Η Guinea, αν και διαθέτει τα πλουσιότερα κοιτάσματα βωξίτη στον πλανήτη —το απαραίτητο υλικό για την παραγωγή αλουμινίου— παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο φτώχειας. Για τους κατοίκους χωριών όπως το Bembou Silaty, στην επαρχία Telimele, η έλευση των μεταλλευτικών εταιρειών δεν έφερε την ανάπτυξη που υπόσχονταν, αλλά την καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος.

«Πριν έρθουν οι εταιρείες, καλλιεργούσαμε τη γη μας και ζούσαμε από αυτήν», εξηγεί ο Mamadou Aliou, κάτοικος και ακτιβιστής της περιοχής. Σήμερα, η κατάσταση είναι δραματική: η γη δεσμεύεται από πολυεθνικές, το νερό των ποταμών μολύνεται και οι αποζημιώσεις που δίνονται στους αγρότες εξανεμίζονται γρήγορα, αφήνοντας τους ανθρώπους χωρίς πόρους και χωρίς δουλειά.

Η ζήτηση για αλουμίνιο σε παγκόσμιο επίπεδο, για τις ανάγκες των αυτοκινητοβιομηχανιών και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, έχει μετατρέψει τη χώρα σε πεδίο εντατικής εξόρυξης. Εταιρείες από την Κίνα, τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα, ενώ η κυβέρνηση του Mamady Doumbouya επιχειρεί πλέον να επιβάλει την επεξεργασία του μεταλλεύματος εντός της χώρας, σε μια προσπάθεια να διακρατήσει μεγαλύτερο μέρος του πλούτου.

Ωστόσο, η πραγματικότητα στα χωριά απέχει πολύ από τα οικονομικά πλάνα. Στο Bembou Silaty, οι γυναίκες αγωνίζονται να εξασφαλίσουν καθαρό νερό, ενώ οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι η γεωργική παραγωγικότητα έχει καταρρεύσει. Αυτή η οικονομική απόγνωση οδηγεί πολλούς νέους σε μια επικίνδυνη διαδρομή μετανάστευσης προς την Ευρώπη, ακολουθώντας ουσιαστικά την πορεία των πρώτων υλών που εξάγονται από τον τόπο τους. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Mamadou Aliou, η σύγκριση ανάμεσα στον πλούτο που εξάγεται και σε αυτά που απομένουν στην τοπική κοινωνία είναι αποκαρδιωτική: «Δεν κερδίζουμε σχεδόν τίποτα. Ίσα-ίσα για να επιβιώσουμε».