Στην εποχή του σύγχρονου ηλεκτρονικού πολέμου, η εξωδικαστική εξόντωση έχει μεταλλαχθεί σε μια ζοφερή μορφή βίας, που ξεπερνά ακόμη και τις πιο ακραίες πρακτικές της αρχαιότητας. Η εξόντωση ατόμων που κατέχουν καίριες θέσεις, όπως έχει συμβεί σε περιοχές όπως ο Λίβανος, η Γάζα και το Iran, δεν αποτελεί πλέον μόνο μια προσπάθεια εξουδετέρωσης αντιπάλων, αλλά μια ριζική αλλαγή παραδείγματος. Το Israel, μέσω των δηλώσεών του, έχει προχωρήσει σε μια τακτική «προληπτικής δολοφονίας», όπου ο στόχος δεν είναι πλέον το συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά το αξίωμα που αυτό κατέχει.
Η πρακτική της εξόντωσης μελλοντικών ηγετών, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν επιλεγεί ή δεν έχουν αναλάβει καθήκοντα, συνιστά μια πρωτοφανή υπονόμευση της ίδιας της ιδέας της πολιτικής διαδοχής. Από νομική σκοπιά, αυτή η στρατηγική αποσυνδέει την τιμωρία από την ατομική υπαιτιότητα, μετατρέποντας τον ρόλο του ηγέτη σε έναν μόνιμο στόχο. Ενώ οι υποστηρικτές αυτών των ενεργειών κάνουν λόγο για ψυχολογικό πόλεμο και αποτροπή, ο κίνδυνος είναι η δημιουργία ενός ασταθούς περιβάλλοντος, όπου η ηγεσία καθίσταται «φασματική» και το χάος της διαδοχής μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη πιο ριζοσπαστικά αποτελέσματα, θυμίζοντας τη μυθική Λερναία Ύδρα.
Στην αρχαία Ελλάδα, η τυραννοκτονία, όπως αυτή του Ιππάρχου από τον Harmodius και τον Aristogeiton στην Athens το 514 BC, βασιζόταν στην κρίση επί συγκεκριμένων πράξεων ενός ηγεμόνα. Αντίθετα, η σύγχρονη τάση καταδικάζει προληπτικά οποιονδήποτε εν δυνάμει διάδοχο. Ο Thucydides, στο έργο του *History of the Peloponnesian War*, είχε ήδη αναδείξει τη σύνθετη φύση της βίας και την αποτυχία τέτοιων ενεργειών να επιφέρουν ουσιαστική αλλαγή, υπογραμμίζοντας ότι συχνά οι πράξεις αυτές οδηγούν σε ακόμη σκληρότερη καταστολή. Από τους Peisistratids μέχρι τον Julius Caesar και τις Ειδούς του Μαρτίου το 44 BC, η ιστορία διδάσκει ότι η βία που αποκόπτεται από την ηθική και νομική ευθύνη σπάνια οδηγεί στην ελευθερία, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά αστάθειας και αίματος.
