Εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν αποταμιεύσει επαρκώς για τη συνταξιοδότησή τους, ενώ ακόμη περισσότεροι δεν γνωρίζουν από πού να ξεκινήσουν. Με τον Πρόεδρο Trump να έχει ήδη αναφερθεί στο αυστραλιανό σύστημα συνταξιοδότησης ως πιθανό μοντέλο για τις ΗΠΑ, παρατηρείται μια σπάνια στιγμή που η ορμή για μεταρρύθμιση ενισχύεται. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής οφείλουν να αδράξουν αυτή την ευκαιρία.
Ένας νέος εργαζόμενος που ξεκινά την πρώτη του εργασία σήμερα, πιθανότατα θα εγγραφεί αυτόματα σε ένα πρόγραμμα 401(k) από την πρώτη μέρα, κάτι που αποτελεί πραγματική πρόοδο. Ωστόσο, μερικές δεκαετίες αργότερα, ο ίδιος εργαζόμενος μπορεί να έχει αλλάξει έξι εργοδότες, να έχει συγκεντρώσει ένα πλέγμα μικρών λογαριασμών και να εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το ερώτημα που ταλανίζει εκατομμύρια Αμερικανούς: «Θα είναι αρκετά;»
Αυτή η ιστορία γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη. Οι αυξημένες προσδοκίες ζωής, οι λιγότερο γραμμικές καριέρες, το αυξανόμενο κόστος ζωής και οι περιορισμένοι κρατικοί προϋπολογισμοί επαναπροσδιορίζουν το νόημα της συνταξιοδοτικής ασφάλειας. Ο νόμος SECURE του 2019 και ο διάδοχός του το 2022 έφεραν σημαντική πρόοδο, αλλά εξακολουθούν να υφίστανται κενά στην προστασία έναντι της μακροζωίας, στην επάρκεια των αποταμιεύσεων και στην κάλυψη. Με τα προγράμματα 401(k) και 403(b) να αποτελούν πλέον τη ραχοκοκαλιά της συνταξιοδότησης για τους περισσότερους Αμερικανούς, η ανάγκη για βαθύτερη μεταρρύθμιση είναι επείγουσα.
Ο δείκτης Mercer CFA Institute Global Pension Index, ο οποίος συγκρίνει συστήματα συνταξιοδότησης σε πάνω από 50 αγορές ως προς την επάρκεια, τη βιωσιμότητα και την ακεραιότητα, καθιστά το πρόβλημα συγκεκριμένο. Οι ΗΠΑ σημειώνουν καλή επίδοση στην ακεραιότητα, αλλά υστερούν σταθερά στην επάρκεια και τη βιωσιμότητα, ακριβώς στους τομείς όπου η μεταρρύθμιση θα μπορούσε να έχει τον πιο άμεσο αντίκτυπο. Το αποτέλεσμα είναι οι ΗΠΑ να βρίσκονται στη μέση της παγκόσμιας κατάταξης, ενώ χώρες όπως η Αυστραλία οδηγούν την κούρσα. Χωρίς μεταρρύθμιση, περισσότεροι Αμερικανοί κινδυνεύουν να φτάσουν στη σύνταξη χωρίς επαρκές εισόδημα ή χωρίς τα εργαλεία για να έχουν πρόσβαση σε ό,τι έχουν αποταμιεύσει.
Πού χρειάζεται περισσότερο η μεταρρύθμιση:
1. **Μετατροπή αποταμιεύσεων σε εισόδημα που διαρκεί:** Η αποταμίευση είναι μόνο η μισή πρόκληση. Το δυσκολότερο πρόβλημα είναι η μετατροπή ενός υπολοίπου 401(k) σε αξιόπιστο εισόδημα που δεν θα εξαντληθεί. Πολύ συχνά, οι εργαζόμενοι αλλάζουν δουλειά και «σηκώνουν» μικρούς λογαριασμούς αντί να τους μεταφέρουν, μειώνοντας μόνιμα τον συνταξιοδοτικό τους κουμπαρά. Με τον πληθυσμό των ΗΠΑ άνω των 60 ετών να αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2050, ο κίνδυνος μακροζωίας δεν είναι αφηρημένος. Απλούστερες διαδικασίες μεταφοράς και σαφέστερες γνωστοποιήσεις θα βοηθούσαν σημαντικά τους εργαζόμενους να διατηρήσουν τις αποταμιεύσεις τους και να σχεδιάσουν για μια σύνταξη που μπορεί να διαρκέσει 30 χρόνια.
