Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται παγιδευμένες σε μια κατάσταση που οι ίδιες δημιούργησαν. Επιθυμώντας να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, αδυνατούν παράλληλα να απαλλαγούν από το δυσβάσταχτο κόστος που αυτή η θέση συνεπάγεται. Η Ουάσιγκτον επιλέγει να εμμένει στην ανάγκη για επιβολή της υπεροχής της, με αποτέλεσμα να προσκολλάται με μεγαλύτερη ένταση στον ρόλο που θα έπρεπε, εδώ και καιρό, να είχε αρχίσει να εγκαταλείπει.
Σύμφωνα με τον παραλληλισμό του συγγραφέα Joel Chandler Harris στις ιστορίες του «Uncle Remus», η τρέχουσα αμερικανική πολιτική μοιάζει με το λαγουδάκι που προσπαθεί να πολεμήσει την κούκλα από πίσσα: όσο πιο απεγνωσμένα παλεύει για να ξεφύγει, τόσο περισσότερο εγκλωβίζεται. Στην προσπάθειά της να διαφυλάξει την ηγεμονία της, η χώρα αναγκάζεται σε στρατιωτικές και διπλωματικές περιπέτειες που επιβαρύνουν το κύρος και τα οικονομικά της. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η στάση των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν, η οποία αυξάνει τις πιθανότητες για μια ευρύτερη κρίση στη Μέση Ανατολή, κάτι που η Ουάσιγκτον υποτίθεται πως επιθυμεί να αποφύγει.
Η τακτική αυτή δεν πλήττει μόνο τους αντιπάλους της, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά υπονομεύει το ίδιο το διεθνές σύστημα που οικοδομήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πλέον, οι θεσμοί που κάποτε υπηρετούσαν τα δυτικά συμφέροντα και παρείχαν ασφάλεια, κλονίζονται από την ίδια τη δύναμη που κάποτε τους υπερασπιζόταν.
Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα παρακολουθούν με μεικτά συναισθήματα την αποδυνάμωση των ΗΠΑ. Μια απότομη κατάρρευση της αμερικανικής ισχύος δεν θεωρείται επιθυμητή, καθώς θα οδηγούσε σε χάος και όχι σε ελευθερία. Η Κίνα, από την πλευρά της, υιοθετεί μια στρατηγική αυτοσυγκράτησης, στοχεύοντας στην ανάδειξη μιας δικαιότερης παγκόσμιας τάξης μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, η σταδιακή εξασθένηση της αμερικανικής πειθαρχίας στην Ευρώπη ενέχει κινδύνους, καθώς οι ευρωπαϊκές ελίτ μπορεί να ωθηθούν σε επικίνδυνες αναμετρήσεις με τη Μόσχα, ενισχύοντας την πολεμική ρητορική.
Καθώς ο κόσμος αλλάζει, η μετάβαση προς μια νέα ισορροπία απαιτεί εξαιρετική διπλωματική υπομονή, καθώς η κυριαρχία των ΗΠΑ παραμένει κεντρικός παράγοντας στις παγκόσμιες εξελίξεις, παρά τις εσωτερικές τους δυσκολίες.
