Η πρώτη ένδειξη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν ένας στατικός θόρυβος που εμφανίστηκε ξαφνικά στο αριστερό μου αυτί. Ήταν το 2008 και μια γιατρός μόλις είχε καθαρίσει τα αυτιά μου, ξεπλένοντας τις αντιβιοτικές σταγόνες που μου είχε συνταγογραφήσει μια εβδομάδα νωρίτερα και οι οποίες είχαν κάνει τον κόσμο μου προσωρινά θαμπό. Ήμουν τόσο ανακουφισμένη που οι σταγόνες είχαν φύγει, που δεν αμφισβήτησα τον περίεργο νέο θόρυβο. Απλώς την ευχαρίστησα και έφυγα.
Εκείνο το βράδυ, καθώς ξαπλωμένη στο μαξιλάρι μου προσπαθούσα να αγνοήσω τον νέο θόρυβο του “γδαρσίματος” στο αυτί μου, ένας μπερδεμένος ήχος “θρυμματισμού” τράβηξε την προσοχή μου. Ο εγκέφαλός μου προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει τη διαταραχή, μέχρι που, μπερδεμένη και πλέον ξύπνια, σήκωσα το κεφάλι μου, μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι ήταν το ρολόι του παππού μας, που χτυπούσε την ώρα. Το αριστερό μου αυτί, συνειδητοποίησα, δεν άκουγε πλέον τους ήχους όπως ήταν στην πραγματικότητα.
Μετά από μερικές ημέρες χωρίς βελτίωση, επέστρεψα στην γιατρό. Όταν ανέφερα τον συνεχή λευκό θόρυβο και τα προβλήματα ακοής στο αριστερό μου αυτί, τα μάτια της γούρλωσαν από ανησυχία και με παρέπεμψε αμέσως σε έναν ωτορινολαρυγγολόγο.
Σπούδαζα μουσική στο Victorian College of the Arts στη Μελβούρνη και έπρεπε να υποστώ μια βασανιστική αναμονή έξι εβδομάδων για να δω τον ειδικό. Κατά τη διάρκεια εκείνου του διαστήματος, ο κόσμος μου άλλαξε δραστικά. Το σαξόφωνό μου, κάποτε πηγή μεγάλης χαράς, έγινε μια αφόρητη κακοφωνία· τα αυτιά μου τεντώνονταν κάθε φορά που έπαιζα.
Μέχρι εκείνο το σημείο, όλα τα όνειρα της ζωής μου περιστρέφονταν γύρω από τη μουσική. Στόχος μου ήταν να σπουδάσω σαξόφωνο στη Νέα Υόρκη, βυθίζοντας τον εαυτό μου στην πλούσια μουσική σκηνή της πόλης. Είχα φαντασιώσεις για να κάνω μια ζωή στην Big Apple ως επαγγελματίας μουσικός, αλλά με το αριστερό μου αυτί σχεδόν κωφό και το δεξί μου εξαιρετικά ευαίσθητο από την υπεραντιστάθμιση, η μουσική έγινε αφόρητη. Οι φίλοι παρακολουθούσαν με σύγχυση καθώς έκλαιγα στις τουαλέτες μουσικών χώρων, ανίκανη να αντέξω τον ήχο της μπάντας ή ακόμη και την χαρούμενη φλυαρία των θαμώνων που γιόρταζαν το Σαββατοκύριακο.
Όταν τελικά συνάντησα τον ωτορινολαρυγγολόγο, χτύπησε ένα κουδούνι συντονισμού, το τοποθέτησε στο μέτωπό μου και με διέγνωσε με εκφυλιστική απώλεια ακοής. Μου είπε ότι τελικά θα γινόμουν κωφή ή θα χρειαζόμουν χειρουργείο. Όταν ανέφερα ότι τα προβλήματα ακοής μου άρχισαν αφού καθάρισα τα αυτιά μου, το απέρριψε ως σύμπτωση.
