Μια νέα δραματική σειρά, που έκανε την πρεμιέρα της στο HBO Max τον περασμένο μήνα, έχει ήδη δημιουργήσει έντονο ενδιαφέρον, πριν καν προβληθεί. Η σειρά εστιάζει σε δύο παίκτες χόκεϊ επί πάγου, που είναι ταυτόχρονα αντίπαλοι και ερωτικοί σύντροφοι, εξερευνώντας την ένταση που δημιουργείται τόσο στον αγωνιστικό χώρο όσο και εκτός αυτού. Η δημιουργός Jacob Tierney, με τις συνοπτικές απαντήσεις της σε ερωτήσεις σχετικά με τους πρωταγωνιστές κατά τη διάρκεια μιας προωθητικής περιοδείας, αλλά και η προσαρμογή της σειράς σε μια σειρά από “ευφάνταστα” μυθιστορήματα της Καναδής συγγραφέως Rachel Reid, που έχουν ως επίκεντρο το χόκεϊ, τροφοδότησαν αρχικά τις συζητήσεις. Ωστόσο, ο κύριος λόγος της δημοτικότητας είναι αναμφίβολα οι έντονες σκηνές ομοφυλοφιλικού πάθους.
Το “Heated Rivalry” δεν κρύβει τη θέρμη του. Σε στιγμές, ο απόμακρος Ρώσος παίκτης Ilya Rozanov (Connor Storrie) ανταλλάσσει βλέμματα με τον λιγοστό τοπικό πρωταθλητή Shane Hollander (Hudson Williams), και αμέσως μετά τους βρίσκουμε να είναι σωματικά κοντά. Οι σκηνές αυτές, άλλοτε έντονες και άλλοτε διακοπτόμενες από χρονικά κενά, δημιουργούν μια συνεχή σεξουαλική ένταση, η οποία δεν αναπτύσσεται μόνο μέσω του διαλόγου και της εξέλιξης των χαρακτήρων, αλλά και μέσω της σωματικής επαφής.
Παρόλο που η σειρά υποτίθεται ότι επικεντρώνεται στο χόκεϊ επί πάγου, ένα άθλημα που προσφέρεται για δυναμικές αφηγήσεις, όπως αποδείχθηκε περίτρανα από το “Inside Out 2”, η παρουσία του αθλήματος είναι εκπληκτικά περιορισμένη. Ο Tierney φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την αμφιλεγόμενη γοητεία του “down-low” σεξ παρά για την εξερεύνηση της ανδρικότητας ή του ομοερωτισμού στον αθλητισμό. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι χαρακτήρες δεν φορούν καν τις στολές τους κατά τη διάρκεια των σεξουαλικών σκηνών, κάτι που θεωρείται ιδιαίτερα απίθανο.
Οι σεξουαλικές σκηνές, αν και όχι τόσο ρητές όσο υποστηρίζουν κάποιοι κριτικοί, προσφέρουν ένα έντονο οπτικό αποτέλεσμα, που θυμίζει έντονα τις ιδρωμένες σκηνές από το “Challengers”. Ωστόσο, τα υπερβολικά γυμνασμένα σώματα των ηθοποιών, σε συνδυασμό με την αυστηρή καθοδήγηση από συντονιστές οικειότητας, φαίνεται να έχουν αφαιρέσει τη σπιρτάδα από τη δράση, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θυμίζει τα μαζοχιστικά έργα του Bret Easton Ellis, χωρίς όμως τη σαρκαστική του αιχμή. Το αποτέλεσμα παραπέμπει στις μαριονέτες που κάνουν σεξ στο “Team America: World Police”.
Όταν δεν είναι απασχολημένοι με έντονες σωματικές επαφές, ο Rozanov και ο Hollander είναι κάπως μονότονοι και μονοδιάστατοι χαρακτήρες. Η θυελλώδης σεξουαλική τους ζωή δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρομαντική σχέση “μίσους-αγάπης”, καθώς η σωματική τους εγγύτητα ξεκινά στα πρώτα δέκα λεπτά της σειράς και αλληλοϋποστηρίζονται ενεργά στις καριέρες τους.
