Η Μητροπολιτική Μανίλα, γνωστή για τη δυσμενή κυκλοφοριακή της συμφόρηση, η οποία το 2024 κατετάγη χειρότερη παγκοσμίως σύμφωνα με τον δείκτη κυκλοφορίας TomTom, βιώνει πλέον μια πρωτοφανή ηρεμία στους δρόμους. Η συνήθης, πολύωρη οδήγηση από το αεροδρόμιο της Μανίλα έως το Δημαρχείο της Κεζόν, που παλαιότερα διαρκούσε έως και δύο ώρες, τώρα ολοκληρώνεται σε περίπου 45 λεπτά. Ωστόσο, αυτή η βελτίωση δεν οφείλεται σε κάποια μαγική λύση από τους ειδικούς συγκοινωνιών, αλλά στην κατακόρυφη αύξηση των τιμών των καυσίμων, ως αποτέλεσμα της κοινής στρατιωτικής επιχείρησης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, η οποία ξεκίνησε πριν από περίπου έναν μήνα.
Η ξαφνική άνοδος των τιμών έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση της κυκλοφορίας, θυμίζοντας τις συνθήκες του lockdown της COVID-19 πριν από πέντε χρόνια. Παραδοσιακές πολυσύχναστες περιοχές, όπως η εκκλησία Baclaran, που συνήθως σφύζουν από ζωή, βρέθηκαν σχεδόν άδειες. Η πρώτη ημέρα της διακήρυξης εθνικής ενεργειακής έκτακτης ανάγκης από τον Πρόεδρο Φερντινάντ Μάρκος Τζούνιορ, στις 25 Μαρτίου, χαρακτηρίστηκε από ασυνήθιστη ησυχία, με τους ήχους των δημόσιων οχημάτων, των λεγόμενων jeepneys, να είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Η προσέγγιση της Μεγάλης Εβδομάδας, μιας από τις ιερές περιόδους για τους Φιλιππινέζους, επιδείνωσε την ατμόσφαιρα.
Προσωπικές μαρτυρίες υπογραμμίζουν τη δεινή οικονομική κατάσταση. Ο Ruben, 27 ετών, εργαζόμενος σε πάρκινγκ, περιέγραψε ότι μετά από πάνω από 12 ώρες εργασίας, είχε κερδίσει μόλις 6 δολάρια σε φιλοδωρήματα, λιγότερο από το μισό της συνηθισμένης του συγκομιδής, γεγονός που μεταφράζεται σε λιγότερα γεύματα για την οικογένειά του. Η Emily Ruado, 59 ετών, μητέρα τεσσάρων παιδιών και πωλήτρια χαρτομάντιλων, ανέφερε ότι το ημερήσιο εισόδημά της, που προπολεμικά ανερχόταν σε 10 δολάρια, πλέον έχει συρρικνωθεί στα 5 δολάρια. «Μετά βίας επιβιώνουμε», δήλωσε.
Η οικονομική δυσπραγία των Ruben και Emily αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο πρόβλημα για τις Φιλιππίνες. Οι ανησυχίες για απότομη αύξηση των τιμών βασικών αγαθών και η πιθανή απώλεια θέσεων εργασίας για χιλιάδες ανθρώπους απειλούν να βυθίσουν την οικονομία σε στασιμότητα (stagflation). Πριν από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας αναμενόταν να αυξηθεί κατά 5%, μια πρόβλεψη που πλέον φαντάζει λιγότερο πιθανή.
Στο μεταξύ, καθώς λιγότερα λεωφορεία, jeepneys και οχήματα ride-hailing κινούνται στους δρόμους, οι επιβάτες που χρησιμοποιούν το περιορισμένο σιδηροδρομικό δίκτυο της Μανίλα αυξάνονται, δημιουργώντας συμφόρηση στις ώρες αιχμής στους σταθμούς του μετρό. Αυτό αναδεικνύει την οξεία ανεπάρκεια του συστήματος τρένων, υπενθυμίζοντας παράλληλα στο κοινό το σκάνωλο διαφθοράς που αφορά έργα υποδομής πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο εξακολουθεί να συγκλονίζει τη χώρα. Σε μια προσπάθεια να μετριάσει τον οικονομικό αντίκτυπο της αύξησης των τιμών καυσίμων στους μετακινούμενους, η κυβέρνηση έχει μειώσει στο μισό τα κομίστρα των τρένων.
