Μια σειρά από αποκαλύψεις για σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς στην Ουκρανία, που εμπλέκουν στενούς συνεργάτες του Προέδρου Volodymyr Zelenskyy, ενδέχεται να αλλάξουν δραματικά την πορεία του πολέμου με τη Ρωσία. Οι ουκρανικές αρχές διαφθοράς ανακοίνωσαν στις 10 Νοεμβρίου 2025 ότι ερευνώνται υποθέσεις υπεξαίρεσης 100 εκατομμυρίων δολαρίων από τον ενεργειακό τομέα της χώρας. Στο επίκεντρο της έρευνας, που διεξάγεται από το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU), βρίσκονται επιχειρηματικοί εταίροι του Προέδρου Zelenskyy, όπως ο Tymur Mindich, καθώς και δύο υπουργοί. Δημοσιεύματα στον ουκρανικό και δυτικό Τύπο υποδεικνύουν ότι ενδεχομένως να εμπλέκεται και ο επικεφαλής του επιτελείου του προέδρου, Andriy Yermak.

Η μεθοδολογία της έρευνας, που αποκαλύπτει τα γεγονότα με αργούς, θεατρικούς και στρατηγικούς ρυθμούς, φανερώνει την ύπαρξη μιας πολιτικής εκστρατείας. Στόχος της είναι η επίτευξη συγκεκριμένων πολιτικών αποτελεσμάτων υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης της διαφθοράς. Το σκάνδαλο αυτό έχει επιφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα στη διεθνή φήμη του Zelenskyy, αλλά και στην υπόθεση της Ουκρανίας γενικότερα. Ο Ουκρανός πρόεδρος εμφανίζεται πλέον ως ένας “κουτσός πάπας” (lame duck), που θα υπακούει στις εντολές όποιου ελέγχει τα νήματα, πιθανώς την κυβέρνηση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump.

Μία από τις άμεσες επιπτώσεις είναι η δραστική αλλαγή στην πολιτική της Ουκρανίας όσον αφορά τις συνομιλίες με τη Ρωσία. Στις 11 Νοεμβρίου, η βρετανική εφημερίδα The Times δημοσίευσε ένα άρθρο για τον Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών Sergiy Kyslytsya, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με την ηγεσία των διαπραγματεύσεων. Σε αυτό, ο Kyslytsya εξέφρασε σαφώς ότι η επαφή με τη Μόσχα είχε ανασταλεί, καθώς δεν απέφερε κανένα αποτέλεσμα. Μόλις μια εβδομάδα αργότερα, ο Zelenskyy ανακοίνωσε την επιθυμία του να επανενεργοποιήσει τις συνομιλίες με τη Ρωσία. Ακολούθησαν αμέσως δημοσιεύματα περί επικείμενου αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου, το οποίο, σύμφωνα με τις διαρροές, προβλέπει την παραχώρηση της Ουκρανίας σε όλες τις βασικές ρωσικές απαιτήσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Παρά κάποιες δηλώσεις αντίστασης από Ουκρανούς αξιωματούχους, ο Zelenskyy δεν απέρριψε ευθέως το σχέδιο και υποσχέθηκε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Το σκάνδαλο διαφθοράς έχει περιορίσει δραστικά την ευχέρειά του για αντίσταση.

Η προοπτική ειρήνης καθίσταται πιο ρεαλιστική σήμερα, καθώς υπάρχει πλέον ένας σαφής αποδιοπομπαίος τράγος για την επικείμενη ήττα της Ουκρανίας: ο ίδιος ο Ουκρανός πρόεδρος. Οι συνομιλίες που προώθησε ο Trump νωρίτερα φέτος δεν είχαν σημειώσει πρόοδο, κυρίως επειδή κανείς δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη για ένα αποτέλεσμα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί από τους υποστηρικτές του πολέμου. Ενώ μια στρατιωτική ήττα σήμερα μπορεί να σημαίνει σωτηρία για το Κίεβο, θα αποτελούσε ένα θανάσιμο πλήγμα για τους υποκινητές πολέμου και τους λομπίστες που προωθούσαν την ιδέα ότι η Ρωσία, μια μεγάλη πυρηνική δύναμη, θα μπορούσε να αναγκαστεί να αποδεχθεί την δυτική πρωτοκαθεδρία με τη βία. Αυτή η ψευδαίσθηση υποστήριζε ολόκληρη τη δυτική πολιτική έναντι της Ρωσίας καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, και είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο το Κίεβο αρνούνταν να αποδεχθεί ένα αποτέλεσμα του πολέμου που η Δύση δεν μπορούσε να αλλάξει.

