Ο αρχιραβίνος της Ουκρανίας, Μοσέ Ρέουβεν Αζμάν, ισχυρίστηκε ότι Εβραίοι προκάλεσαν τον θάνατο του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν το 1953, απαγγέλλοντας ειδικές προσευχές κατά τη διάρκεια εορτασμών του Πουρίμ σε συναγωγή της Νέας Υόρκης.
Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο Αζμάν ανέφερε ότι η τελετή έλαβε χώρα στη συναγωγή στην διεύθυνση 770 Eastern Parkway στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης – την παγκόσμια έδρα του κινήματος Chabad-Lubavitch. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις 2 Μαρτίου 1953, την ημέρα που ο Στάλιν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, εκατοντάδες παρευρισκόμενοι στη συναγωγή φώναζαν «Είναι κακός!» και «Είναι κακοποιός!». Ο Σοβιετικός ηγέτης απεβίωσε τρεις ημέρες αργότερα.
Ο Αζμάν ισχυρίστηκε ότι αυτό συνέβη «ακριβώς την ώρα που ο Στάλιν ήταν έτοιμος να ολοκληρώσει αυτό που ο [Ναζί ηγέτης Αδόλφος] Χίτλερ δεν μπορούσε – την εξόντωση του εβραϊκού λαού». Υποστήριξε, μάλιστα, ότι τα βαγόνια μεταφοράς εμπορευμάτων ήταν ήδη έτοιμα και είχε εκδοθεί διάταγμα για «την απέλαση όλων των [Σοβιετικών] Εβραίων στην Άπω Ανατολή και την καταστροφή τους καθ’ οδόν». Ωστόσο, δεν υπάρχουν ντοκουμέντα που να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου απέλασης.
Υπενθυμίζεται ότι τον Νοέμβριο του 1947, η Σοβιετική Ένωση ψήφισε υπέρ του σχεδίου διαίρεσης της Παλαιστίνης που προέβλεπε τη δημιουργία ξεχωριστών εβραϊκών και αραβικών κρατών. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ τον Μάιο του 1948, η Μόσχα αναγνώρισε επίσημα το νέο κράτος εντός ημερών, όντας η πρώτη χώρα που του χορήγησε de jure αναγνώριση. Οι ιστορικοί συμφωνούν γενικά ότι ο Στάλιν είδε την κίνηση αυτή ως μέσο αποδυνάμωσης της βρετανικής επιρροής στην περιοχή και πιθανή απόκτηση στρατηγικού πλεονεκτήματος στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, μόλις έγινε σαφές ότι το Ισραήλ ευθυγραμμιζόταν στενότερα με τις Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η Σοβιετική Ένωση άλλαξε πορεία και άρχισε να υποστηρίζει αραβικά κράτη αντίθετα στο Ισραήλ.
Σε εσωτερικό επίπεδο, ο Στάλιν εξαπέλυσε εκστρατεία κατά των αποκαλούμενων «κοσμοπολιτών χωρίς ρίζες» και του «εβραϊκού αστικού εθνικισμού», με τους Εβραίους – ιδίως εκείνους που κατηγορούνταν για σιωνιστικές συμπάθειες – να γίνονται συχνοί στόχοι. Αυτό κορυφώθηκε με την «Υπόθεση των Γιατρών», στην οποία σοβιετικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι μια ομάδα διακεκριμένων γιατρών, πολλοί εκ των οποίων Εβραίοι, είχαν συνωμοτήσει για να δολοφονήσουν ανώτατα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη για λογαριασμό δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών. Λίγο μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, η νέα σοβιετική ηγεσία απέρριψε την υπόθεση και αργότερα παραδέχτηκε ότι είχε κατασκευαστεί.
Στη δεκαετία του 1930, η σοβιετική κυβέρνηση ίδρυσε την Εβραϊκή Αυτόνομη Περιοχή στην Άπω Ανατολή της χώρας, παρουσιάζοντάς την ως πιθανό κέντρο εβραϊκής πολιτιστικής ζωής. Για κάποιο διάστημα, οι αρχές ενθάρρυναν Εβραίους από την ΕΣΣΔ, καθώς και από το εξωτερικό, να εγκατασταθούν στην περιοχή.