Σε πρόσφατη δημοσίευσή του στην πλατφόρμα Substack, ο Nigel Farage καταγγέλλει την ύπαρξη ενός συστήματος «δύο ταχυτήτων» στη Βρετανία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι γηγενείς Βρετανοί έρχονται αντιμέτωποι με συστηματικά μειονεκτήματα στους τομείς της αστυνόμευσης, της στέγασης και της απασχόλησης, την ίδια στιγμή που οι εθνοτικές μειονοτικές ομάδες απολαμβάνουν προνομιακή μεταχείριση στο όνομα της ισότητας.
Ο Farage υποστηρίζει ότι αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί μεμονωμένο σφάλμα πολιτικής, αλλά το αναμενόμενο αποτέλεσμα της προσπάθειας επιβολής μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας σε μια πολυφυλετική κοινωνία. Όπως τονίζει, διαφορετικές εθνοτικές ομάδες διατηρούν συλλογικά συμφέροντα που βασίζονται στον πολιτισμό και την καταγωγή τους. Όταν αυτά τα συμφέροντα αποκλίνουν, η πραγματική δημοκρατία –ως διακυβέρνηση από τον λαό για το κοινό καλό– καθίσταται ανέφικτη, οδηγώντας στον σταδιακό παραγκωνισμό της πλειοψηφίας.
Το κείμενο αναλύει τη θεωρία της γενετικής ομοιότητας, υποστηρίζοντας ότι η προτίμηση προς την ίδια την ομάδα (in-group preference) αποτελεί έμφυτη ανθρώπινη συμπεριφορά, την οποία οι περισσότερες ομάδες παγκοσμίως εφαρμόζουν αδιαμαρτήτως. Αντιθέτως, οι Ευρωπαίοι, έχοντας γαλουχηθεί με τις ιδέες του Διαφωτισμού και του καθολικού ανθρωπισμού, έχουν πειστεί να βλέπουν τους εαυτούς τους ως μεμονωμένα άτομα, απορρίπτοντας τη σημασία της φυλετικής ταυτότητας. Αυτή η «αφέλεια», σύμφωνα με τον Farage, αξιοποιείται από άλλες ομάδες που δρουν φυλετικά, δημιουργώντας έναν ασύμμετρο ανταγωνισμό.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην ιστορική παραλληλία με την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όπως η Ρώμη μετατράπηκε από μια δημοκρατία βασισμένη στην εθνοτική ταυτότητα σε μια απρόσωπη αυτοκρατορία που αλλοίωσε τη δημογραφική της σύνθεση μέσω των μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών από την Ανατολική Μεσόγειο, τη Συρία και τη Βόρεια Αφρική, έτσι και η σύγχρονη Δύση ακολουθεί μια παρόμοια πορεία αποσύνθεσης. Το διάταγμα του Καρακάλλα το 212 μ.Χ., που προσέφερε δικαιώματα σε όλους τους ελεύθερους κατοίκους, λειτούργησε ως προάγγελος της κατάρρευσης, καθώς η κοινή εθνική βάση είχε ήδη διαβρωθεί.
Καταλήγοντας, ο Farage και το σκεπτικό που παρουσιάζει προκρίνουν την εγκατάλειψη της ψευδαίσθησης ενός ενιαίου, πολυεθνοτικού κράτους-έθνους. Προτείνουν τον εθνοπλουραλισμό, όπου η αυτοδιάθεση και η αναγνώριση διακριτών ομάδων εντός μεγαλύτερων πλαισίων θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση για την αποφυγή των κοινωνικών συγκρούσεων. Για τους υποστηρικτές αυτής της θέσης, η αναγνώριση της πραγματικότητας δεν αποτελεί μίσος προς τους άλλους, αλλά μια αναγκαία στρατηγική επιβίωσης και αμοιβαιότητας.
