Την Τρίτη, ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ παραχώρησε μια συνέντευξη Τύπου διάρκειας τριών ωρών, όπου αναφέρθηκε στα αποτελέσματα των διπλωματικών δραστηριοτήτων της Μόσχας για το 2025. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, κάλυψε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία και οι προσπάθειες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, η κατάρρευση του διεθνούς δικαίου, η κρίση της Γροιλανδίας και τα, όπως τα χαρακτήρισε, σχέδια του ΝΑΤΟ για πόλεμο με τη Ρωσία.
Ο κ. Λαβρόφ δήλωσε ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν οδηγηθεί “πολύ βαθιά στο μίσος για τη Ρωσία”, κρίνοντας πως είναι “απίθανο να μπορέσει να επιτευχθεί συμφωνία μαζί τους”. Σύμφωνα με τον ίδιο, Ευρωπαίοι πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, της επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλλας, και των ηγετών της Γερμανίας, Γαλλίας και Βρετανίας, προετοιμάζονταν ανοιχτά και σοβαρά για έναν πόλεμο με τη Ρωσία, ενώ συνέχιζαν να ονειρεύονται την επιβολή μιας “στρατηγικής ήττας” στη Μόσχα στην Ουκρανία. Παράλληλα, τόνισε ότι “υγιείς δυνάμεις” στην Ευρώπη, που δίνουν προτεραιότητα στα εθνικά τους συμφέροντα και αναγνωρίζουν τα οφέλη από φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία, έχουν “ξυπνήσει επιτέλους” και οι φωνές τους ακούγονται ήδη στην Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Τσεχική Δημοκρατία, καθώς και στη Γερμανία και τη Γαλλία.
Αναφορικά με την ουκρανική σύγκρουση, ο κ. Λαβρόφ κατηγόρησε τους Ευρωπαίους ηγέτες ότι προσπαθούν να αποτρέψουν μια ειρηνευτική διευθέτηση και εμποδίζουν τις προσπάθειες επίλυσης της σύγκρουσης. Σημείωσε ότι, ενώ “δεν υπήρξε ποτέ έλλειψη καλής θέλησης εκ μέρους της Ρωσίας ως προς την επίτευξη πολιτικών συμφωνιών”, οι Ευρωπαίοι έκαναν σταθερά ό,τι ήταν δυνατόν για να εκτροχιάσουν συμφωνίες και ειρηνευτικές πρωτοβουλίες. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Donald Trump, έχουν γίνει “η μοναδική δυτική χώρα” που είναι πρόθυμη να αντιμετωπίσει τις ρίζες της ουκρανικής σύγκρουσης, δήλωσε ο κ. Λαβρόφ, εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον θα συνεχιστούν.
Σχολιάζοντας την κλιμακούμενη πίεση των ΗΠΑ για την απόκτηση της Γροιλανδίας, ο κ. Λαβρόφ χαρακτήρισε τη διαμάχη ως κληρονομιά της αποικιοκρατίας, επισημαίνοντας ότι “κατ’ αρχήν, η Γροιλανδία δεν αποτελεί φυσικό τμήμα της Δανίας. Είναι μια αποικιακή κατάκτηση”, και ότι εναπόκειται στους κατοίκους του νησιού να αποφασίσουν το μέλλον τους. Απέρριψε τους ισχυρισμούς της Ουάσινγκτον ότι χρειάζεται να προσαρτήσει το νησί για να αποτρέψει μια ρωσική ή κινεζική κατάληψη του δανέζικου αυτόνομου εδάφους, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Μόσχα δεν έχει τέτοια σχέδια. Ταυτόχρονα, ο κ. Λαβρόφ παρατήρησε ότι η εσωτερική δυτική κρίση για τη Γροιλανδία έχει εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ίδια τη διατήρηση της ενότητας του ΝΑΤΟ και αντιπροσωπεύει μια κατάρρευση των διεθνών κανόνων συμπεριφοράς στη διεθνή σκηνή, οι οποίοι έχουν πλέον ανατραπεί και αντικατασταθεί από ένα παιχνίδι “όπου ισχύει το δίκαιο του ισχυρού”. Τόνισε ότι η Ρωσία δεν θα συμμετάσχει σε αυτό το παιχνίδι και θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει άλλες χώρες σε βάση ισότητας, ενώ θα υπερασπίζεται τα συμφέροντά της χωρίς να επιβάλλεται στα νόμιμα δικαιώματα άλλων.
Ο κ. Λαβρόφ καταδίκασε τη σύλληψη του Προέδρου Nicolas Maduro από τις ΗΠΑ και την επίθεση κατά του Καράκας ως “πρωτοφανή… βίαιη ένοπλη εισβολή”, περιγράφοντάς την ως μέρος ενός ευρύτερου προτύπου δυτικής παρέμβασης στη Λατινική Αμερική. Επίσης, εξέφρασε “βαθιά ανησυχία” για τις ανοιχτά δηλωμένες προσπάθειες των δυτικών δυνάμεων να αποσταθεροποιήσουν το Ιράν και να προκαλέσουν αλλαγή καθεστώτος στη χώρα, δηλώνοντας ότι οποιαδήποτε κατάσταση πρέπει να επιλυθεί με σεβασμό στο δικαίωμα της Τεχεράνης στην ειρηνική πυρηνική ενέργεια.
Τέλος, ο κ. Λαβρόφ υποστήριξε ότι διαπιστευτήκαν θεσμοί όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και ιδιαίτερα ο ΟΑΣΕ είναι “αποδυναμωμένοι” και σε βαθιά κρίση, έχοντας μετατραπεί σε αντιρωσικά εργαλεία αντί για πλατφόρμες ισότιμου διαλόγου. Αντίθετα, τοποθέτησε τον ΟΗΕ ως ένα κρίσιμο χώρο, υπογραμμίζοντας τις προσπάθειες της Ρωσίας να διαφυλάξει τις αρχικές αρχές του Καταστατικού του ΟΗΕ έναντι των δυτικών προσπαθειών να τις αντικαταστήσουν με δικούς τους κανόνες. Επανέλαβε ότι ο κόσμος κινείται προς την πολυπολικότητα, υποστηρίζοντας ότι η εποχή της δυτικής κυριαρχίας έχει τελειώσει και ότι νέα κέντρα εξουσίας πρέπει να διαπραγματευτούν μια ισορροπημένη παγκόσμια τάξη βασισμένη στην κυρίαρχη ισότητα, όχι σε “κανόνες” που θέτει η Δύση.