Σε αναγνώριση της έλλειψης δραματικού υλικού, το τρίτο επεισόδιο επικεντρώνεται σε έναν συμπαίκτη, τον επίσης κρυφό ομοφυλόφιλο Scott Hunter (François Arnaud) και τη σχέση του με τον τοπικό barista Kip (Robbie GK). Η σειρά υπονοεί ότι σχεδόν κάθε επαγγελματίας παίκτης χόκεϊ επί πάγου στον κόσμο είναι κρυφά ομοφυλόφιλος.
Εάν αυτή η ερωτική ιστορία ήταν τουλάχιστον πιο ενδιαφέρουσα από την προηγούμενη, ή είχε κάποια θεματική σημασία, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Δυστυχώς, ο Scott και ο Kip (ή Skip;) είναι δεμένοι με ένα βαρετό, συναισθηματικά απομακρυσμένο αφηγηματικό τόξο και διάλογο τόσο αδιάφορο, που ολόκληρο το επεισόδιο μοιάζει με ένα ατυχές παράκαμψη, που θα μπορούσε να παραλειφθεί.
Οι ερμηνείες είναι γενικά ξύλινες, κάτι που ίσως ταιριάζει με την προσγειωμένη φύση των επαγγελματιών αθλητών, αλλά δημιουργεί πρόβλημα στον ρυθμό και τη διάθεση. Η βασική εξαίρεση είναι ο Storrie στον ρόλο του ευμετάβολου Ρώσου, ο οποίος κλέβει το τρίτο επεισόδιο με μόλις 20 δευτερόλεπτα παρουσίας, αναδεικνύοντας χαρίσματα, ματσιστικά στοιχεία και σωματική δύναμη, αλλά και μια αίσθηση θλίψης και πληγής. Ο ηθοποιός είναι υπερβολικά καλός για το υλικό που του παρέχεται και θα χρειαζόταν έναν πιο δυνατό συμπρωταγωνιστή.
Η σειρά, που βρίσκεται μόλις στη μέση της προβολής της, αφήνει ήδη μια αίσθηση απογοήτευσης. Προέρχεται από ένα κύμα ομοφυλοφιλικού ρομαντικού υλικού, όπως το “Heartstopper” και το “Red, White and Royal Blue”, το οποίο φαίνεται να εκμεταλλεύεται την γκέι κουλτούρα χωρίς να την κατανοεί ουσιαστικά. Υπάρχει μια παράξενη ιδεοληψία σε αυτά τα έργα που απο-σεξουαλικοποιεί τους γκέι άνδρες, καθιστώντας τους πιο “αποδεκτούς”, σαν κατοικίδια για νεαρές γυναίκες, οι οποίες άλλωστε είναι και το κύριο κοινό που διαβάζει αυτά τα βιβλία και οδηγεί τις πωλήσεις.
Το “Heated Rivalry”, ενώ μπορεί να έχει πιο “καυτές” σκηνές από τους ανταγωνιστές του, μοιράζεται τις ίδιες ανούσιες δηλώσεις και φτηνά στερεότυπα για τους γκέι άνδρες. Ίσως δεν έχει τόση σημασία αν οι ηθοποιοί του Tierney είναι ετεροφυλόφιλοι, όσο η “παιχνιδιάρικη” προσέγγιση που υπάρχει στο υλικό πηγής. Η σειρά μπορεί να προσφέρει στιγμιαία ευχαρίστηση, αλλά μένει το ερώτημα αν θα αφήσει μια ουσιαστική εντύπωση.
Το “Heated Rivalry” προβάλλεται εβδομαδιαίως στο Max στην Αυστραλία και τις ΗΠΑ, ενώ η ημερομηνία κυκλοφορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο αναμένεται να ανακοινωθεί.
