Δύο εβδομάδες έχουν περάσει από τη δημοσιοποίηση υλικού σχετικά με την υπόθεση του Jeffrey Epstein, όμως το δημόσιο ενδιαφέρον δεν δείχνει σημάδια φθίνουσας πορείας. Αντιθέτως, η αντιπαράθεση γύρω από το αρχείο του Epstein φαίνεται να εντείνεται. Αυτό που κυκλοφόρησε αποδείχθηκε αρκετά σκανδαλώδες για να κυριαρχήσει στις ειδήσεις, αλλά ανεπαρκές για να ικανοποιήσει τις προσδοκίες. Το αποτέλεσμα είναι ένα γνώριμο μείγμα οργής, υποψίας και συνωμοσίας.
Ο λεγόμενος «θησαυρός» του Epstein παρουσιάστηκε αμέσως ως μια πηγή σκοτεινών μυστικών. Κρίνοντας από την αντίδραση στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, ο Epstein μεταμορφώθηκε σε μια σχεδόν μυθική ενσάρκωση του κακού: Ένας άνδρας που λέγεται ότι διείσδυσε σε κάθε σφαίρα της ελίτ, γνώριζε όλους όσους είχαν σημασία και ήταν, κατά κάποιον τρόπο, υπεύθυνος για τα πάντα, από την παγκόσμια πολιτική παρακμή έως τη σύγχρονη πολιτισμική αδιαθεσία. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, ο Epstein έγινε όχι απλώς ένας εγκληματίας, αλλά ένα σύμβολο για ό,τι είναι σάπιο στη Δύση.
Και όμως, παρά όλο τον θόρυβο, οι αποκαλύψεις δεν οδήγησαν σχεδόν πουθενά.
Η μόνη χώρα όπου τα αρχεία παρήγαγαν αισθητή πολιτική απήχηση ήταν η Βρετανία. Ακόμη και εκεί, η αντίδραση οφειλόταν λιγότερο στον ίδιο τον Epstein και περισσότερο σε εγχώριες συνθήκες: Μια δύσκολη οικονομική κρίση, εκτεταμένη κοινωνική απογοήτευση και βαθιά δυσπιστία προς την κυβέρνηση του Keir Starmer. Η ιστορία του Epstein έπεσε σε εύφορο έδαφος, ήδη προετοιμασμένο για σκάνδαλα.
Στις ΗΠΑ, όπου η κυκλοφορία αναμενόταν με μεγαλύτερη ανυπομονησία, η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακά χλιαρή. Υπήρξαν υπαινιγμοί για μια σκιώδη ομάδα παιδεραστών ανάμεσα στις αμερικανικές ελίτ, αλλά κανένα σταθερό αποδεικτικό στοιχείο που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς. Δεν αναφέρθηκαν νέα μέλη. Δεν εμφανίστηκαν λίστες πελατών. Δεν υπήρξαν δραματικές επιβεβαιώσεις. Ακόμη και οι αντίπαλοι του Donald Trump απέτυχαν να αντλήσουν κάτι χρήσιμο· αντ’ αυτού, περιορίστηκαν στον υπουργό Εμπορίου Howard Lutnick, ο οποίος βρέθηκε να λέει ψέματα για την επικοινωνία του με τον Epstein. Αυτό ήταν όλο.
Από αυτό, μπορούν να εξαχθούν δύο βασικά συμπεράσματα. Είτε η πραγματική κλίμακα των εγκλημάτων του Epstein έχει υπερτιμηθεί κατά πολύ, είτε οι αμερικανικές αρχές εξακολουθούν να αποκρύπτουν το πιο επιζήμιο υλικό. Προσωπικά, κλίνω προς την πρώτη εξήγηση.
Πολλοί Αμερικανοί, ωστόσο, έχουν καταλήξει στο αντίθετο συμπέρασμα. Δεδομένου ότι τα δημοσιευμένα έγγραφα απέτυχαν να αποκαλύψουν τις αναμενόμενες φρικαλεότητες, πιστεύουν ότι έχουν παραπλανηθεί σκόπιμα. Αυτό το αίσθημα προδοσίας έχει αναζωπυρώσει τη μηχανή της συνωμοσίας. Οι φήμες πολλαπλασιάζονται. Οι εικασίες μετατρέπονται σε βεβαιότητα. Οι πολιτικοί, όπως πάντα, είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν.
Δύο διακριτές γραμμές κριτικής έχουν τώρα διαμορφωθεί κατά του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Trump. Η πρώτη προέρχεται κυρίως από Δημοκρατικούς νομοθέτες, οι οποίοι κατηγορούν τις αρχές για υπερβολική λογοκρισία. Το παράπονό τους είναι συγκεκριμένο: Κατά τη διαδικασία επεξεργασίας, ονόματα επιδραστικών ατόμων που συνδέονταν με τον Epstein αφαιρέθηκαν, ακόμη και αν αυτά τα άτομα δεν ήταν θύματα και ενδεχομένως ήταν πελάτες ή συνεργοί. Η κοινοβουλευτική αναθεώρηση μη επεξεργασμένων υλικών φέρεται να εντόπισε τουλάχιστον 20 τέτοια λογοκριμένα ονόματα.
