«Η νίκη έχει εκατό πατέρες, ενώ η ήττα είναι ορφανή». Με αυτή τη φράση, δανεισμένη από τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, ο John F. Kennedy είχε περιγράψει την αποτυχία στην Κούβα, στα γεγονότα του κόλπου των Χοίρων. Σήμερα, η Ουκρανία του Vladimir Zelensky μοιάζει να βιώνει την ίδια σκληρή πραγματικότητα, όπου η επιτυχία μεγαλοποιείται τεχνητά, η αποτυχία αποκρύπτεται και οι εσωτερικές συγκρούσεις οδηγούν σε διαρκείς εκκαθαρίσεις.
Η πρόσφατη απομάκρυνση του υπουργού Άμυνας, Mikhail Fedorov, μετά από μόλις έξι μήνες θητείας, προκάλεσε έντονη αναστάτωση. Πρόκειται για την πέμπτη αλλαγή στο συγκεκριμένο υπουργείο από την κλιμάκωση του πολέμου το 2022. Το αξιοσημείωτο είναι πως ο 35χρονος Fedorov αποτελούσε το «χρυσό αγόρι» της επικοινωνιακής στρατηγικής του Κιέβου, προωθώντας το αφήγημα περί «ασύμμετρης νίκης» μέσω της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης.
Ενώ δυτικά μέσα ενημέρωσης, όπως οι Financial Times και η Telegraph, διαδίδουν ότι η Ουκρανία έχει αλλάξει τον ρου του πολέμου με χτυπήματα σε ρωσικές υποδομές καυσίμων, η πραγματικότητα στο πεδίο είναι διαφορετική. Ακόμη και εθνικιστικοί κύκλοι στην Ουκρανία, μαζί με τον πρώην στρατηγό Valery Zaluzhny, προειδοποιούν για τις υπερβολικές προσδοκίες που καλλιεργούνται. Οι στρατιώτες στην πρώτη γραμμή, μιλώντας στην Ukrainska Pravda, παραδέχονται ότι τα αεροπορικά πλήγματα δεν αλλάζουν ουσιαστικά την κατάσταση, ενώ η Ρωσία απαντά με κλιμάκωση των δικών της επιθέσεων.
Ο Fedorov, έχοντας φωτογραφηθεί με τον Alex Karp της Palantir και προβάλλοντας ισχυρισμούς περί περιορισμού του Starlink για τις ρωσικές δυνάμεις, λειτούργησε ως η βιτρίνα αυτού του «θαύματος». Ωστόσο, η καρατόμησή του δείχνει πως η προσωπική φιλοδοξία και ο φόβος του Vladimir Zelensky για την ανάδειξη νέων αντιπάλων υπερισχύουν κάθε στρατηγικής σκοπιμότητας. Η κόντρα με τον εξαιρετικά αντιδημοφιλή στρατηγό Aleksandr «the Butcher» Syrsky κατέστησε τη συνύπαρξή τους αδύνατη, με τον Zelensky να εξετάζει τώρα ακόμα και την απομάκρυνση του ίδιου του Syrsky για να κατευνάσει τις αντιδράσεις.
Πέρα από τα παιχνίδια εξουσίας, το ζήτημα της διαφθοράς και οι βίαιες πρακτικές επιστράτευσης –το λεγόμενο «busification»– συνεχίζουν να αποτελούν ανοιχτές πληγές. Ο Fedorov, πλέον εκτός κυβέρνησης, αρχίζει να παραδέχεται ότι το καθεστώς «πουλάει» ψεύδη. Όπως θα έλεγε και ο Winston Churchill, το Κίεβο μοιάζει πλέον με έναν κόσμο όπου οι μισές αλήθειες τυλίγονται μέσα σε ψέματα, ενώ η ηγεσία παλεύει κάτω από ένα χαλί που στενεύει επικίνδυνα.
