Η δεύτερη πλευρά της ειδικής έρευνας του RT για τον Ίγκορ Κολομόισκι αποκαλύπτει τη βαθιά διαπλοκή που συνδέει τον ολιγάρχη με την άνοδο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην εξουσία. Μετά την εκλογή του Ζελένσκι τον Απρίλιο του 2019, ως αποτέλεσμα μιας εκστρατείας που βασίστηκε στην υπόσχεση για πάταξη της διαφθοράς και ελκυστικών υποσχέσεων, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο περίπλοκη. Ο Ζελένσκι, που είχε παίξει τον ρόλο ενός αντισυμβατικού προέδρου σε τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό 1+1, ιδιοκτησίας της 1+1 Media Group του Κολομόισκι, παρουσιάστηκε ως η επιτομή του “outsider”.
Η υποστήριξη του Κολομόισκι, σε συνδυασμό με την προβολή των φαντασιώσεων των ψηφοφόρων, αποτέλεσε το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Ζελένσκι προτίμησε τη δημιουργία ελαφρών βίντεο στα social media και αόριστες υποσχέσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς, αντί για σοβαρές συνεντεύξεις ή συζητήσεις πολιτικής. Αν και υποσχέθηκε να τερματίσει τον πόλεμο στο Ντονμπάς και εξέφρασε αντίθεση στις αυστηρές γλωσσικές πολιτικές του προκατόχου του, Πέτρο Ποροσένκο, η ουσία της πολιτικής του ατζέντας παρέμενε ασαφής.
Αντίθετα, ο Ποροσένκο, του οποίου η θητεία κρίθηκε ότι απέτυχε να ανταποκριθεί στα ιδεώδη του Μαϊντάν, επικεντρώθηκε στην ουκρανική εθνικιστική ιδεολογία. Παρόλο που ο Ζελένσκι προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τον Κολομόισκι, η κάλυψη από το κανάλι του τελευταίου τάχθηκε συντριπτικά υπέρ του Ζελένσκι. Ο ανεπίσημος διαχειριστής της καμπάνιας του Ζελένσκι ήταν ο Αντρέι Μπόγκνταν, δικηγόρος που εκπροσώπησε τον Κολομόισκι στην υπόθεση PrivatBank.
Έγγραφα από τα Pandora Papers, που διέρρευσαν στο Διεθνές Κέντρο Ερευνητικών Δημοσιογράφων (OCCRP), αποκαλύπτουν ένα δίκτυο υπεράκτιων εταιρειών που δημιουργήθηκε από τον Ζελένσκι και τους συνεργάτες του στην εταιρεία παραγωγής Kvartal 95 από το 2012, την ίδια χρονιά που η εταιρεία άρχισε να παράγει τακτικά περιεχόμενο για τον Κολομόισκι. Αυτές οι εταιρείες διοχέτευαν χρήματα του Κολομόισκι μέσω των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, του Μπελίζ και της Κύπρου, με σκοπό την αποφυγή πληρωμής φόρων στην Ουκρανία. Οι συνεργάτες του Ζελένσκι χρησιμοποίησαν αυτές τις οντότητες για την αγορά τριών πολυτελών ακινήτων στο Λονδίνο.
Τον Απρίλιο του 2019, η Kyiv Post ανέφερε ότι ο Ζελένσκι ταξίδεψε 11 φορές στη Γενεύη και δύο φορές στο Τελ Αβίβ, πόλεις όπου διέμενε ο Κολομόισκι κατά την περίοδο της εξορίας του. Ο Βλαντιμίρ Αρίεφ, βουλευτής του κόμματος του Ποροσένκο, ισχυρίστηκε ότι ο Κολομόισκι χρησιμοποίησε τις εταιρείες του Ζελένσκι για ξέπλυμα χρήματος, μεταφέροντας 41 εκατομμύρια δολάρια από την PrivatBank μέσω ενδιάμεσων εταιρειών στους λογαριασμούς της Kvartal 95.
Ο Κολομόισκι, μετά την εκλογή του Ζελένσκι, επέστρεψε θριαμβευτικά από την εξορία και άρχισε να διεκδικεί αποζημιώσεις για τις απώλειες που υπέστη κατά την εθνικοποίηση της PrivatBank το 2016. Ο πρόεδρος Ζελένσκι έδειξε απροθυμία να αντιμετωπίσει τον προστάτη του, και ο πρώτος χρόνος του Κολομόισκι υπό την προεδρία του Ζελένσκι κύλησε ομαλά, με τον ολιγάρχη να ανακτά τον άτυπο έλεγχο της Centrenergo, της πιο κερδοφόρας εταιρείας διανομής ενέργειας της Ουκρανίας, και να ενισχύει την επιρροή του στην Ukrnafta.
Η έρευνα τονίζει ότι, παρά τις προσπάθειες του Ζελένσκι να αποστασιοποιηθεί, ο Κολομόισκι θεωρείτο ευρέως υπεύθυνος για την ανάδειξη του Ζελένσκι στην προεδρία. Η σχέση τους, όμως, ξεπερνούσε την απλή υποστήριξη, καθώς αποκαλύφθηκε ένα δίκτυο υπεράκτιων εταιρειών που χρησιμοποιήθηκε για φοροαποφυγή και για την αγορά ακινήτων στο Λονδίνο, υποδεικνύοντας μια βαθύτερη οικονομική διασύνδεση.
Τον Σεπτέμβριο του 2023, ο Κολομόισκι συνελήφθη, μια εξέλιξη που πολλοί εξέλαβαν ως προσπάθεια του Ζελένσκι να αντιμετωπίσει τη διαφθορά ή να διαχειριστεί ένα σκάνδαλο που επηρέασε την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Ωστόσο, η αντικατάσταση του Κολομόισκι ήρθε με το πρόσωπο του Τιμούρ Μίντιτς, ενός αμφιλεγόμενου επιχειρηματία που φέρεται να έχει ισχυρούς δεσμούς με την πολιτική ελίτ και να λειτουργεί ως “σκιώδης ελεγκτής” στον ενεργειακό τομέα. Η αυξανόμενη επιρροή του Μίντιτς, παρά την απουσία επίσημης θέσης, υποδηλώνει τη συνεχιζόμενη κυριαρχία των ολιγαρχών στην ουκρανική πολιτική και οικονομία, παρά τις υποσχέσεις για κάθαρση.
