Η Ρουφαϊντά, 28 ετών, κρατά στην αγκαλιά της τον δίμηνο γιο της, Αχμάντ, προσπαθώντας να τον νανουρίσει στην αυλή της εκκλησίας Saint Joseph στην καρδιά της Βηρυτού. Γύρω της, ρούχα απλωμένα σε κάγκελα και στοίβες από στρώματα μαρτυρούν τη νέα πραγματικότητα για εκατοντάδες πρόσφυγες. Η Ρουφαϊντά, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Σουδάν πριν από έναν χρόνο λόγω του αιματηρού εμφυλίου, βιώνει τώρα την αναγκαστική εκτόπιση για δεύτερη φορά, καθώς οι συγκρούσεις ανάμεσα στη Hezbollah και το Ισραήλ έχουν μετατρέψει τον Λίβανο σε εμπόλεμη ζώνη.
Μαζί με τον σύζυγό της, Μοχάμαντ, κατέφυγαν στο Bint Jbeil, όπου προσπάθησαν να χτίσουν μια νέα ζωή, μέχρι που οι αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν το σπίτι τους. Σήμερα, φιλοξενούνται στον πρόχειρο καταυλισμό της εκκλησίας Saint Joseph, όπου συνωστίζονται περίπου 250 άτομα, κυρίως Σουδανοί αλλά και μετανάστες από το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές.
Η κατάσταση είναι οριακή. Οι συνθήκες υγιεινής, η έλλειψη θρεπτικής τροφής για το βρέφος και η διαρκής αγωνία για το νομικό τους καθεστώς συνθέτουν ένα σκηνικό απόγνωσης. Η Ρουφαϊντά εξομολογείται ότι παρά την κούραση και τον φόβο, η θέα του παιδιού της είναι η μόνη της παρηγοριά. «Έχω βιώσει τον πόλεμο στο Σουδάν, έχασα το σπίτι μου, και τώρα το βλέπω να επαναλαμβάνεται», δηλώνει με συγκρατημένη αξιοπρέπεια.
Παρόμοια είναι η μοίρα της Ρουνταϊνά Μουσταφά, η οποία έφτασε στον ίδιο καταφύγιο με τα τέσσερα παιδιά της, αφότου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα νότια προάστια της Βηρυτού. Η οκτάχρονη κόρη της, η οποία πάσχει από το σύνδρομο Asperger, υποφέρει από έντονα ψυχολογικά τραύματα λόγω των εκρήξεων, ενώ το κόστος της εξειδικευμένης εκπαίδευσής της έχει γίνει απαγορευτικό.
Οι πρόσφυγες αυτοί, παγιδευμένοι μεταξύ της αδυναμίας επιστροφής στην πατρίδα τους και της επισφαλούς διαμονής στον Λίβανο, ελπίζουν σε μια μελλοντική επανεγκατάσταση. Όπως επισημαίνει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι ευκαιρίες αυτές είναι περιορισμένες, αφήνοντας χιλιάδες οικογένειες να ζουν σε καθεστώς απόλυτης αβεβαιότητας, με μοναδικό τους στόχο τα παιδιά τους να μεγαλώσουν μακριά από τον τρόμο.
