Η Αλγερία ετοιμάζεται για τις βουλευτικές εκλογές της Τετάρτης, όμως το κεντρικό ερώτημα δεν αφορά το ποιο κόμμα θα επικρατήσει, αλλά το αν οι πολίτες θα προσέλθουν τελικά στις κάλπες. Χρόνια μετά το κίνημα διαμαρτυρίας Hirak που τάραξε τα πολιτικά θεμέλια της χώρας, η προεκλογική περίοδος κυλά χωρίς ενθουσιασμό, σημαδεμένη από διάχυτη απογοήτευση και αίσθημα αποστασιοποίησης.
Το προηγούμενο κοινοβούλιο, που εξελέγη το 2021, κατέγραψε προσέλευση μόλις 23%, το χαμηλότερο ποσοστό από την ανεξαρτησία της χώρας το 1962. Οι παρατηρητές επισημαίνουν ότι ο περιορισμός του πολιτικού και κοινωνικού πεδίου έχει διαβρώσει δραματικά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Το κλίμα βάρυνε περαιτέρω η διαδικασία ελέγχου των υποψηφιοτήτων. Σύμφωνα με τον Karim Khalfane, επικεφαλής της εκλογικής αρχής ANIE, περισσότεροι από 3.700 υποψήφιοι αποκλείστηκαν, ενώ εγκρίθηκαν περίπου 10.000 αιτήσεις. Οι αρχές επικαλούνται το άρθρο 200 του εκλογικού νόμου, που τροποποιήθηκε τον Απρίλιο του 2026 για την αποτροπή του «βρώμικου χρήματος», ωστόσο η αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένου του ισλαμιστικού κινήματος MSP και του Εργατικού Κόμματος της Louisa Hanoune, καταγγέλλει αδιαφανείς και αυθαίρετους αποκλεισμούς που πλήττουν ακόμη και παραδοσιακά κόμματα όπως το FLN και το RND.
Αναλυτές, όπως ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Sétif, Nouri Dris, εκτιμούν ότι το κατεστημένο ενδέχεται να επιδιώξει την επιστροφή της κυριαρχίας στο FLN, παρά το γεγονός ότι το πολιτικό σκηνικό παραμένει κατακερματισμένο. Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση, με το Μέτωπο Σοσιαλιστικών Δυνάμεων (FFS) να επιστρέφει στη διαδικασία μετά το μποϊκοτάζ του 2021, προσπαθεί να ανακτήσει κοινοβουλευτικό χώρο, αν και οι προσδοκίες παραμένουν περιορισμένες.
Καθώς η θητεία του Προέδρου Abdelmadjid Tebboune ολοκληρώνεται το 2029, το νέο κοινοβούλιο μοιάζει να μετατρέπεται περισσότερο σε βήμα μεταφοράς παραπόνων παρά σε νομοθετικό όργανο ουσιαστικού ελέγχου. Η καλοκαιρινή περίοδος προσθέτει ένα επιπλέον εμπόδιο στην κινητοποίηση, αλλά ο Abdelmoumene Khelil, πρώην στέλεχος της Αλγερινής Ένωσης για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα είναι δομικό: «Πρόκειται για συνέπεια του περιορισμού του πολιτικού και δημοσιογραφικού πεδίου».
