Υπό την ηγεσία του προέδρου Donald Trump, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραβιάζουν συστηματικά διεθνείς κανόνες και νόμους, κλιμακώνοντας την βία στο εξωτερικό και την καταπίεση στο εσωτερικό, χωρίς να αντιμετωπίζουν τις κυρώσεις που επιβάλλονται συνήθως σε άλλες χώρες. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι ένα παγκόσμιο κίνημα μποϊκοτάζ και αποεπένδυσης είναι πλέον η μόνη μη βίαιη οδός για να υπάρξει λογοδοσία.
Τα τελευταία χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει δασμολογικές διενέξεις, έχουν εμπλακεί σε αμφίβολες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, και έχουν δηλώσει ψευδείς «εκεχειρίες» με το Ισραήλ, ενώ παράλληλα έχουν διατυπώσει δημόσια σκέψεις για τη μετατροπή της Γάζας σε «παραθαλάσσια ιδιοκτησία». Πέρα από αυτά, οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει τη Νιγηρία «για να υπερασπιστούν» τους Χριστιανούς, εισέβαλαν στη Βενεζουέλα και συνέλαβαν τον πρόεδρό της Nicolás Maduro, και έχουν απειλήσει ανοιχτά το Ιράν, τη Γροιλανδία και το Μεξικό με στρατιωτική επέμβαση.
Εσωτερικά, η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE) των ΗΠΑ συνεχίζει να προκαλεί παράνομη βλάβη, εκπληρώνοντας την υπόσχεση μαζικών απελάσεων. Από τις αρχές του 2026, ομοσπονδιακοί μετανάστες επιθεωρητές έχουν πυροβολήσει και σκοτώσει τουλάχιστον τρεις Αμερικανούς πολίτες. Τα περιστατικά, που καταγράφηκαν από πολλαπλές γωνίες, έχουν εντείνει την κοινή αγανάκτηση για την αυξανόμενη χρήση θανατηφόρας βίας από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες μετανάστευσης.
Εάν επρόκειτο για οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως το Ιράν, που έχει καταστείλει χιλιάδες διαδηλωτές, η δυτικό-κεντρική διεθνής κοινότητα θα είχε ήδη καλέσει για κυρώσεις και εμπάργκο κατά των ΗΠΑ. Ωστόσο, δεδομένων των απειλών και ενεργειών των ΗΠΑ, ο κόσμος πρέπει τώρα να υιοθετήσει την προσέγγιση του Martin Luther King Jr. και να εφαρμόσει μποϊκοτάζ και αποεπένδυση από αμερικανικές εταιρείες, προϊόντα και εκδηλώσεις.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η οικονομική πίεση αποτελεί τον μόνο μη βίαιο τρόπο διακοπής της αμερικανικής επιθετικότητας. Παρομοιάζει την κατάσταση με τον αγώνα των Αφροαμερικανών κατά τη διάρκεια του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, όπου το μποϊκοτάζ των λεωφορείων του Μοντγκόμερι, διάρκειας 381 ημερών, αποδείχθηκε αποτελεσματικό.
Ο συγγραφέας προτείνει την επέκταση του μοντέλου του κινήματος BDS (Μποϊκοτάζ, Αποεπένδυση, Κυρώσεις) κατά του Ισραήλ, εφαρμόζοντάς το κατά των ΗΠΑ. Αναφέρει ότι, παρά τις κατηγορίες για αντισημιτισμό, το BDS έχει αυξήσει την παγκόσμια ευαισθητοποίηση για την καταπίεση των Παλαιστινίων.
Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται η έκκληση για μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου της FIFA το 2026, που θα διεξαχθεί στις ΗΠΑ, καθώς και η πρόταση για μποϊκοτάζ και αποεπένδυση από αμερικανικές εταιρείες όπως η Google, η Amazon και η Palantir, λόγω των επενδύσεών τους στο Ισραήλ. Προτείνεται επίσης η αποστροφή από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, από τις εορταστικές εκδηλώσεις America250, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028 στο Λος Άντζελες, και πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το Coachella και το Met Gala.
Ο συγγραφέας καταλήγει τονίζοντας ότι ο κόσμος πρέπει να υπενθυμίσει στις ΗΠΑ, το 2026, ότι τα κακά του καπιταλισμού είναι εξίσου πραγματικά με τα κακά του μιλιταρισμού και του ρατσισμού. Υπογραμμίζει την ανάγκη για ριζική αναδιανομή πολιτικής και οικονομικής δύναμης για την επίλυση των προβλημάτων φυλετικής και οικονομικής αδικίας.
