Εν μέσω του πολέμου και της τεράστιας κρίσης εκτοπισμού στο Λίβανο, η κοινότητα των μεταναστών αναδεικνύεται ως πυλώνας στήριξης, γεμίζοντας τα κενά που αφήνει το κράτος, προσφέροντας αγαπημένο φαγητό στους ομοεθνείς τους που έχουν χάσει τα πάντα. Η Myra Aragon, μετανάστρια από τις Φιλιππίνες, η οποία βρίσκεται στο Λίβανο εδώ και 22 χρόνια, διαχειρίζεται το κοινοτικό κέντρο και χώρο εστίασης “Tres Marias” στα βόρεια προάστια της Βηρυτού. Εκεί, καθημερινά, περίπου 200 άτομα, κυρίως μετανάστες εργάτες, λαμβάνουν ζεστό γεύμα.
Η Aragon, με εμπειρία από τον πόλεμο του 2006, τις εξεγέρσεις του 2015 και 2019, την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού το 2020, την οικονομική κατάρρευση του Λιβάνου και τον πόλεμο με το Ισραήλ, έχει παρατηρήσει ότι η φετινή σύγκρουση είναι “πολύ χειρότερη”. Αυτό οφείλεται τόσο στις εκτεταμένες επιθέσεις σε νέες περιοχές, όσο και στις αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις.
Η κοινότητα των μεταναστών, συχνά παραγκωνισμένη, αντιμετωπίζει πολυεπίπεδες δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών του συστήματος καφάλα, το οποίο συνδέει τον εργαζόμενο με τον χορηγό, οδηγώντας συχνά σε κακοποίηση. Παράλληλα, οι πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις έχουν προκαλέσει εκτεταμένες απώλειες ζωών και μαζικό εκτοπισμό, με τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ανθρώπους να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Συγκεκριμένα, δύο Σουδανοί υπήκοοι σκοτώθηκαν σε επίθεση στην Jnah, ενώ ένας Αιθίοπας έχασε τη ζωή του όταν ένα κτίριο κατεδαφίστηκε στο Tallet el Khayat. Χιλιάδες άλλοι μετανάστες, που αποτελούν περίπου 200.000 άτομα στον Λίβανο, έχουν επίσης εκτοπιστεί, με μια μεγάλη συγκέντρωση να βρίσκεται στα νότια προάστια της Βηρυτού, περιοχές που έχουν πληγεί σφοδρά.
Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις ότι τα καταφύγια δέχονται όλους τους εκτοπισμένους ανεξαρτήτως εθνικότητας, στην πράξη, οι μετανάστες συχνά αντιμετωπίζουν διακρίσεις, με τους ντόπιους να έχουν προτεραιότητα. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, η Myra Aragon και η ομάδα της, μέσω του “Tres Marias”, προσφέρουν γεύματα, αλλά και ακατέργαστα υλικά σε όσους μπορούν να μαγειρέψουν μόνοι τους. Αυτές οι προσπάθειες ενισχύουν την αλληλεγγύη, με την Aragon να μαγειρεύει ακόμη και εθνικές κουζίνες, όπως την Μπιρυάνι, κατόπιν αιτήματος των μεταναστών από το Μπαγκλαντές.
Σύμφωνα με τον Abdel Halim Abdallah, συντονιστή έργου των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) στον Λίβανο, “οι μετανάστες δείχνουν αγάπη, στοργή και αλληλεγγύη μέσω του φαγητού. Είναι κάτι που ενώνει”. Παρά τους κινδύνους, όπως η επικίνδυνη διανομή των γευμάτων, η Aragon και η ομάδα της συνεχίζουν το έργο τους, πιστεύοντας ότι το φαγητό είναι ένας τρόπος να αισθάνονται οι άνθρωποι ότι τους νοιάζονται και τους βλέπουν, ενώ παράλληλα προσφέρει μια γεύση από την πατρίδα τους.
