Η επιτυχία ενός επιχειρηματία είναι αποτέλεσμα τύχης ή σκληρής δουλειάς; Αν και οι αποδόσεις μπορεί να θυμίζουν λαχείο, η πραγματικότητα είναι σύνθετη. Στα 31 μου χρόνια, ολοκλήρωσα μια από τις μεγαλύτερες συμφωνίες ακινήτων στην ιστορία της Metropolitan New York, την ανακατασκευή του Harborside Financial Center στο Jersey City. Τότε, ήταν η μεγαλύτερη εμπορική ανακαίνιση στη χώρα. Για μένα, σηματοδότησε την πρώτη μου ουσιαστική στιγμή πλούτου, αφήνοντάς με αβέβαιο για τα επόμενα βήματα: πώς να διαχειριστώ το νέο κεφάλαιο και πώς να του δώσω νόημα.
Όσο περισσότερο πλούτο συσσωρεύει κανείς, τόσο πιο ευάλωτος μπορεί να αισθάνεται. Η αναζήτηση ελευθερίας μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μια νοοτροπία φρουρίου. Έχω παρατηρήσει εξαιρετικά ικανούς και φιλόδοξους ανθρώπους να παραλύουν από τον φόβο της απώλειας όσων έχτισαν. Αντί να αξιοποιήσουν την προσαρμοστικότητα που τους οδήγησε στην επιτυχία, υποχωρούν πίσω από τείχη, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Σήμερα, η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια παρόμοια κατάσταση: βρισκόμαστε στο κατώφλι της μεγαλύτερης μεταφοράς πλούτου στην ιστορία, με εκτιμώμενα 84 τρισεκατομμύρια δολάρια να περνούν στις νεότερες γενιές τις επόμενες δύο δεκαετίες. Τι θα κάνουμε στη συνέχεια; Ό,τι συμβεί τώρα θα καθορίσει το μέλλον της αμερικανικής καινοτομίας και επιχειρηματικότητας, και γι’ αυτό όλοι μας πρέπει να δώσουμε προσοχή.
Τα τελευταία 26 χρόνια, μελετώ τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες του κόσμου μέσω της ίδρυσης της TIGER 21, και έχω μάθει πολλά για το πώς οι επιχειρηματίες βρίσκουν την επιτυχία και πώς οι επενδυτές δημιουργούν εντυπωσιακές αποδόσεις.
Δύο σημεία είναι ιδιαίτερα εύστοχα σήμερα, καθώς σκεφτόμαστε το μέλλον μας: Πρώτον, το να είσαι ένας επιτυχημένος ιδρυτής και επιχειρηματίας σπάνια μεταφράζεται σε έναν εξίσου επιτυχημένο επενδυτή. Δεύτερον, μόλις συσσωρευτεί ο πλούτος, ο φόβος της απώλειας μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω απώλειες και αδράνεια. Αυτά τα δύο μαθήματα, συνδυαστικά, έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν ολόκληρο τον πλούτο και το κοινωνικό μας τοπίο: αποδεικνύεται ότι η διαχείριση του κεφαλαίου είναι εξίσου σημαντική με τον τρόπο που το δημιουργούμε.
Στα εφηβικά μου χρόνια, δοκίμασα δεκάδες διαφορετικούς τρόπους για να πετύχω στην επιχειρηματική “λαχειοφόρο αγορά”, από τη φτυάρισμα χιονιού μέχρι την πώληση γάλακτος στο τοπικό Dairy Barn. Κάποιες από τις προσπάθειές μου απέδωσαν, άλλες όχι. Με πολλούς τρόπους, αυτή η εμπειρία αντικατοπτρίζει κάτι μοναδικά αμερικανικό: μια χώρα δομημένη, πολιτισμικά και οικονομικά, να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να παίρνουν ρίσκα, να ξεκινούν επιχειρήσεις, να αποδέχονται την αποτυχία και να συσσωρεύουν γνώση ως παραπροϊόν κάθε εγχειρήματος για να μεγιστοποιήσουν την επιτυχία την επόμενη φορά.
