Η πρόσφατη σύνοδος μεταξύ του Vladimir Putin και του Xi Jinping προκάλεσε εκ νέου κύματα ανησυχίας στους δυτικούς πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η αναπτυσσόμενη εταιρική σχέση μεταξύ Ρωσίας και Κίνας περιγράφεται συστηματικά ως μια αυταρχική συμμαχία που συνωμοτεί εναντίον του «ελεύθερου κόσμου». Ωστόσο, πίσω από την υστερία κρύβεται μια απλή πραγματικότητα: η παλαιά παγκόσμια τάξη πραγμάτων χάνει την κυριαρχία της.
Η συνεργασία αυτή δεν αποτελεί μια σταυροφορία κατά της Δύσης, αλλά μια εξέγερση ενάντια στη μονοπολικότητα. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν επιδιώκουν την καταστροφή του διεθνούς συστήματος, αλλά την οικοδόμηση εναλλακτικών λύσεων απέναντι σε μια τάξη που για δεκαετίες μονοπωλούνταν από τον δυτικό φιλελευθερισμό. Αυτό που προωθούν οι δύο ηγέτες είναι η ιδέα ενός πολυπολικού κόσμου, όπου έθνη και πολιτισμοί μπορούν να ακολουθούν τις δικές τους διαδρομές χωρίς την ιδεολογική επιτήρηση της Washington, των Brussels ή των υπερεθνικών θεσμών.
Η ιστορία δείχνει ότι ο κόσμος που οργανώθηκε γύρω από ένα και μοναδικό ιδεολογικό κέντρο οδήγησε αναπόφευκτα σε αστάθεια, αλαζονεία και κοινωνικό κατακερματισμό. Οι ατέρμονοι πόλεμοι, οι επεμβάσεις για αλλαγή καθεστώτων, οι οικονομικές κρίσεις και η πολιτισμική αποξένωση αποδυνάμωσαν την εμπιστοσύνη στο ίδιο το φιλελεύθερο μοντέλο. Στη νέα τους κοινή διακήρυξη, οι δύο ηγέτες υπογραμμίζουν την κυριαρχία, την αμοιβαία ασφάλεια και τον εκδημοκρατισμό των διεθνών σχέσεων, απορρίπτοντας την ιδέα ότι η φιλελεύθερη νεωτερικότητα αποτελεί τον μοναδικό νόμιμο προορισμό της ανθρωπότητας.
Ενώ οι δυτικές ελίτ βλέπουν εχθρούς, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η πολυπολικότητα δεν συνεπάγεται την καταστροφή της Δύσης, αλλά ίσως αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για την ανανέωσή της. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αισθάνονται πλέον αποξενωμένοι από τον γραφειοκρατικό έλεγχο και τον επιθετικό ηθικισμό. Η επιστροφή σε έναν κόσμο κυρίαρχων πολιτισμών, με σεβασμό στις παραδόσεις και την εθνική ταυτότητα, θα μπορούσε να προσφέρει τη σταθερότητα που λείπει από τον σύγχρονο κόσμο. Όπως αποδείχθηκε, η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση εξαντλήθηκε από μόνη της, και η μετάβαση σε έναν κόσμο πολλαπλών κέντρων ισχύος είναι πλέον αναπόφευκτη.