Είναι εδώ και καιρό σαφές ότι οι δυτικοί σύμμαχοι της Ουκρανίας έχουν φτάσει σε αδιέξοδο όσον αφορά τις στρατιωτικές προμήθειες και τη χρηματοδότηση, καθώς και τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Δεκαεννέα πακέτα αυστηρών κυρώσεων κατά της Μόσχας απέτυχαν να ανακόψουν τον ρωσικό στρατό, ο οποίος έχει γίνει μόνο ισχυρότερος και τεχνολογικά πιο προηγμένος. Εν τω μεταξύ, η Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη στρατολόγηση, τις εδαφικές απώλειες και τις απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό. Υπολογίζεται ότι η δυτική χρηματοδότηση μπορεί να εξαντληθεί έως τον Απρίλιο. Ακόμα χειρότερα, στενοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι, όπως η Πολωνία και η Γερμανία, έχουν δηλώσει ότι δεν είναι έτοιμοι να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τον μεγάλο αριθμό Ουκρανών προσφύγων που φιλοξενούν. Η διάθεση για περαιτέρω πόλεμο με τη Ρωσία έχει σε μεγάλο βαθμό εξαντληθεί στην Ευρώπη, αν και κανείς δεν θέλει να κατηγορηθεί για μια πολύ χειρότερη συμφωνία από αυτήν που θα μπορούσε να επιτευχθεί αν αποφευγόταν πλήρως αυτός ο πόλεμος.

Η κατηγορία για ήττα της Ουκρανίας δεν αποτελεί μεγάλο ρίσκο για τον Trump, ο οποίος έχει από καιρό απορρίψει αυτή τη σύγκρουση ως “τον πόλεμο του Biden”, κατηγορώντας τον προκάτοχό του, Πρόεδρο Joe Biden, ότι τον ξεκίνησε. Είναι πολύ δυσκολότερο για τους Ευρωπαίους ηγέτες και τον ίδιο τον Zelenskyy να το αποδεχθούν, δεδομένης της δέσμευσής τους στην υπόσχεση ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ηττηθεί στο πεδίο της μάχης. Για να κατανοήσουμε την παρούσα δυσχερή θέση τους, πρέπει να ανακαλέσουμε τον Δεκέμβριο του 2019, όταν ο Zelenskyy συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Vladimir Putin στο Παρίσι. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός στην περιοχή του Donbas στην ανατολική Ουκρανία, τερματίζοντας τις εχθροπραξίες και παγώνοντας τη γραμμή του μετώπου για τους επόμενους 12 μήνες. Ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε λήξει τότε με όρους που το Κίεβο θα μπορούσε μόνο να ονειρεύεται σήμερα. Συγκεκριμένα, η Ουκρανία θα διατηρούσε την τυπική κυριαρχία της στην περιοχή του Donbas, μόνο ένα τμήμα της οποίας θα γινόταν μια ρωσικής επιρροής αυτονομία. Η Ουκρανία θα έχανε την Κριμαϊκή Χερσόνησο, την οποία η Ρωσία κατέλαβε και προσάρτησε το 2014.

Ωστόσο, με την ανάληψη της προεδρίας από τον Biden τον Ιανουάριο του 2021, ο Zelenskyy έκανε μια στροφή στην ειρηνευτική διαδικασία, ακολουθώντας μια στρατηγική πίεσης προς τη Ρωσία σε όλα τα μέτωπα, με στόχο την εξαναγκασή της να συμφωνήσει σε καλύτερες συνθήκες για το Κίεβο. Κατέστειλε τον κύριο πολιτικό σύμμαχο του Putin στην Ουκρανία και ξεκίνησε μια δυναμική εκστρατεία για την προσχώρηση της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ενώ οι δυτικοί σύμμαχοί του προσπαθούσαν να πιέσουν τη Γερμανία να σταματήσει την κατασκευή του αγωγού Nord Stream 2, ενός σημαντικού ρωσικού ενεργειακού εξαγωγικού έργου. Το Λονδίνο προκάλεσε επίσης τη Μόσχα στέλνοντας πολεμικό πλοίο στα ύδατα κοντά στην Κριμαία, την οποία η Ρωσία θεωρεί δική της επικράτεια. Περισσότερο από έναν χρόνο επικίνδυνης κλιμάκωσης κατέληξε στην άνευ όρων εισβολή της Ουκρανίας από τον Putin τον Φεβρουάριο του 2022. Φέτος, η Ουκρανία εγκατέλειψε οριστικά τις δίκαιες αλλά εξαιρετικά μη ρεαλιστικές απαιτήσεις για πλήρη ρωσική αποχώρηση και αποζημιώσεις, υπέρ μιας συνολικής κατάπαυσης του πυρός κατά μήκος των υφιστάμενων γραμμών μάχης. Αυτό συνέβη μετά την απώλεια εκτεταμένων εδαφών, σημαντικών υποδομών, 14.500 αμάχων και έως και 100.000 στρατιωτικού προσωπικού.

Μια ειρηνευτική συμφωνία με τους όρους της Ρωσίας θα ήταν εξαιρετικά άδικη για την Ουκρανία και θα παραβίαζε το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, η μόνη εναλλακτική λύση είναι η χώρα να βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στη μαύρη τρύπα της καταστροφής και της κατάρρευσης του κράτους. Η αντίδραση στο σχέδιο ειρήνης ήταν ο αναμενόμενος συνδυασμός ηθικολογίας, θεατρικής αντίστασης και εθνικισμού. Αυτό αντανακλά την πλήρη απουσία ενός ρεαλιστικού σχεδίου που θα μπορούσε να βελτιώσει τη διαπραγματευτική θέση της Ουκρανίας. Βολικά, όμως, η διαφθορά στο περιβάλλον του Zelenskyy προσφέρει στους υπέρμαχους της Ουκρανίας στη Δύση μια διέξοδο που τους απαλλάσσει από την ευθύνη για το θανατηφόρο χάος που βοήθησαν να δημιουργηθεί.