Γιατί λοιπόν τόσο λίγοι επιχειρηματίες πετυχαίνουν μεγάλα αποτελέσματα; Η απάντηση έγκειται στον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται η επιτυχία. Οι επιχειρηματίες συχνά ξεκινούν με ελάχιστα και χτίζουν κάτι αξιόλογο από το μηδέν. Οι επενδυτές, από την άλλη πλευρά, απλώνουν τα χρήματά τους σε πολλές υπάρχουσες ευκαιρίες. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες δεν κερδίζουν πολλά χρήματα, αλλά ένας μικρός αριθμός πετυχαίνει μεγάλα κέρδη – τόσο μεγάλα που αναδιαμορφώνουν ολόκληρο το τοπίο του πλούτου.
Οι αποδόσεις των επενδυτών, από την άλλη πλευρά, συνήθως διατηρούν τον πλούτο με ασφαλέστερες επενδύσεις που αποφέρουν 8-10% απόδοση, και γενικά λίγο λιγότερο για οικογενειακά γραφεία που, σε αντίθεση με τους περισσότερους θεσμικούς επενδυτές, πρέπει να διατηρούν μετρητά και ρευστότητα. Αλλά ακόμη και με 10% απόδοση για τα ίδια 30 χρόνια, 1 δολάριο αυξάνεται μόνο σε 18. Δεκαοκτώ φορές πολύ λίγο είναι πολύ λίγο, αλλά αν κληρονομήσετε 10 εκατομμύρια δολάρια, αυτό μπορεί να γίνει 180 εκατομμύρια δολάρια στο 10% για 30 χρόνια, και αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Η βασική διαφορά είναι να θέτουμε προσδοκίες βασισμένες στο σχήμα των πιθανών αποτελεσμάτων, όχι σε ελπιδοφόρα όνειρα. Οι αποδόσεις των επενδυτών τείνουν να ακολουθούν μια καμπύλη κανονικής κατανομής – οι περισσότεροι άνθρωποι κερδίζουν γύρω από τον μέσο όρο. Τα αποτελέσματα των επιχειρηματιών, ωστόσο, ακολουθούν μια κατανομή δύναμης. Αυτό σημαίνει ότι λίγοι τυχεροί (Zuckerberg, Gates, Musk κ.λπ.) κερδίζουν τεράστια ποσά – τόσο μεγάλα που στρεβλώνουν τον μέσο όρο. Είναι σαν τους πληθυσμούς πόλεων: οι περισσότερες πόλεις είναι μικρές, αλλά μια χούφτα είναι τεράστιες επειδή οι άνθρωποι συρρέουν σε αυτές – προσελκυόμενοι από ευκαιρίες, ταλέντο, κεφάλαια και πολλά άλλα – κάνοντάς τις ακόμη μεγαλύτερες.
Η χώρα μας χτίστηκε πάνω στην ανθεκτικότητα και τη δημιουργικότητα των επιχειρηματιών, ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να αναλάβουν ρίσκα, να προσαρμοστούν και να καινοτομήσουν. Η επιτυχία, στην πιο αληθινή της μορφή, είναι κάτι που πρέπει να γιορτάζεται. Υπάρχει όμως μια ανησυχητική αλλαγή που συμβαίνει όταν η επιτυχία σκληραίνει σε υπέρμετρο πλούτο και δίνει τη θέση της στον φόβο, ένα παράδοξο που εμφανίζεται πολύ συχνά.
Οι αμυντικές συμπεριφορές πλούτου, ωστόσο, δημιουργούν κυματιστές επιπτώσεις που αποδυναμώνουν τον κοινωνικό ιστό. Οι κοινότητες διασπώνται καθώς η ανισότητα βαθαίνει. Η δημόσια εμπιστοσύνη διαβρώνεται όταν οι πόροι συγκεντρώνονται στην κορυφή. Ειρωνικά, η ίδια η προσπάθεια διασφάλισης της θέσης κάποιου μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία που επέτρεψε την επιτυχία εξαρχής.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Εν μέρει επειδή ο πλούτος μεγεθύνει την αντίληψη του κινδύνου. Το διακύβευμα φαίνεται υψηλότερο και το περιθώριο λάθους μικρότερο. Ωστόσο, η νοοτροπία που έχτισε την επιτυχία – προσαρμοστικότητα, ανοιχτότητα και προθυμία να αγκαλιάσεις την αβεβαιότητα – παραμένει το αντίδοτο. Όταν τη χάνουμε, ανταλλάσσουμε τη δημιουργικότητα με τον έλεγχο και την γενναιοδωρία με την επιφυλακτικότητα. Και με αυτόν τον τρόπο, μειώνουμε όχι μόνο τη δική μας αίσθηση σκοπού, αλλά και τη συλλογική ανθεκτικότητα των κοινοτήτων μας.
