Το έργο “Sea Beneath the Skin”, μια δημιουργία του Σαμοανού σκηνοθέτη, καλλιτέχνη και χορογράφου Lemi Ponifasio, αποτελεί ένα μοναδικό κομμάτι μουσικού θεάτρου που ξεπερνά τα όρια της κατηγοριοποίησης. Η παράσταση δεν είναι μια σύγκρουση κόσμων, αλλά μια αλληλοδιείσδυση και συνεργασία μεταξύ τους, ξεκινώντας με μια γυναίκα που ανεβαίνει στη σκηνή, στολισμένη με δύο λευκές κολώνες που συμβολίζουν τους κορμούς γιγάντιων δέντρων καούρι. Η μελωδική φωνή της, αρχικά σύντομη και με πλούσιο τόνο, απαντάται από μια άλλη γυναίκα από ψηλά στο αμφιθέατρο, καθώς το ντουέτο τους εξελίσσεται σε επείγουσα και έντονη εκτέλεση.
Στη συνέχεια, τέσσερις άνδρες ντυμένοι στα μαύρα εκτελούν μια αρμονική, κυκλική χορογραφία που περιλαμβάνει εκτεταμένη κρουστή ρυθμική κίνηση σώματος. Ακολουθεί μια τρίτη γυναίκα που αντιμετωπίζει το κοινό με τρομακτικά επιθετικές φωνητικές κραυγές, για να δώσει τη θέση της σε έναν νεαρό άνδρα με τελετουργική ενδυμασία από το Κιριμπάτι, ο οποίος ρίχνει λευκή άμμο πάνω στη σκηνή από έναν μαύρο πλαστικό κουβά. Αν και το νόημα αυτών των συμβολισμών δεν είναι άμεσα σαφές, πλαισιώνουν και συνδέουν τις έξι ενότητες του κύκλου τραγουδιών του Mahler. Κατά τη διάρκεια αυτών των ενοτήτων, οι δύο τραγουδιστές βρίσκονται στη σκηνή ως χαρακτήρες σε μια αόριστη αφήγηση.
Οι πρώτες νότες του Mahler ακούγονται περίτεχνες, παράξενες και σχεδόν λαμπερές σε αυτό το νέο πλαίσιο, παρόλο που η Britten Sinfonia παίζει μια εκδοχή του Iain Farrington, η οποία συμπυκνώνει την τεράστια ορχήστρα του Mahler σε μόλις 16 μουσικούς, με αποδοτικό και ευρηματικό τρόπο. Παρότι υπήρχαν μεταφράσεις των κειμένων για τα τραγούδια του Mahler, δεν υπήρχαν για τα πασιφικά άσματα. Αυτό ενίσχυσε την ιδέα, ίσως αναπόφευκτη στο Λονδίνο, ότι τα τελευταία ήταν τα “εξωτικά” στοιχεία. Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αυτό επέτρεπε στην φαντασία περισσότερο χώρο. Τα ίδια τα κείμενα του Mahler φάνηκαν δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με το πάθος που έβαλαν στην ερμηνεία τους ο τενόρος Sean Panikkar, με ιδιαίτερα ηρωική φωνή στο πρώτο τραγούδι, και η μεσόφωνος Fleur Barron με το βελούδινο τόνο της.
Εκείνοι και ο μαέστρος Nuno Coelho ήταν μερικώς ορατοί, παίζοντας πίσω από ένα πέπλο στο πίσω μέρος της σκηνής. Το πέπλο λειτουργούσε ως οθόνη για διάφορα, κυρίως μονόχρωμα, βίντεο: άνθη που ανθίζουν, υποβρύχιες εκρήξεις, άνθρωποι που θα μπορούσαν να περπατούν μέσα σε πλημμύρες. Τα βίντεο, θολά και διακοπτόμενα από τους κορμούς των δέντρων, συχνά δυσδιάκριτα και χωρίς ακριβή χρονική σύμπτωση με τη μουσική, υποδηλώνουν ότι το “Sea Beneath the Skin”, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην τρέχουσα μορφή του στο Λουξεμβούργο το 2024, διατηρεί την αίσθηση ενός έργου σε εξέλιξη. Παρόλα αυτά, σε σύγκριση με άλλα έργα με θέμα την κλιματική αλλαγή – όπως αυτά που παρουσιάζονται στη σειρά “Fragile Earth” του Barbican – η παράσταση αυτή αισθάνεται συναρπαστικά, εντυπωσιακά διαφορετική: όχι μια διάλεξη, αλλά μια έκκληση προς τις αισθήσεις και τη φαντασία.
