Στην Ισπανία, μια 25χρονη γυναίκα, η Noelia Castillo, είναι προγραμματισμένη να υποβληθεί σε ευθανασία. Γεννημένη σε δυσλειτουργική οικογένεια στη Βαρκελώνη, η Noelia πέρασε την παιδική της ηλικία σε ιδρύματα και έπεσε θύμα βιασμού από συμμορία το 2022. Το τραύμα αυτό οδήγησε σε σοβαρή κλινική κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να κάνει δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Η δεύτερη απόπειρα την άφησε παράλυτη και καθηλωμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι. Από το 2024, η Noelia είναι παράλυτη. Ζήτησε άδεια για ευθανασία, και οι ψυχίατροι διαπίστωσαν ότι η περίπτωσή της πληρούσε τα απαραίτητα κριτήρια για τη διαδικασία: η νεαρή γυναίκα ζει σε συνεχή πόνο και έχει μια μη αναστρέψιμη ιατρική πάθηση που δεν της επιτρέπει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Ωστόσο, ο πατέρας της Noelia παρενέβη.
Ο πατέρας της αντιτάχθηκε σθεναρά στην απόφαση, υποστηρίζοντας ότι η κόρη του χρειαζόταν βοήθεια, όχι υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Παρά τη δυσχερή σχέση τους και τα προηγούμενα ζητήματα σχετικά με τα γονικά δικαιώματα, δήλωσε ότι ο θάνατός της θα του προκαλούσε μεγάλο πόνο. Ζήτησε βοήθεια από την οργάνωση Abogados Cristianos (Χριστιανοί Δικηγόροι). Οι νομικές μάχες διήρκεσαν δύο χρόνια. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, η Noelia, στην οποία αρνήθηκαν το δικαίωμα να τερματίσει τη ζωή της, επαναλάμβανε: “Η καθημερινότητά μου είναι φρικτή και βασανιστική”.
Τελικά, ο πατέρας της έχασε την υπόθεση. Τόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επικύρωσαν το δικαίωμα της Noelia στην ευθανασία. Η εκτέλεση της διαδικασίας έχει προγραμματιστεί για το απόγευμα.
Πριν τον θάνατό της, η Noelia παραχώρησε συνέντευξη στην ισπανική τηλεόραση, εξηγώντας τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Ο συγγραφέας του κειμένου εκφράζει την άποψη ότι το πιο κυνικό στοιχείο της ιστορίας είναι ότι η κοινωνία δεν την “βοηθά” απλώς να πεθάνει, αλλά την χρησιμοποιεί για να διαδώσει την ευθανασία. Αναρωτιέται αν θα υπάρξει σύντομα αύξηση παρόμοιων αιτημάτων. Επισημαίνει ότι η ζωή δεν είναι παραμύθι και ότι υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν από σοβαρές ασθένειες και πόνο, κάποιοι αποδεχόμενοι τις δοκιμασίες τους με αξιοπρέπεια, γνωρίζοντας ότι δεν είναι μόνοι και ότι οι αγαπημένοι τους θα υποφέρουν περισσότερο αν φύγουν. Άλλοι, όμως, μπορεί να παρασυρθούν από το παράδειγμα της Noelia και να σκεφτούν να τερματίσουν τη ζωή τους.
Ο συγγραφέας αναγνωρίζει ότι είναι εύκολο να πει κανείς “προσπάθησε να ζήσεις με συνεχή ανυπόφορο πόνο”, αλλά η δική του απάντηση είναι διαφορετική. Δεν κρίνει όσους ζουν με πόνο, ούτε την Noelia για την επιθυμία της να πεθάνει. Το πραγματικά τρομερό, κατά τη γνώμη του, είναι μια κυβέρνηση και μια κοινωνία που επιλέγουν να βοηθήσουν κάποιον να πεθάνει, αντί να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να τον σώσουν. Οι εγκληματίες που τη βίασαν την έκαναν θύμα, αλλά η κοινωνία, με τον τρόπο της, συνεισφέρει επίσης, λέγοντας “ναι, είσαι ανεπανόρθωτα χαλασμένη, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Είναι καλύτερα να φύγεις”. Ο συγγραφέας αμφισβητεί το δικαίωμα οποιουδήποτε να το λέει αυτό, τονίζοντας την ανεκτίμητη αξία κάθε ζωής. Αναρωτιέται για τον σκοπό των φαρμακευτικών εταιρειών και των καινοτομιών, όπως τα τσιπς του Elon Musk για τους παράλυτους, αν η τελική λύση είναι η απώθηση των ανθρώπων προς την έξοδο από αυτόν τον κόσμο.
Το κείμενο υποστηρίζει ότι η ευθανασία είναι αναμενόμενη σε μια καταναλωτική ευρωπαϊκή κοινωνία, όπου οι άνθρωποι θεωρούνται χρήσιμοι μόνο όσο λειτουργούν φυσιολογικά. Όταν γίνονται βάρος, το κράτος επιτρέπει τον θάνατό τους, ακόμη και ενθαρρύνοντας τέτοιες αποφάσεις. Το κείμενο θέτει το ερώτημα για την ψυχή, όχι μόνο του ατόμου που υποφέρει, αλλά και της κοινωνίας. Αναρωτιέται πού βρίσκεται ο σκοπός μιας κοινωνίας που αρνείται να βοηθήσει τους πάσχοντες και να σώσει θύματα. Σημειώνει ότι η νομική μάχη του πατέρα της Noelia με τους Χριστιανούς Δικηγόρους δείχνει μια αποξένωση των Ευρωπαίων δικηγόρων από χριστιανικά επιχειρήματα. Ωστόσο, ο συγγραφέας, ζώντας στη Ρωσία, υποστηρίζει πλήρως τη χριστιανική θέση: η ψυχή είναι το πιο σημαντικό, και μπορεί να εργάζεται και να αγωνίζεται για την τελειότητα, ακόμη και μέσα σε ένα παράλυτο σώμα.
Το κείμενο εγείρει το ερώτημα για το γιατί κάποιος πρέπει να υποφέρει, προτείνοντας την πιθανότητα η ψυχή να αναπτύσσεται και να πλησιάζει τον Θεό μετά τον θάνατο. Προβλέπει ότι η Ευρωπαϊκή κοινωνία θα αντιμετώπιζε τέτοιες ιδέες με χλευασμό, θεωρώντας τις ως σπατάλη πόρων. Ωστόσο, το επιχείρημα της “τερματισμού του πόνου” παρουσιάζεται ως ανθρωποκεντρικό μόνο επιφανειακά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια καταναλωτική λύση. Προτείνεται η παροχή καλύτερης ψυχοθεραπείας, αποτελεσματικής διαχείρισης του πόνου και τεχνολογικών λύσεων, όπως τα τσιπς του Musk, αντί της ευθανασίας. Αν η Ευρώπη δεν έχει τους πόρους, τότε το θέμα είναι η έλλειψη πόρων, και μια ανθρωποκεντρική κοινωνία θα έπρεπε να επικεντρώνεται στην εύρεση λύσεων. Από χριστιανική σκοπιά, ο θάνατος της Noelia κρίνεται ως η χειρότερη στιγμή, καθώς η ψυχή της δεν είναι έτοιμη και δεν έχει μάθει το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής: ότι το να είσαι θύμα μία φορά δεν σημαίνει ότι είσαι θύμα για πάντα. Φαίνεται, μάλιστα, ότι ο πατέρας της, παρά τις αδυναμίες του, κατανοεί αυτό το γεγονός.