Υπάρχει ένας άλλος δρόμος. Η υπέρτατη ασφάλεια δεν προέρχεται από την οικοδόμηση ψηλότερων τειχών ή βαθύτερων τάφρων. Μια κοινωνία μπορεί να γίνει ισχυρότερη, πιο επιτυχημένη και πιο ανθεκτική ενισχύοντας τα δίκτυα εμπιστοσύνης και ευκαιριών που μας συνδέουν. Αυτό σημαίνει επένδυση σε κοινά συστήματα – εκπαίδευση, υγεία, ενέργεια, υποδομές, επιχειρηματικότητα – που επιτρέπουν σε όλους μας να ευδοκιμήσουμε. Πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να βλέπουμε το προνόμιο ως ένα βραβείο προς υπεράσπιση και αντ’ αυτού να θεωρούμε την επιτυχία ως μια πλατφόρμα για ουσιαστική συμβολή και καθοδήγηση. Η αληθινή ηγεσία σε αυτή την εποχή δεν αφορά απλώς τη συσσώρευση· αφορά τη διαχείριση.
Ως κάποιος που κατανοεί την έλξη του ελέγχου, γνωρίζω ότι το επιχειρηματικό πνεύμα εκτιμά την ανεξαρτησία, και ο πλούτος ενισχύει αυτό το ένστικτο. Αλλά η ανεξαρτησία χωρίς αλληλεξάρτηση είναι μια ψευδαίσθηση. Αν επιτρέψουμε στον φόβο να υπαγορεύει τις επιλογές μας, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που ορίζεται από τείχη που χωρίζουν, σκληραίνουν και τελικά καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος.
Καθώς κοιτάζουμε πίσω στα πρώτα 250 χρόνια της αμερικανικής επιχειρηματικότητας και κοιτάζουμε προς το κοινό μας μέλλον, ο φόβος δεν μπορεί να νικήσει. Πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα πώς μπορούμε να έχουμε αντίκτυπο, τόσο ως επενδυτές όσο και ως επιχειρηματίες. Ο εξαιρετικός πλούτος της Αμερικής πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία ενός επιχειρηματικού πρίσματος που διαθλάται σε ένα ευρύτερο φάσμα ευθύνης, ευκαιρίας και διαχείρισης. Αυτή δεν είναι μια αριστερή φαντασίωση, αλλά μια κεντρώα πραγματικότητα. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επένδυσαν στην εύρεση κοινωνικών λύσεων, όλοι μας ωφεληθήκαμε (κοινωνική ασφάλιση, εκπαίδευση, ακόμη και η αποκατάσταση της στιβάδας του όζοντος τη δεκαετία του 1990).
Η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας είναι πολιτισμική όσο και οικονομική. Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει να είσαι ασφαλής – όχι απλώς ως ιδιοκτήτης περισσότερων, αλλά ως μέλος μιας κοινωνίας που λειτουργεί για όλους. Αυτό απαιτεί το ίδιο θάρρος που πυροδότησε τα πρώτα μας εγχειρήματα για να αφήσουμε την ψευδαίσθηση ότι το περισσότερο είναι πάντα καλύτερο. Στο τέλος, η ανθεκτικότητα δεν μετριέται από αυτά που κρατάμε, αλλά από αυτά που είμαστε πρόθυμοι να επενδύσουμε σε άλλους. Και το μέλλον της χώρας μας εξαρτάται από αυτή την επιλογή.
