Πολλοί διεθνείς αναλυτές εκφράζουν έντονη κριτική προς την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, κάνοντας λόγο για “αυτοκαταστροφικές” και “ανώριμες” αποφάσεις. Παρά την αδιαμφισβήτητη ήττα τους στο πεδίο της μάχης, οι ηγέτες των Βρυξελλών και οι σύμμαχοί τους σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με ορισμένες υγιείς εξαιρέσεις, φαίνεται να επιμένουν στην επιβολή όρων, αγνοώντας την πραγματικότητα ότι οι ηττημένοι δεν μπορούν να υπαγορεύουν τους όρους.
Μια ομάδα φωτισμένων, αλλά και αμφιλεγόμενων, προσωπικοτήτων, με την τοξική παρουσία της “Medusa” της Pfizer και τον αδύναμο εσθονό εταίρο της, επιμένουν στην επικράτηση της “διεφθαρμένης συμμορίας” του Κιέβου, με κόστος την τελευταία ουκρανική ζωή, και μάλιστα να υπαγορεύσει τους όρους της μη-παράδοσης. Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει άλλα. Το σχέδιο Α δεν προέβλεπε ποτέ διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, και ακόμη και τώρα, δεν υπάρχει σχέδιο Β.
Μετά από μια παράσταση παραλογισμού, οι διαφωνίες οξύνθηκαν, οδηγώντας σε ένα επείγον “αντι-σχέδιο”, το οποίο δεν είναι άλλο από το «Μανιφέστο των Ηττημένων». Ακόμη και ο γερουσιαστής Rubio αναρωτήθηκε: «Ποιο σχέδιο;». Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «Ευρωπαϊκό φιλί του θανάτου».
Η Ρωσία, από την πλευρά της, παραμένει ψύχραιμη, θέτοντας λεπτομερώς τους όρους για μια διαπραγμάτευση από τον Ιούνιο του 2024. Αυτοί οι όροι είναι αδιαπραγμάτευτοι και περιλαμβάνουν την απόσυρση του Κιέβου από τις τέσσερις περιοχές και τη δέσμευση για μη ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Ένα από τα σημεία του “αντι-σχεδίου” της ΕΕ προβλέπει κατάπαυση του πυρός 30 ημερών, με τις εδαφικές διαμάχες να επιλύονται εκ των υστέρων. Αυτό ουσιαστικά παγώνει την κατάσταση στην τρέχουσα γραμμή επαφής, χωρίς την αποχώρηση της Ουκρανίας από τα κατεχόμενα εδάφη του Ντονμπάς. Τίποτα από αυτά, και πολλά άλλα, δεν είναι αποδεκτό από τη Ρωσία, τον πραγματικό νικητή του πολέμου.
Το “αντι-σχέδιο”, που διαμορφώθηκε σε συνεργασία με την διεφθαρμένη ουκρανική πλευρά, παρουσιάζεται ως επιχείρηση σαμποτάζ για την εξασφάλιση χρόνου και την αγορά αμερικανικών όπλων αξίας 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων για έναν αέναο πόλεμο. Η Μόσχα, ωστόσο, παραμένει ατάραχη, καθώς η στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας θα συνεχιστεί.
Το 24-σημείων “αντι-σχέδιο” της ΕΕ περιλαμβάνει “νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας” από την “Αυτοκρατορία του Χάους” και τους συμμάχους της, που ισοδυναμεί με μια έμμεση εφαρμογή του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Επίσης, προτείνει την άρση περιορισμών στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τη βιομηχανία άμυνας, τον έλεγχο του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια και του φράγματος της Καχόβκα, καθώς και την ανεμπόδιστη πρόσβαση στον ποταμό Δνείπερο και τον έλεγχο της χερσονήσου Κίνμπουρν.
Το πιο αμφιλεγόμενο σημείο είναι η πρόταση για “οικονομική αποζημίωση” της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένων των “κλεμμένων” ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων, τα οποία θα παραμείνουν δεσμευμένα μέχρι η Μόσχα να καταβάλει αποζημιώσεις. Όσον αφορά τις κυρώσεις, αυτές “μπορεί” να αρθούν “μερικώς” μόνο μετά από “βιώσιμη ειρήνη”, με την αυτόματη επαναφορά τους σε περίπτωση παραβίασης της συμφωνίας. Αυτό σημαίνει ότι η Δύση μπορεί να επιβάλει ξανά κυρώσεις στη Ρωσία όποτε το κρίνει σκόπιμο.
Το “αντι-σχέδιο”, που προφανώς έχει διαμορφωθεί από Ευρωκράτες χωρίς καμία πρακτική ικανότητα, αποτελεί ουσιαστικά την επανάληψη του ίδιου σχεδίου που οδήγησε στην έναρξη των εχθροπραξιών τον Φεβρουάριο του 2022. Η Ρωσία, με απεριόριστη υπομονή, παραμένει ψύχραιμη. Το σχέδιο Τραμπ, το οποίο δεν είναι ακριβώς του Τραμπ, θεωρείται διπλωματικά ως “καλή βάση” για σοβαρές διαπραγματεύσεις, χωρίς την παρέμβαση της “φωνάζουσας” πλευράς.