2. **Κάλυψη των κενών:** Οι αποταμιεύσεις για συνταξιοδότηση στις ΗΠΑ παραμένουν βαθιά άνισες. Οι νεότεροι εργαζόμενοι, οι μερικώς απασχολούμενοι και οι φροντιστές είναι οι λιγότερο εξυπηρετούμενοι και πολλοί έχουν ελάχιστη ορατότητα σχετικά με το αν βρίσκονται σε καλό δρόμο. Τρεις στοχευμένες διορθώσεις θα μπορούσαν να καλύψουν μεγάλο μέρος αυτού του κενού: αυτόματη επανεγγραφή για εργαζόμενους που προηγουμένως αρνήθηκαν, επέκταση της κάλυψης σε εργαζόμενους κάτω των 21 ετών, βασιζόμενη στην επέκταση του νόμου SECURE για τους μερικώς απασχολούμενους, και ειδικές εισφορές «catch-up» για τους φροντιστές που εγκαταλείπουν προσωρινά την αγορά εργασίας. Αυτές οι αλλαγές μαζί θα διεύρυναν την πρόσβαση και θα επιβράβευαν τους εργαζόμενους που είναι πιο πιθανό να μείνουν πίσω.
3. **Εκσυγχρονισμός των επενδύσεων — και μείωση του νομικού κινδύνου:** Το 2025, ο Πρόεδρος υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που έδινε οδηγίες στους ρυθμιστικούς φορείς να μειώσουν τους περιορισμούς στις επενδύσεις ιδιωτικής αγοράς σε προγράμματα 401(k), ακολουθώντας την μακροχρόνια προσέγγιση της Αυστραλίας. Η παροχή πρόσβασης στους αποταμιευτές σε private equity, venture capital και ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία θα μπορούσε να βελτιώσει τη διαφοροποίηση και τις αποδόσεις. Ωστόσο, πολλοί εργοδότες εξακολουθούν να περιμένουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τα καταπιστευματικά ασφαλή λιμάνια, τη ρευστότητα και τις χρεώσεις πριν δράσουν. Η άδεια στα προγράμματα 403(b), που καλύπτουν εκατομμύρια εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα και σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, να επενδύουν σε κοινά επενδυτικά καταπιστευματικά ιδρύματα, όπως ήδη μπορούν τα προγράμματα 401(k), θα μείωνε το κόστος και θα διεύρυνε την πρόσβαση για ένα τμήμα του εργατικού δυναμικού που υστερεί. Ο νομικός κίνδυνος αποτελεί επίσης αυξανόμενο αποτρεπτικό παράγοντα. Τα σχέδια που χορηγούνται από εργοδότες έχουν αντιμετωπίσει κύμα δικαστικών αγωγών τα τελευταία χρόνια, και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να διερευνήσουν στοχευμένους τρόπους για να αποτρέψουν ασήμαντες αγωγές, διατηρώντας παράλληλα τη βιωσιμότητα των νόμιμων διεκδικήσεων.
Οι συντάξεις εξακολουθούν να έχουν σημασία
Οι περισσότερες νέες αποταμιεύσεις για συνταξιοδότηση πλέον κατευθύνονται σε 401(k) και 403(b), αλλά ένα σημαντικό μέρος του υφιστάμενου συνταξιοδοτικού πλούτου εξακολουθεί να βρίσκεται σε παραδοσιακές συντάξεις καθορισμένων παροχών. Ο εκσυγχρονισμός του συστήματος δεν μπορεί να σημαίνει εγκατάλειψη όσων εξακολουθούν να λειτουργούν. Η μείωση των ασφαλίστρων ασφαλιστικών εισφορών της Pension Benefit Guaranty Corporation (PBGC) θα ενθάρρυνε τους εργοδότες να συνεχίσουν να χορηγούν προγράμματα DB. Μεγαλύτερη ευελιξία στην διάθεση πλεονασμάτων ενεργητικού DB θα μπορούσε επίσης να ωφελήσει τόσο τους εργαζόμενους όσο και τους χορηγούς των σχεδίων. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει επίσης να υποστηρίξουν σχέδια DB που μειώνουν την οικονομική μεταβλητότητα για τους χορηγούς, όπως τα pooled employer plans, τα οποία θα διευκόλυναν μικρότερους οργανισμούς να προσφέρουν σύνταξη.
Το τελικό συμπέρασμα
Η καλύτερη συνταξιοδοτική πολιτική δεν αφορά την κατάκτηση μιας παγκόσμιας κατάταξης. Αφορά τη διασφάλιση ότι οι μελλοντικές γενιές μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με αξιοπρέπεια, ακόμη και καθώς οι καριέρες γίνονται λιγότερο γραμμικές και οι προσδοκίες ζωής αυξάνονται. Οι μεταρρυθμίσεις που περιγράφονται εδώ – επέκταση των επιλογών δια βίου εισοδήματος, κάλυψη των κενών, εκσυγχρονισμός των επενδυτικών κανόνων, μείωση του νομικού κινδύνου και ενίσχυση των συνταξιοδοτικών προστασιών – θα καθιστούσαν το σύστημα των ΗΠΑ πιο ανθεκτικό και πιο δίκαιο. Το παράθυρο δράσης είναι ανοιχτό. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν πρέπει να το αφήσουν να κλείσει.
