Η μετακίνηση από τη Γάζα στο Δουβλίνο περιγράφεται από τη Rawand Alagha ως μια μετάβαση από τον έναν κόσμο στον άλλο, μια εμπειρία που σηματοδοτήθηκε από τον πόλεμο, τον εκτοπισμό και την αδιάκοπη αναζήτηση ελπίδας. Η νεαρή φοιτήτρια, αποδεχόμενη την πρόταση εισαγωγής στο Trinity College Dublin, ονειρευόταν ένα φρέσκο ξεκίνημα, γεμάτο νέες διαλέξεις, νυχτερινές μελέτες και μια πανεπιστημιούπολη που σφύζει από δυνατότητες. Το αρχικό σχέδιο ήταν σαφές: έναρξη σπουδών τον Σεπτέμβριο του 2024, για να μπει επιτέλους στο μέλλον για το οποίο είχε εργαστεί τόσο σκληρά.
Ωστόσο, όταν έφτασε ο Σεπτέμβρης, τα σύνορα της Γάζας παρέμεναν κλειστά. Η γειτονιά της βομβαρδιζόταν καθημερινά, και το όνειρο του πανεπιστημίου κατέρρευσε μαζί με τα κτίρια που την περιέβαλαν. Η επιστολή αναβολής από το Trinity College την άφησε διχασμένη. «Δεν ήξερα αν έπρεπε να αισθάνομαι ανακουφισμένη ή συντετριμμένη», γράφει. Η επιστολή αυτή έγινε ένα παράξενο σύμβολο ελπίδας, μια υπενθύμιση ότι ίσως, κάποια μέρα, η ζωή της θα μπορούσε να συνεχιστεί. Όμως, καθώς όλα γύρω της κατέρρεαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ήταν δύσκολο να πιστέψει σε οτιδήποτε.
Η οικογένεια της Rawand εκτοπίστηκε πέντε φορές καθώς ο πόλεμος εντεινόταν. Κάθε φορά, άφηναν πίσω κάτι: βιβλία, ρούχα, αναμνήσεις, ασφάλεια. Μετά την πρώτη προσωρινή κατάπαυση του πυρός, επέστρεψαν για λίγο στο σπίτι τους, αλλά αυτό δεν έμοιαζε πια με τον τόπο που είχαν χτίσει τη ζωή τους. Οι τοίχοι ήταν ραγισμένοι, τα παράθυρα σπασμένα, και οι όροφοι καλυμμένοι με σκόνη και συντρίμμια. Το σπίτι έμοιαζε στοιχειωμένο από όσα είχαν συμβεί.
Η Rawand, το μεσαίο παιδί από τρία αδέρφια – με μεγαλύτερη αδερφή τη Razan, 25 ετών, και μικρότερο αδερφό τον Fadel, 23 ετών – ένιωθε ευθύνη για τους αδερφούς της κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τις νύχτες που οι βομβαρδισμοί ταρακουνούσαν το κτίριο και ο φόβος έμπαινε σε κάθε γωνιά, προσπαθούσε να είναι η σταθερή παρουσία, να τους παρηγορεί ενώ η ίδια έτρεμε εσωτερικά.
Τον Απρίλιο του 2025, το όνομά της εμφανίστηκε σε μια μικρή, περιορισμένη λίστα ατόμων που επιτρεπόταν να φύγουν από τη Γάζα – περίπου 130 άτομα, συμπεριλαμβανομένων κατόχων διπλής υπηκοότητας, περιπτώσεων επανένωσης οικογένειας και ελάχιστων άλλων. Το όνομά της σε αυτή τη λίστα φάνταζε εξωπραγματικό.
Το πρωί που προσέγγισε το πέρασμα, περιγράφει τη μακρά, τεταμένη ουρά ανθρώπων που περίμεναν, κρατώντας έγγραφα, τσάντες, τα χέρια των παιδιών τους. Κανείς δεν μιλούσε. Όταν δύο αξιωματικοί του IDF την ανέκριναν, απάντησε όσο πιο σταθερά μπορούσε, φοβούμενη ότι κάτι θα πήγαινε στραβά και θα την έστελναν πίσω. Όταν τελικά της επέτρεψαν να περάσει, ένιωσε ταυτόχρονα ανακούφιση και ενοχή.
