και την περιουσία τους, προωθώντας την προσάρτηση γης. Η στρατιωτική λογική, όπως εκφράζεται στις επιχειρήσεις «αντιτρομοκρατίας», δεν στοχεύει απλώς στην εξάλειψη της «αντίστασης», αλλά στην αναμόρφωση του κοινωνικού και χωρικού περιβάλλοντος της Δυτικής Όχθης.
Η «υποδομή του φόβου» που καλλιεργείται, με καθημερινές επιθέσεις, συλλήψεις, κακοποιήσεις και καταστροφές, έχει ως στόχο την εξάλειψη κάθε αίσθησης κανονικότητας για τους Παλαιστίνιους. Η συνεχής επέκταση των οικισμών, η δημιουργία νέων οδικών δικτύων, η αύξηση των checkpoints και η συστηματική παρακολούθηση έχουν μετατρέψει τη βία από εξαίρεση σε καθημερινότητα.
Η ζωής των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη καθορίζεται πλέον από τις βίαιες διακοπές. Ο χρόνος, η κοινωνική ζωή, η ψυχολογική σταθερότητα και οι πολιτικές δυνατότητες δοκιμάζονται συνεχώς. Οι καθημερινοί περιορισμοί και οι εναλλακτικές διαδρομές δεν αποτελούν απλώς δυσχέρειες, αλλά εργαλεία αποδυνάμωσης και αποξένωσης.
Η κατάληψη της Δυτικής Όχθης δεν συνιστά απλώς κατάτμηση εδαφών για αποικισμό, αλλά και μια αργή υποβάθμιση της ικανότητας του αυτόχθονος πληθυσμού να συνυπάρχει. Ο πόλεμος, στη Δυτική Όχθη, εκτυλίσσεται κάτω από το κατώφλι των ειδήσεων, χωρίς ευδιάκριτες γραμμές μάχης, αλλά με την αίσθηση της συνεχούς απειλής.