Ήμουν 21 ετών και ανήσυχη για το μέλλον μου, οπότε ζήτησα μια δεύτερη γνώμη. Αφού με υπέβαλε σε διάφορες εξετάσεις ακοής, ένας διαφορετικός ειδικός επιβεβαίωσε σημαντική απώλεια ακοής στο αριστερό μου αυτί και συμφώνησε ότι το καθάρισμα πιθανότατα το προκάλεσε. Αλλά απέρριψε τις ανησυχίες μου, λέγοντας ότι το δεξί μου αυτί ήταν τέλειο και θα μάθαινα να ζω με τον εμβοή και την κώφωση στο αριστερό μου. Διστακτικά αποδέχτηκα τη συμβουλή του και προσπάθησα να προσαρμοστώ στη νέα μου πραγματικότητα.
Πέρασα το μουσικό μου πτυχίο, αγνοώντας τη δυσφορία, και αποφοίτησα το 2009. Στη συνέχεια, χωρίς να το σκοπεύω, σταμάτησα εντελώς να παίζω μουσική. Το σαξόφωνό μου μάζευε σκόνη και ντροπή γέμιζε την κοιλιά μου στην ανικανότητά μου να συνεχίσω να απολαμβάνω τη μουσική.
Σταδιακά, βρήκα νέους τρόπους να είμαι δημιουργική. Η γραφή έγινε μια συναισθηματική διέξοδος για μένα και δημιούργησα ένα διαδικτυακό περιοδικό, το Ramona. Παρά τη συνεχή δυσφορία του εμβοής και της κώφωσης στο ένα αυτί, απόλαυσα την πρόκληση της γραφής, της επιμέλειας και της καθοδήγησης νέων δημιουργών. Αν και πάλευα με αισθήματα ζήλιας, μου άρεσε να παίρνω συνεντεύξεις από μουσικούς, έχοντας διαπιστώσει ότι μπορούσα ακόμα να απολαμβάνω τις συναυλίες τους με την κατάλληλη προστασία των αυτιών.
Έκτοτε έχω μάθει ότι το καθάρισμα των αυτιών δεν συνιστάται πλέον λόγω των υψηλών κινδύνων που εμπεριέχει. Το εμβοή μου έχει γίνει βαρόμετρο για το στρες μου, και παρόλο που είναι πάντα παρόν, εντείνεται σε περιόδους άγχους, υπενθυμίζοντάς μου να επιβραδύνω. Έχω ακόμη βρει ένα ασημένιο φόδρα: ακουμπώντας το καλό μου αυτί σε ένα μαξιλάρι και κρατώντας το κωφό αυτί μου προς τα πάνω, μπορώ να αποκλείσω τον θόρυβο για να πάρω έναν ξεκούραστο υπνάκο οποιαδήποτε στιγμή – μια πραγματική υπερδύναμη για μια μητέρα που πάσχει από στέρηση ύπνου.
Το 2023, με ωτοασπίδες σταθερά στη θέση τους, χόρεψα όλη τη νύχτα με τον Harry Styles στη Μελβούρνη με την κουνιάδα μου, απορροφώντας τη μουσική και την ατμόσφαιρα χωρίς να νιώθω ζήλια για τους μουσικούς στη σκηνή. Στη συνέχεια, πέρυσι, πήγα την επτάχρονη κόρη μου να δει τη Νορβηγίδα τραγουδίστρια Aurora – μια πραγματικά απίστευτη εμπειρία. Φέτος, αφιερώνω χρόνο για να δω περισσότερες τοπικές μπάντες – η υποστήριξη μικρότερων, ντόπιων μουσικών μοιάζει εφικτή επιτέλους, και σημαντική.
Χρειάστηκαν 15 χρόνια για να νιώσω ικανοποίηση απολαμβάνοντας τη μουσική ως μέλος του κοινού. Παλιά απέφευγα συναυλίες και παραστάσεις φίλων γιατί φοβόμουν ότι θα με κατακλύζει η επιθυμία να παίξω η ίδια, αλλά τώρα έχω μάθει να εκτιμώ τη μουσική ως πηγή χαράς, αντί για υπενθύμιση του τι θα μπορούσε να ήταν. Η πορεία της ζωής μου άλλαξε δραματικά όταν το αυτί μου υπέστη βλάβη, αλλά πλέον δεν εύχομαι να ήμουν μουσικός. Είμαι ευτυχισμένη που βλέπω άλλους να λάμπουν στη σκηνή.