Δεν κάλεσε την οικογένειά της μέχρι να φτάσει στην Ιορδανία. Όταν η μητέρα της άκουσε τη φωνή της, έκλαψε. Έκλαψε κι εκείνη. Της είπε ότι ήταν ασφαλής, αλλά ένιωθε ότι είχε αφήσει ένα κομμάτι της καρδιάς της πίσω μαζί τους. Η οικογένειά της βρίσκεται τώρα στη Χαν Γιουνίς, συνεχίζοντας να ζει μέσα στο χάος.
Η Alagha έφτασε στην Αμμάν στις 18 Απριλίου, με την καρδιά της βαριά από το βάρος όσων είχε διαφύγει. Το επόμενο πρωί, επιβιβάστηκε σε μια πτήση για την Κωνσταντινούπολη, χωρίς τίποτα γύρω της να μοιάζει αληθινό. Οι ήχοι της κανονικότητας, τα γέλια, οι ανακοινώσεις και ο θόρυβος των αποσκευών ήταν ξαφνικοί μετά τους συνεχείς βομβαρδισμούς. Είχε ζήσει σε έναν κόσμο όπου κάθε ήχος μπορούσε να σηματοδοτεί κίνδυνο, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από φόβο και αβεβαιότητα. Ένιωθε σαν φάντασμα, περιπλανώμενη σε έναν κόσμο που δεν της ανήκε πια.
Τελικά, μετά από ώρες πτήσης, αναμονής, ελέγχων και παρακολούθησης των πινάκων αναχωρήσεων, προσγειώθηκε στο Δουβλίνο. Ο ιρλανδικός αέρας φάνταζε καθαρός, ο ουρανός απίστευτα ανοιχτός. Θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένη, αλλά την κατέκλυζε μια συντριπτική ενοχή, η χαρά επισκιαζόταν από τον πόνο του αποχωρισμού. Δεν ήταν εντελώς μόνη. Ένας Παλαιστίνιος συνάδελφος από τη Γάζα είχε φτάσει τον Απρίλιο του 2024, και δύο φίλοι βρίσκονταν επίσης στην Ιρλανδία. Υπήρχε μια άρρητη κατανόηση μεταξύ τους. «Αναγνωρίζεις το τραύμα ο ένας στον άλλο χωρίς να πεις λέξη», λέει συχνά στους ανθρώπους τώρα. «Βρίσκεται στον τρόπο που ακούμε, στον τρόπο που καθόμαστε, στον τρόπο που κινούμαστε».
Πίσω στη Γάζα, η καθημερινότητά της είχε συρρικνωθεί σε καθαρή επιβίωση: τρέξιμο, κρύψιμο, περιορισμός νερού, έλεγχος ποιος ήταν ζωντανός. Οι βομβαρδισμοί χτυπούσαν καθημερινά, και η νύχτα ήταν η χειρότερη. Το σκοτάδι κάνει κάθε ήχο να μοιάζει πιο κοντινός, πιο αιχμηρός. «Δεν κοιμάσαι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Περιμένεις». Εκείνες τις νύχτες, η σιωπή ήταν εκκωφαντική, διακοπτόμενη από τις μακρινές ηχώ των εκρήξεων. Ξαγρυπνούσε, προσπαθώντας να ακούσει τον κίνδυνο. Το σκοτάδι την τύλιγε σαν ασφυκτικό πάπλωμα, ενισχύοντας κάθε τρίξιμο του κτιρίου, κάθε ψίθυρο του ανέμου. Την ημέρα, οι άνθρωποι στο δρόμο κινούνταν γρήγορα, τα μάτια τους να κοιτούν τριγύρω, σε εγρήγορση. Το νερό ήταν ένα πολύτιμο αγαθό· περίμεναν στην ουρά για ώρες στα σημεία διανομής, συχνά για να λάβουν μόνο ένα κλάσμα αυτού που χρειαζόταν. «Ποτέ δεν ήταν αρκετό. Κανείς άνθρωπος δεν πρέπει να ζει έτσι».