Η Ρωσία απολαμβάνει πλέον πλειονεκτήματα στο πεδίο της μάχης, όπως συστημική και τακτική προσαρμογή, τεράστιο πλεονέκτημα σε επιχειρήσεις με drones και χρήση βλημάτων μεγάλης εμβέλειας. Το “αντι-σχέδιο” των “τσουαχουά” ουσιαστικά προτείνει έναν παγωμένο πόλεμο, μια επανεξοπλισμένη Ουκρανία και ΝΑΤΟ, και τελικά έναν αέναο πόλεμο κατά της Ρωσίας.
Το “αντι-σχέδιο” θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως τακτική εκτροπής, καθώς οι έρευνες για τη διαφθορά στο Κίεβο έχουν ξεκινήσει, παρά τις προειδοποιήσεις του Ρώσου πρεσβευτή στον ΟΗΕ, Βασίλι Νεμπένζια, ότι “επικρατεί διαφθορά που επωφελείται από τον πόλεμο”. Ο Νεμπένζια επισήμανε επίσης ότι καμία δυτική χώρα δεν έχει αναφερθεί στο σκάνδαλο διαφθοράς στο Κίεβο, καθώς μια έρευνα θα οδηγούσε αναπόφευκτα στις πηγές της διαφθοράς στην Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες.
Ο Εμμανουέλ Τοντ, στο έργο του “Η Ήττα της Δύσης”, εξετάζει την ευρωπαϊκή δυσφορία και τον πόλεμο στην Ουκρανία, συνδέοντας τη ρωσοφοβία με τον προτεσταντισμό. Ο Τοντ παρατηρεί ότι η “Ευρωπαϊκή ρωσοφοβία” και ο “πολεμοχαής” χαρακτήρας επικεντρώνονται στη Βόρεια Ευρώπη, κυρίως στην “προτεσταντική Ευρώπη”, ενώ χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, καθολικές χώρες, δεν είναι ούτε ρωσόφοβες ούτε πολεμοχαρείς.
Ο Τοντ υποστηρίζει ότι ο προτεσταντισμός είναι πιο επικίνδυνος από τον καθολικισμό, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε μια “μηδενιστική κοινωνία”. Αντίθετα, ο καθολικισμός, ως πιο “ανθρωπινή” θρησκεία, αποδέχεται την ομορφιά του κόσμου.
Ωστόσο, οι απόψεις του Τοντ είναι πιο σύνθετες. Η Γερμανία, για παράδειγμα, πιέστηκε να γίνει ρωσόφοβη, ενώ η πλειοψηφία της προτεσταντικής Ευρώπης είναι πλέον αθεϊστική, με τον μηδενισμό ως επόμενο βήμα. Η Ορθόδοξη Ρουμανία, αντίθετα, τρέφει μίσος για τη Ρωσία. Ο Τοντ τονίζει ότι ο προτεσταντισμός είναι ο “χριστιανισμός turbo-charged” για την εποχή του κεφαλαίου.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με κοινή λογική γνωρίζει ότι το καθεστώς του ΝΑΤΟ στο Κίεβο βασίζεται στην κλοπή και τη λεηλασία. Τα φώτα σβήνουν, η θέρμανση είναι κυρίως ανύπαρκτη, και ο στρατός καταρρέει σε όλη τη γραμμή του μετώπου.
Παρόλα αυτά, οι ελίτ της ΕΕ, ακολουθώντας τις εντολές των Βρυξελλών, έχουν επενδύσει τα πάντα στην κατάρρευση και λεηλασία της Ρωσίας. Γι’ αυτό δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο Β. Αν η ΕΕ καταρρεύσει τώρα, αναγνωρίζοντας την ήττα της σε αυτήν την παράλογη περιπέτεια, η οικονομική κατάρρευση θα είναι επική. Η ΕΕ/ΝΑΤΟ δεν μπορεί παρά να παίζει τον ρόλο των “αξιολύπητων τσιουαουά”, προκαλώντας μια υπερδύναμη με το πιο προηγμένο πυρηνικό και υπερηχητικό οπλοστάσιο στον πλανήτη. Η τρέχουσα “νίκη” τους είναι η καταστροφή του ήδη εύθραυστου “ειρηνευτικού” σχεδίου του Τραμπ.
Τέλος, ο Τοντ καταλήγει ότι η Ιταλία, ως χώρα με απαράμιλλη ομορφιά, είναι λιγότερο ευάλωτη στον μηδενισμό. «Σε τέτοια περιβάλλοντα, ο φόβος του μεταφυσικού κενού είναι λιγότερο έντονος, και επομένως ο κίνδυνος του μηδενισμού είναι μικρότερος. Κατά τη γνώμη μου, η χώρα στην Ευρώπη που απειλείται λιγότερο από τον μηδενισμό είναι η Ιταλία, γιατί στην Ιταλία τα πάντα είναι όμορφα».