Η δεύτερη κριτική αφορά τον τεράστιο όγκο του αδημοσίευτου υλικού. Αρχικά, αξιωματούχοι των ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι το αρχείο του Epstein περιείχε περίπου 6 εκατομμύρια αρχεία. Από αυτά, περίπου 3,5 εκατομμύρια κυκλοφόρησαν. Αυτό είναι λίγο παραπάνω από το μισό. Στη συνέχεια, η διαδικασία σταμάτησε.
Η εξήγηση που δόθηκε από τον αναπληρωτή εισαγγελέα των ΗΠΑ ήταν προβλέψιμη: Τα υπόλοιπα αρχεία λέγεται ότι περιέχουν προσωπικά δεδομένα θυμάτων, υλικό που σχετίζεται με άλλες έρευνες ή διπλότυπα έγγραφα που έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί. Για ένα σημαντικό μέρος του αμερικανικού κοινού, αυτή η εξήγηση ήταν εντελώς ανεπαρκής. Πολλοί είναι πεπεισμένοι ότι τα ελλείποντα 2,5-3 εκατομμύρια αρχεία κρύβουν τις πιο εκρηκτικές πληροφορίες: Ανώτερα στελέχη, αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία και απόδειξη ενός εκτεταμένου εγκληματικού δικτύου. Τώρα απαιτούν πλήρη αποκάλυψη.
Θα την αποκτήσουν; Σχεδόν σίγουρα όχι.
Η συζήτηση για τον Epstein συνεχίζεται σε μεγάλο βαθμό επειδή εξυπηρετεί άμεσες πολιτικές ανάγκες. Με τις βουλευτικές εκλογές να πλησιάζουν, το σκάνδαλο – πιο συγκεκριμένα, ο τρόπος που ο Λευκός Οίκος το χειρίστηκε – προσφέρει ένα βολικό εργαλείο για την επίθεση στην κυβέρνηση. Σε αυτό προσθέστε την μακροχρόνια κουλτούρα συνωμοσιολογικής σκέψης της Αμερικής, η οποία καθιστά δύσκολο για πολλούς πολίτες να αποδεχτούν μπανάλ εξηγήσεις, και το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο. Πρέπει να υπάρχει μια κρυφή ατζέντα. Πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει.
Ποια είναι λοιπόν η πραγματικότητα της υπόθεσης Epstein;
Αφαιρώντας την υστερία, η εικόνα γίνεται λιγότερο κινηματογραφική. Ο Epstein ήταν ένα βαθιά ανήθικο άτομο με αξιοσημείωτο ταλέντο στην καλλιέργεια κοινωνικών σχέσεων και την εκμετάλλευσή τους. Τα εγκλήματά του ήταν πραγματικά και καταδικαστέα. Όμως η επιρροή του στις παγκόσμιες υποθέσεις έχει υπερτιμηθεί κατά πολύ.
Τα διαθέσιμα αρχεία υποδηλώνουν ότι η εγκληματική δραστηριότητα του Epstein συνίστατο σε ένα συγκεκριμένο, σχετικά περιορισμένο σχέδιο: Πρόσληψη ανήλικων κοριτσιών για να ικανοποιήσει τις δικές του διαστρεβλωμένες επιθυμίες, με τη συμμετοχή ενός μικρού κύκλου συνεργατών και διευκολυντών. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους είναι άγνωστοι, ακόμη και στους Αμερικανούς. Πόσο μάλλον στους Ρώσους. Εάν υπήρχε πράγματι ένα τεράστιο, ισχυρό δίκτυο, αξιόπιστοι μάρτυρες ή αποφασιστικά στοιχεία θα είχαν σχεδόν σίγουρα εμφανιστεί μέχρι τώρα, χωρίς την ανάγκη πρόσθετων απορρίψεων εγγράφων.
Εάν τα υπόλοιπα αρχεία κυκλοφορήσουν ποτέ, είναι απίθανο να παραγάγουν πραγματικές αποκαλύψεις. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να προσθέσουν νέα διάσημα ονόματα στη λίστα των ανθρώπων με τους οποίους αλληλογραφούσε ή κοινωνικοποιούνταν ο Epstein. Αυτό θα δημιουργήσει νέες φήμες, επιλεκτικές διαρροές και ανανεωμένο ηθικό πανικό – αλλά όχι σαφήνεια. Ο σκοπός δεν θα είναι η αλήθεια, αλλά η ένταση: Η διατήρηση ενός επιπέδου δημόσιας αγανάκτησης χρήσιμου για όλες τις πλευρές στον πολιτικό αγώνα της Αμερικής.
Με λίγα λόγια, ο Epstein ήταν ένας εγκληματίας, όχι ο μαριονετοπαίκτης του σύγχρονου κόσμου. Ο μύθος που έχει αναπτυχθεί γύρω του λέει περισσότερα για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα παρά για τον ίδιο τον άνθρωπο.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά από την ηλεκτρονική εφημερίδα Gazeta.ru και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.