Πέντε φορές, φυγάδευσαν αναζητώντας ασφάλεια, μαζεύοντας τα πράγματά τους σε λίγα λεπτά, με τις καρδιές τους να χτυπούν από φόβο. Σε ένα κτίριο όπου δεκάδες εκτοπισμένες οικογένειες διέμεναν, οι άνθρωποι κοιμόντουσαν σε λεπτά στρώματα, ώμο με ώμο. Τα παιδιά έκλαιγαν σιωπηλά, οι ενήλικες ψιθύριζαν, προσπαθώντας να παρηγορηθούν, αλλά κάθε έκρηξη έξω έστελνε κυματισμούς πανικού μέσα στα δωμάτια.
Καθώς κάθεται στο Δουβλίνο, κουβαλάει το βάρος των αγώνων της οικογένειάς της, μια συνεχή υπενθύμιση της ζωής που άφησε πίσω. Η ενοχή της επιβίωσης είναι ένα βαρύ φορτίο, αλλά κρατιέται από την ελπίδα ότι μια μέρα, μπορεί να επιστρέψει και να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση ό,τι έχει χαθεί. Ακόμα και τώρα, μακριά από τη Γάζα, το αισθάνεται. «Δεν αφήνεις πίσω τον πόλεμο· τον κουβαλάς μαζί σου σαν μια δεύτερη καρδιά».
Παρακολουθεί έναν κόσμο στον οποίο δεν ανήκει ακόμα. Συχνά σταματά στις αυλές της πανεπιστημιούπολης, όχι μόνο επειδή είναι όμορφες, αλλά επειδή χρειάζεται αυτές τις στιγμές για να υπενθυμίσει στον εαυτό της ότι επέζησε. Το γέλιο των παιδιών εδώ μοιάζει ξένο, μια υπενθύμιση της χαράς που έχει κλαπεί από τόσους πολλούς. Το να περπατάει κανείς στο Trinity College σήμερα μοιάζει σουρεαλιστικό. Οι φοιτητές γελούν πίνοντας καφέ, βιάζονται στις διαλέξεις και παραπονιούνται για τις εργασίες. Η ζωή κινείται εδώ τόσο απρόσκοπτα.
Στέλνει μηνύματα στην οικογένειά της καθημερινά. Κάποιες μέρες, απαντούν γρήγορα. Άλλες μέρες, περνούν ώρες χωρίς απάντηση. Εκείνες οι σιωπηλές μέρες μοιάζουν με βασανιστήρια. Αλλά είναι αποφασισμένη. Το να βρίσκεται εδώ αφορά την ανοικοδόμηση μιας ζωής, την τιμή των ανθρώπων που άφησε πίσω. «Η επιβίωση έρχεται με βάρος». Κουβαλάει τα όνειρα εκείνων που δεν μπόρεσαν να φύγουν. Αυτή η ευθύνη διαμορφώνει τον τρόπο που κινείται στον κόσμο – πιο ήσυχη, πιο ευγνώμων, πιο ενήμερη. Ελπίζει μια μέρα να μπορέσει να φέρει την οικογένειά της σε ασφάλεια. Ελπίζει να ολοκληρώσει τις σπουδές της, να ξαναχτίσει τη ζωή της και να χρησιμοποιήσει τη φωνή της για τους ανθρώπους που εξακολουθούν να είναι παγιδευμένοι στον πόλεμο. Θέλει οι άνθρωποι να γνωρίζουν τι χρειάζεται για να σταθεί κανείς σε εκείνη την ουρά στα σύνορα, να αφήσει τα πάντα πίσω, να μπει μόνος σε ένα μέλλον.
