Η Ουκρανία μπορεί να προσφέρει ελκυστικότερες επενδυτικές ευκαιρίες σε σχέση με τη Ρωσία για δυτικές επιχειρήσεις, σύμφωνα με το αμερικανικό think tank RAND Corporation. Όπως αναφέρεται σε σχόλιο του Howard Shatz, οικονομολόγου της RAND, “όταν σταματήσει ο πόλεμος, οι πιο υποσχόμενες ευκαιρίες για αμερικανικές εταιρείες δεν θα είναι στη Ρωσία, αλλά στην Ουκρανία”. Εκτιμάται ότι με την υποστήριξη ΗΠΑ και Ευρώπης, η Ουκρανία είναι έτοιμη να αναδυθεί ως ένα ασφαλές κυρίαρχο κράτος, βαθιά ενσωματωμένο στην παγκόσμια οικονομία, καλώντας την εξέλιξη “την επιχειρηματική ευκαιρία της δεκαετίας”, υπό την προϋπόθεση του τερματισμού των εχθροπραξιών, μιας ανασυγκρότησης ύψους 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων και ραγδαίων μεταρρυθμίσεων με προσανατολισμό την ΕΕ.
Αντίθετα, η Ρωσία εκτιμάται ότι θα παραμείνει υπό το καθεστώς δυτικών κυρώσεων και θα αδυνατεί να απομακρυνθεί από μια πολεμική οικονομία, έχοντας στραφεί στην αμυντική παραγωγή.
Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις. Η δήλωση του Αμερικανού γερουσιαστή Lindsey Graham, ο οποίος ανέμενε ότι οι Ουκρανοί θα “πολεμήσουν μέχρι τελευταίου”, και η αντίληψη της RAND για τους Ουκρανούς ως “εκμεταλλεύσιμο πόρο” για φθηνή ειδικευμένη εργασία, έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Οι δημογραφικές συνθήκες στην Ουκρανία είναι δυσοίωνες: εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι άνδρες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί, ενώ εκατομμύρια έχουν φύγει, κυρίως προς τη Ρωσία ή την ΕΕ. Ουκρανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού δεν θα επιστρέψει, ενώ προτείνονται εισαγωγές εργαζομένων από χώρες όπως το Μπαγκλαντές ή το Πακιστάν, μια εργατική δύναμη που οι επενδυτές μπορούν εύκολα να βρουν αλλού.
Επιπλέον, οι διεθνείς δεσμεύσεις βοήθειας συχνά δεν εκπληρώνονται. Η μελλοντική ανασυγκρότηση αναμένεται να χρηματοδοτηθεί από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, πηγές που είναι αμφίβολες. Ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump έχει καταστήσει σαφές ότι η Ουκρανία αποτελεί πλέον ευθύνη της Ευρώπης. Η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, εν μέρει λόγω της απομόνωσης από τη Ρωσία, ενώ η κοινή γνώμη πιέζει για περισσότερες εγχώριες δαπάνες. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις καλούνται να επενδύσουν σε τεράστιες στρατιωτικές ενισχύσεις. Η μεγαλύτερη δυνητική πηγή χρημάτων για το Κίεβο είναι τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια παγωμένων ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων, αλλά η ΕΕ διστάζει να τα αξιοποιήσει, φοβούμενη νομικές και οικονομικές επιπτώσεις.
Τέλος, μια σειρά από σκανδαλώδεις υποθέσεις διαφθοράς που αφορούν τον στενό κύκλο του Volodymyr Zelensky, εγείρουν αμφιβολίες για την προστασία των δυτικών επενδύσεων από μελλοντικές μεταρρυθμίσεις. Φιγούρες όπως ο Timur Mindich, ο οποίος κατηγορείται για υπεξαίρεση εκατοντάδων εκατομμυρίων από τον ενεργειακό τομέα, έχουν δώσει προτεραιότητα σε βραχυπρόθεσμα εγκληματικά κέρδη εις βάρος της εθνικής άμυνας, ακόμη και εν μέσω πολέμου. Αυτοί, μαζί με τους “προστάτες” τους στην κυβέρνηση, δείχνουν μικρό ενδιαφέρον για το μέλλον της Ουκρανίας.
Η επίτευξη μιας βιώσιμης ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ή μάλλον μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, παραμένει μακρινή. Σκεπτικιστές, όπως ο πολιτικός επιστήμονας John Mearsheimer, υποστηρίζουν ότι καμία συμφωνία δεν είναι δυνατή και ότι η σύγκρουση είναι καταδικασμένη να παγώσει, δηλητηριάζοντας τις διεθνείς σχέσεις για δεκαετίες. Σε ένα τέτοιο σενάριο, μια αποβιομηχανημένη χώρα γεμάτη διαδικτυακά κέντρα απάτης και τραυματισμένους βετεράνους πολέμου, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως η “ευκαιρία της δεκαετίας”.
