Η Τρέισι Έμιν, η καλλιτέχνιδα που κάποτε σόκαρε το βρετανικό κοινό με τις αμφιλεγόμενες δημιουργίες της, έχει διανύσει μια μακρά πορεία, από την ατίθαση νιότη της μέχρι την αναγνώριση ως εθνικός θησαυρός. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, η Έμιν μοιράζεται την ιστορία της μάχης της με τον καρκίνο squamous cell, μια ασθένεια που την οδήγησε σε δραματικές χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης της ουροδόχου κύστης, της υστερεκτομής και της αφαίρεσης τμήματος της ουρήθρας και του κόλπου. Η ζωή με μια ουροστόμιο, όπως περιγράφει, είναι “αρκετά βαριά”, γεμάτη προκλήσεις και συνεχή προσοχή στην υγιεινή, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει και προβλήματα του εντέρου.
Παρά τις δυσκολίες, η Έμιν βλέπει αυτή την εμπειρία ως μια δεύτερη ευκαιρία, μια “δεύτερη ζωή”, όπως ονομάζεται και η επικείμενη έκθεσή της στην Tate Modern. Αυτή η αναγέννηση την οδήγησε στην οριστική μετακόμιση στο Margate, όπου εγκαινιάζει ένα φιλανθρωπικό εγχείρημα, δημιουργώντας ένα δίκτυο χώρων για καλλιτέχνες, μια σχολή τέχνης και ένα κέντρο κατάρτισης. Η επιστροφή της στην πατρίδα και η αφοσίωσή της στην τέχνη της προσφέρουν πλέον μια αίσθηση ειρήνης.
Η Έμιν ανατρέχει στην καλλιτεχνική της πορεία, επισημαίνοντας την παρεξήγηση που αντιμετώπισε στο παρελθόν, ιδιαίτερα σχετικά με το έργο της “Why I Never Became A Dancer”, όπου οι κριτικοί υποβάθμισαν το μήνυμα της αυτοδυναμίας της. Εξομολογείται την οδύνη της για τις εμπειρίες της εφηβείας, τις σεξουαλικές κακοποιήσεις και τον εκφοβισμό, τονίζοντας ότι το grooming και το bullying είναι δυστυχώς διαχρονικά φαινόμενα.
Η έκθεση στην Tate Modern, που καλύπτει τέσσερις δεκαετίες της καριέρας της, θα παρουσιάσει, πέραν των άλλων, μια σειρά από αυτοπορτρέτα της μετά την εγχείρηση, σε αντιπαράθεση με φωτογραφίες της από νεαρή ηλικία. Το εμβληματικό της έργο “My Bed” θα κοσμεί επίσης την έκθεση, υπενθυμίζοντας τη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε το 1999.
Η Έμιν εκφράζει την απογοήτευσή της για την πολιτική κατάσταση στη Βρετανία, καταδικάζοντας τη ρητορική της ακροδεξιάς και τις συνέπειές της στην κοινωνία και τον πολιτισμό. Πιστεύει ακράδαντα στην εκπαίδευση ως λύση για την ανισότητα και την έλλειψη ευκαιριών, αν και η δική της σχολική πορεία δεν υπήρξε επιτυχημένη.
Στην προσωπική της ζωή, η Έμιν δηλώνει ευτυχής που δεν απέκτησε παιδιά, εξηγώντας ότι η ζωή της είναι γεμάτη από δημιουργικούς νέους ανθρώπους και δικές της μοναδικές εμπειρίες. Μεταξύ των λίγων “μετανοιών” της, αναφέρει το κάπνισμα και την απουσία αυτοφροντίδας, ενώ τονίζει την αξία της αγάπης και της κυριαρχίας του εαυτού. Η τέχνη, για την Τρέισι Έμιν, είναι η κινητήριος δύναμη που της επιτρέπει να αισθάνεται, να εκφράζεται και να συνδέεται με τον κόσμο, προσφέροντας μια βαθιά αίσθηση πληρότητας και σκοπού.
