Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σύνδεση της πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με την εργασία δημιουργεί μια ασύμμετρη διαπραγμάτευση, παρόμοια με καταστάσεις ομηρίας. Όταν η ασφάλιση υγείας της οικογένειας εξαρτάται από τη συνέχιση της απασχόλησης, ο εργαζόμενος αναγκάζεται να περιορίζει τις απαιτήσεις του και να συμμορφώνεται στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο, αντί να επιδεικνύει αυξημένη προσπάθεια. Αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα κουλτούρας ή διαχείρισης, αλλά πρόβλημα της δομής του συστήματος.
Σε αντίθεση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Ιαπωνία, ο Καναδάς, η Γαλλία και η Αυστραλία, όπου η υγειονομική περίθαλψη παρέχεται μέσω της ιθαγένειας και όχι μέσω της εργασίας, στις ΗΠΑ, η απώλεια εργασίας μπορεί να σημαίνει απώλεια της πρόσβασης σε γιατρούς, ειδικά για παιδιά. Η απειλή που μπορεί να θέσει ένας εργοδότης δεν περιορίζεται σε ένα μπόνους, αλλά μπορεί να αφορά την υγεία και την ευημερία της οικογένειας, καθιστώντας την κατάσταση περισσότερο “ομηρία” παρά “παροχή”.
Η πρακτική αυτή ξεκίνησε ως λύση κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι εταιρείες προσέφεραν ασφάλιση υγείας για να προσελκύσουν εργαζομένους, καθώς οι μισθοί ήταν παγωμένοι. Σταδιακά, αυτό που άρχισε ως κίνητρο, εξελίχθηκε στον πιο ισχυρό μοχλό εξαναγκασμού στην εργασιακή σχέση στις ΗΠΑ.
Οι πρωτοβουλίες για την αύξηση της δέσμευσης των εργαζομένων, όπως έρευνες δέσμευσης ή εκδηλώσεις, δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Η ψυχολογική ασφάλεια, απαραίτητη για την απόδοση της ομάδας, δεν μπορεί να χτιστεί όταν υπάρχει ο φόβος απώλειας της ιατρικής κάλυψης.
Η οικονομική επιστήμη ονομάζει αυτό το φαινόμενο “job lock” (δέσμευση στην εργασία), όπου οι εργαζόμενοι παραμένουν σε θέσεις που δεν επιθυμούν, λόγω του κινδύνου να χάσουν την ασφάλισή τους. Η ψήφιση του νόμου περί προσιτής περίθαλψης (ACA) το 2010, ο οποίος δημιούργησε εναλλακτικές λύσεις ασφάλισης, οδήγησε σε μετρήσιμη αύξηση της κινητικότητας στην αγορά εργασίας, της αυτοαπασχόλησης και της επιχειρηματικότητας.
Ακόμα και η “Μεγάλη Παραίτηση” (Great Resignation) ανέδειξε αυτόν τον μηχανισμό. Με την μείωση της εξάρτησης από το εισόδημα λόγω των ενισχύσεων, την ευελιξία της τηλεργασίας και τις εναλλακτικές του ACA, οι εργαζόμενοι είχαν περισσότερες επιλογές. Η κορυφαία αυτή τάση παραίτησης, που καταγράφηκε τον Νοέμβριο του 2021, με 4,5 εκατομμύρια άτομα να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους, αποδεικνύει πώς η εξασθένιση των μοχλών πίεσης οδηγεί σε αλλαγές συμπεριφοράς.
Εταιρείες όπως η Costco, με πολύ χαμηλότερο ποσοστό απώλειας εργαζομένων σε σχέση με τον μέσο όρο του κλάδου, έχουν επιτύχει αυτό που αποκαλείται “αφοπλισμός” του μοχλού της υγείας. Προσφέρουν τόσο ολοκληρωμένη και προσιτή ασφάλιση, που αυτή παύει να λειτουργεί ως απειλή.
Τι μπορούν να κάνουν οι εργοδότες πριν την αλλαγή του συστήματος; Παρόλο που η καθολική μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης στις ΗΠΑ δεν είναι εφικτή από μεμονωμένες εταιρείες, μπορούν να σταματήσουν να εκμεταλλεύονται τους μοχλούς εξαναγκασμού.
Οι ηγέτες σε διοικητικά συμβούλια μπορούν να εγγυηθούν κάλυψη για την περίοδο μετάβασης, καλύπτοντας την ασφάλιση υγείας για έξι μήνες μετά την εθελοντική αποχώρηση ενός εργαζομένου. Αυτό, αν και κοστίζει, είναι φθηνότερο από το κόστος αντικατάστασης ενός εργαζομένου που αισθανόταν υπό πίεση.
Τα τμήματα Ανθρώπινου Δυναμικού μπορούν να επιδοτούν το κόστος του COBRA για τους αποχωρούντες εργαζομένους, καθιστώντας την έξοδο από την εργασιακή ασφάλιση υγείας λιγότερο δυσβάσταχτη.
Η αποσύνδεση της επιλεξιμότητας για παροχές από τα όρια πλήρους απασχόλησης θα αποδυνάμωνε επιπλέον μοχλούς πίεσης.
Τέλος, οι διευθυντές μπορούν να διοργανώσουν εργαστήρια ενημέρωσης για τις παροχές, εστιάζοντας στις συνολικές επιλογές των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς ACA και του COBRA. Αυτή η κίνηση, αν και μοιάζει με παροχή “εργαλειοθήκης εξόδου”, αποτελεί την ισχυρότερη κίνηση οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αντικαθιστώντας τη συμμόρφωση με την ελεύθερη επιλογή.
Όταν ένας εργαζόμενος αισθάνεται ότι η υγεία της οικογένειάς του δεν αποτελεί «ομήγυρο» που χρησιμοποιείται για να τον κρατήσει σε μια θέση, η απόδοσή του μεταμορφώνεται από απλή συμμόρφωση σε ουσιαστική δέσμευση.
