Το ιστορικό δράμα που διαδραματίζεται κατά την κουρδική εξέγερση του 1991 στο Ιράκ ξεδιπλώνεται μέσα από έναν κόσμο διπλωματών. Παρακολουθούμε την ομάδα του Whitehall, η οποία συζητά με λιτότητα για τους Κούρδους που κρύβονται στα βουνά, έρμαια των ενόπλων δυνάμεων του Σαντάμ Χουσεΐν. Παρούσα είναι η Ιρακινή διπλωμάτης Αλ-Τικρίτι, ετεροθαλής αδελφός του Σαντάμ, καθώς και ο Κρις Μπάουερς, ο συγγραφέας του έργου και πρώην Βρετανός διπλωμάτης στο Ιρακινό Κουρδιστάν.
Ο Μπάουερς εμποτίζει τις συζητήσεις και τους αγώνες στην καρδιά αυτής της κρίσης με μια αυθεντικότητα που προσδίδει βαρύτητα, ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν συνθέτει καλό δράμα. Οι ήρωες είναι οι διπλωμάτες, ο Κλάιβ (Ρίτσαρντ Λίνσον) και η Κάθριν (Μπεθ Μπάροους), οι οποίοι μας προσφέρουν τις πολιτικές λεπτομέρειες του κόσμου τους («με τη μετάβαση από τη Μάργκαρετ Θάτσερ στον Τζον Μέιτζορ»). Ωστόσο, η διπλωματία, όντας διπλωματία, αφήνει τον ορθολογικό διάλογο να επικρατεί έναντι της έντασης στους διαλόγους ή στις πράξεις. Αντί για αυτό, έχουμε σχεδιασμό, ελιγμούς και στρατηγική εφευρετικότητα. Αυτά τα στοιχεία θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό πολιτικό δράμα, ειδικά όταν ένας φωνακλάς Αμερικανός στρατηγός (Στίβεν Καβανά) προσπαθεί να εμποδίσει την ιδέα τους για τη δημιουργία ασφαλούς καταφυγίου για τους Κούρδους (που τελικά οδήγησε στην Επιχείρηση Safe Haven), αλλά ο ρυθμός, η πολυπλοκότητα και το βάθος απλώς δεν επαρκούν.
Υπό τη σκηνοθεσία του Μαρκ Γκίσερ, σύντομες σκηνές εναλλάσσονται μεταξύ Whitehall, πολλαπλών συνεντεύξεων τύπου, του κήπου του Κλάιβ και περιστασιακά των ιρακινών βουνών. Όλες οι σκηνές μοιάζουν υπερβολικά λειτουργικές, παραδίδοντας πληροφορίες και εκθέσεις αντί για ανθρώπινο δράμα.
Οι χαρακτήρες είναι επίπεδοι, με ορισμένες ερμηνείες να είναι αδέξιες. Ο Κλάιβ είναι, δυστυχώς, τόσο βαρετός όσο ένα από τα γκρι κοστούμια του Μέιτζορ, μιλώντας με προβλέψιμες μεταφορές από το κρίκετ, ενώ η Κάθριν είναι γενική. Ο Αλ-Τικρίτι (Μαζλούμ Γκιούλ), όταν εμφανίζεται σύντομα, λειτουργεί ως φερέφωνο. Μόνο η σύζυγος του Κλάιβ από την Μέση Αγγλία, η Αν (Λίζα Ζάχρα), καταφέρνει να προσδώσει λίγο δράμα, επιμένοντας να αναλάβει ευθύνη για την κατάσταση των Κούρδων, όταν αρχικά είναι απρόθυμος.
Ο τρόμος που αντιμετωπίζει ο κουρδικός πληθυσμός εκπροσωπείται κυρίως από μια έγκυο γυναίκα, τη Νατζάτ (Εουτζένι Μπουντά), και τη συνοδό της (που επίσης υποδύεται η Ζάχρα), οι οποίες κρύβονται στα βουνά, ενώ οι δυνάμεις του συνασπισμού αναποφασίζουν για την προστασία τους από τη σφαγή. Υπάρχει επίσης ο αδελφός της Νατζάτ, γιατρός, πρόσφυγας και, όπως φαίνεται, ακτιβιστής, ο οποίος καταφέρνει να προσεγγίσει το βρετανικό διπλωματικό σώμα και να απευθυνθεί απευθείας στην Κάθριν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός του.
Θα επιθυμούσαμε περισσότερη εστίαση στην κουρδική εμπειρία, αντί για φευγαλέες σκηνές φόβου ή ανθεκτικότητας. Τι θα γινόταν αν βλέπαμε τις συζητήσεις, τους ελιγμούς και την εφευρετικότητα στην κορυφή των βουνών;
Πρόκειται για ένα παραγνωρισμένο κομμάτι της ιστορίας του Ιράκ, από δυτική σκοπιά, που έχει επισκιαστεί από την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ και αργότερα από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Αξίζει περισσότερο δράμα, συναίσθημα και πολιτική πολυπλοκότητα στο πεδίο.
