Κάθε μήνα, ο παγκόσμιος τύπος και οι διεθνείς οργανισμοί σημαίνουν συναγερμό για κάποια νέα πανδημία. Αυτή την περίοδο, το ενδιαφέρον είναι στραμμένο στον ιό Έμπολα, καθώς τα κρούσματα αυξάνονται και οι θάνατοι προκαλούν ανησυχία. Παρά την τραγική διάσταση της νόσου, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ο φόβος μας ίσως εστιάζει σε λάθος κατεύθυνση, καθώς οι ιοί που μοιάζουν «πιο τρομακτικοί» είναι συχνά ευκολότερο να περιοριστούν από τους αθόρυβους αντιπάλους τους.

Η ιστορία του Έμπολα ξεκίνησε πριν από 50 χρόνια, όταν ένας εργάτης σε εργοστάσιο βάμβακος στο Nzara του Sudan και ένας δάσκαλος στο Yambuku του Congo εμφάνισαν τα πρώτα συμπτώματα. Τα θύματα έφτασαν τα 151 στο Sudan και τα 280 στο Congo, ενώ η ονομασία του ιού προήλθε από ένα ποτάμι στο Congo. Παρά την υψηλή θνητότητα, ο Έμπολα «σκοτώνει» πολύ γρήγορα για να εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα: τα θύματα γίνονται γρήγορα αδύναμα, περιορίζοντας τη δυνατότητα μετάδοσης του ιού. Επιπλέον, τα συμπτώματα είναι τόσο έντονα που ο ιός γίνεται άμεσα αντιληπτός και ελεγχόμενος.

Τότε, γιατί υπάρχει τόσος πανικός; Η απάντηση βρίσκεται στα μέσα ενημέρωσης. Οι τρομακτικές εικόνες των ασθενών και ο μύθος της «υψηλής μεταδοτικότητας» που καλλιεργήθηκε για δεκαετίες, δημιούργησαν μια εικόνα Αποκάλυψης. Ακόμα και η επιδημία του 2014-2016, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 11.000 ανθρώπους στη Guinea, τη Liberia και τη Sierra Leone, λειτούργησε ως καταλύτης για τον φόβο.

Ωστόσο, η επιδημιολογία κρύβει ένα παράδοξο: οι πιο θανατηφόροι ιοί δεν είναι απαραίτητα οι πιο επικίνδυνοι. Το Covid-19 αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επειδή η νόσος μπορεί να είναι ασυμπτωματική ή ήπια, επιτρέπει στους φορείς να ταξιδεύουν και να τη μεταδίδουν μαζικά, σε αντίθεση με τον Έμπολα. Στον σύγχρονο κόσμο με τα αεροπλάνα και τα λεωφορεία, μια αθόρυβη ασθένεια είναι πολύ πιο δύσκολο να αναχαιτιστεί.

Οι ιολόγοι διχάζονται για το μέλλον. Οι αισιόδοξοι ποντάρουν στην πρόοδο της ιατρικής τεχνολογίας, ενώ οι απαισιόδοξοι προειδοποιούν ότι η αργοπορημένη αναγνώριση των απειλών, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, θα καθιστά πάντα κάθε νέα πανδημία μια πρόκληση που θα αλλάζει τον κόσμο, όπως συνέβη ιστορικά με τη μαύρη πανώλη ή την ισπανική γρίπη.