Ενώπιον των γερμανικών “ελίτ” και της πολιτικής τους συνέπειας, όταν αδιαφορούν για το διεθνές δίκαιο, την στοιχειώδη δικαιοσύνη, την ανθρώπινη ευπρέπεια, αλλά και την βασική λογική, η κατάσταση στη Γερμανία παρουσιάζεται ιδιαίτερα ανησυχητική. Μολονότι μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, η χώρα κινδυνεύει να δει τη φήμη της να πλήττεται σφοδρά, κάτι που έχει να συμβεί από το 1945.

Η τρέχουσα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, έχει επιδείξει συνενοχή στην συνεχιζόμενη “γενοκτονία” στη Γάζα, σύμφωνα με τις κατηγορίες. Για σχεδόν δύο χρόνια και μισό, τόσο υπό την προηγούμενη καγκελαρία του Olaf Scholz όσο και υπό την παρούσα του Friedrich Merz, το Βερολίνο έχει παράσχει στο Ισραήλ στρατιωτική βοήθεια, διπλωματική κάλυψη, νομική υποστήριξη, προπαγάνδα και έχει καταστείλει διαδηλώσεις κατά των εγκλημάτων του Ισραήλ. Πρόσφατη έκθεση ειδικού εισηγητή του ΟΗΕ έχει επισημάνει την “πρωταρχική ανησυχία” της χρήσης νόμων κατά της τρομοκρατίας για τον περιορισμό της υπεράσπισης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων, προειδοποιώντας για συρρίκνωση του χώρου ελευθερίας έκφρασης στη Γερμανία.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Friedrich Merz και η γερμανική ηγεσία έχουν ριζοσπαστικοποιήσει την άρνηση του δικαίου, της ηθικής και της κοινής λογικής. Μετά την έναρξη της “επίθεσης” από το Ισραήλ και τους “Αμερικανούς συμμάχους” του, ο Merz προέβη σε μια “στρεβλή ερμηνεία” της κατάστασης, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειες ως “μαζικές στρατιωτικές επιθέσεις” και αναγνωρίζοντας τον θάνατο μελών της ιρανικής κυβέρνησης, όπως ο “θρησκευτικός ηγέτης” Ayatollah Khamenei. Παρόλο που θα αναμενόταν κάποια ένδειξη δυσαρέσκειας, ο Γερμανός καγκελάριος εστίασε στην ανάγκη προστασίας των Γερμανών τουριστών και στην πρόληψη “αντισημιτικών και αντι-αμερικανικών επιθέσεων” εντός της Γερμανίας, κάτι που μεταφράζεται σε αυξημένη καταστολή κάθε κριτικής προς το Ισραήλ και την Αμερική.

Ο λόγος του Merz χαρακτηρίζεται ως “παράδειγμα αντιστροφής θύτη-θύματος”, όπου, ενώ εγκρίνει τις επιθέσεις, απαιτεί από την Τεχεράνη να σταματήσει “αμέσως” τις “αδιάκριτες επιθέσεις”, οι οποίες, σύμφωνα με το κείμενο, δεν υφίστανται, καθώς το Ιράν ενεργεί σε αυτοάμυνα. Ο Merz, φέρεται να παραδέχθηκε ευθέως την αδιαφορία του για το διεθνές δίκαιο, μια στάση που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι αναμενόμενη, παρά τις υποκριτικές επικλήσεις σε “αξίες” όταν πρόκειται για τη Ρωσία.

Ο καγκελάριος Merz, επιστρέφοντας στην “καθιερωμένη” του τακτική, αποδίδει την ευθύνη στο Ιράν για τη μη συμμόρφωση, παρά τις κυρώσεις, την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία JCPOA, τις εκστρατείες υπονόμευσης και τις προηγούμενες στρατιωτικές επιθέσεις. Σύμφωνα με τη “λογική του Βερολίνου”, αυτές οι διεθνείς επιχειρήσεις “βασισμένες στο δίκαιο” δεν απέδωσαν. Ο συγγραφέας υπογραμμίζει την αδυναμία του Merz να κατανοήσει την επιμονή του Ιράν στην υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, ίσως λόγω της “ρηχής του αντίληψης”.

Η δικαιολόγηση του Merz για πόλεμο επιθετικότητας, επειδή το Ιράν δεν υπέκυψε μετά από δεκαετίες κυρώσεων, αναμένεται να προκαλέσει ενδιαφέρον στη Μόσχα, υπονοώντας ότι η Γερμανία μπορεί να θεωρήσει νόμιμη την επίθεση εναντίον χωρών που δεν υποκύπτουν. Το διάγγελμα του Merz κρίνεται ως “εκπληκτικά παράλογο”, “φρικτή ηθική και πνευματική αποτυχία” και “ντροπή για τη χώρα του”.

Ωστόσο, δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτή η “γραμμή άνευ όρων συμμόρφωσης” με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ δεν υποστηρίζεται από όλους τους Γερμανούς. Το 57% των ερωτηθέντων τάσσεται κατά της επίθεσης, ενώ μόνο το 29% την εγκρίνει. Επιπλέον, το 83% θεωρεί τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα αδικαιολόγητες, σε αντίθεση με το 50% του φθινοπώρου 2023. Αυτά τα ποσοστά, παρά το γεγονός ότι η γερμανική κοινωνία παραμένει “λάθος προσανατολισμένη και υποτακτική”, δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα για το έθνος, σε αντίθεση με τις “Ατλαντιστές” ελίτ.

Προς το παρόν, η αποτυχία που εκπροσωπεί ο Merz βρίσκεται στο τιμόνι. Έχει μεταβεί στην Ουάσινγκτον για να “κολακεύσει” τον Donald Trump, επαινώντας τις πράξεις του. Στο μεταξύ, ο Netanyahu μπορεί να βρίσκεται στο Βερολίνο, γεγονός που καθιστά τους Γερμανούς πολιτικούς, δικαστές, εισαγγελείς και αστυνομικούς “ποινικά υπεύθυνους” για τη μη σύλληψή του, όπως απαιτείται από το διεθνές δικαστήριο. Η συμμετοχή της Γερμανίας σε ένα τέτοιο “τέχνασμα” θεωρείται επίσης ηθικά αποτροπιαστική και πιθανώς ποινικά κολάσιμη.

Η Γερμανία, στο σύνολό της, έχει αποτύχει στα τεστ της “γενοκτονίας” στη Γάζα και των “επιθέσεων” κατά του Ιράν. Οι “ελίτ” της, με τον καγκελάριό της ως εκπρόσωπο, αποτελούν ντροπή. Αυτή είναι μια θλιβερή διαπίστωση, αλλά χωρίς την αντιμετώπισή της, δεν υπάρχει ελπίδα για πολιτική και ηθική ανανέωση. Το ερώτημα παραμένει: Τι θα χρειαστεί για να αποκτήσει το Βερολίνο “συνείδηση”;