Πολλά τραγούδια γίνονται η μουσική επένδυση της ζωής μας, σημαδεύοντας στιγμές, σχέσεις και αναμνήσεις. Από το θορυβώδες feedback των Wolf Eyes μέχρι τις συνθετικές μελωδίες του Gary Numan, οι συντάκτες του Guardian μοιράζονται προσωπικές ιστορίες για το πώς συγκεκριμένα κομμάτια έγιναν ο προσωπικός τους “ύμνος” αγάπης, απώλειας ή ελπίδας.
Η αναδρομή ξεκινά με τον John Doran και το “Stabbed in the Face” των Wolf Eyes. Το 2004, την εποχή που ερωτεύτηκε βαθιά τη σύντροφό του Maria, το κομμάτι έγινε ο ήχος μιας “εξαιρετικά χαρούμενης, αισιόδοξης εποχής”, παρότι αρχικά οι Wolf Eyes τον δυσκόλεψαν με την άρνησή τους να μιλήσουν για κάτι άλλο πέραν των Manowar.
Από την άλλη, ο Gary Numan και το “Change Your Mind” συνδέθηκε με βραδινές εξόδους για τη Safi Bugel, αλλά απέκτησε νέο νόημα όταν το άκουσε σε ένα Instagram βίντεο, συνδέοντάς το με τα πρώτα, ντροπαλά βήματα μιας νέας γνωριμίας. Παρά το στίχο που αφορά έναν χωρισμό, η παραγωγή και οι αναμνήσεις το καθιστούν μια μελωδία για “υπερβολικές ποσότητες των πιο γλυκόλογων συναισθημάτων”.
Η Amy Winehouse με το “Stronger Than Me” γίνεται αντικείμενο ανάλυσης από τον Jason Okundaye. Περιγράφεται ως μια σύγχρονη εκδοχή της τραγωδίας “Βάκχες”, ένα κομμάτι που, παρά τη φαινομενική του σκληρότητα και την κριτική προς τον άντρα σύντροφο, εκφράζει μια ρομαντική πρόθεση αυτογνωσίας και ανάληψης δράσης.
Ο Luke Turner αναφέρεται στους Einstürzende Neubauten και το “Youme & Meyou”. Αρχικά το εξέλαβε ως κριτική στην παγκοσμιοποίηση, αλλά η σύντροφός του του αποκάλυψε ότι το κομμάτι αφορούσε τη σχέση τους, μιλώντας για “κοινή κατανόηση και ρεαλισμό”.
Για τον Jeffrey Ingold, το “My Hands” της Leona Lewis, ένα κομμάτι γεμάτο θλίψη, σηματοδοτεί την ελπίδα για ρομαντική αγάπη μετά από 34 χρόνια μοναξιάς. Η απελπισία που εκφράζει η Lewis του προσφέρει μια γεύση του πόσο βαθιά μπορεί να είναι η αγάπη, ένα συναίσθημα που ελπίζει να γνωρίσει.
Ο Stephen Malkmus and the Jicks με το “Middle America” ερευνάται από την Elle Hunt. Παρόλο που ο Malkmus δηλώνει ότι δεν σχολιάζει τις “middle America” πολιτείες, η Hunt βρίσκει στο τραγούδι την αντανάκλαση της ιδανικής της σχέσης, μιας σύνδεσης που βασίζεται σε διάλογο, ενθάρρυνση και αμοιβαία κατανόηση.
Ο John Lydon και οι Public Image Ltd. με το “This Is Not a Love Song” (album version) αν και τίτλος του το προδίδει, ο Lydon δεν τραγουδάει για έρωτα, αλλά επικρίνει τον καπιταλισμό και την απληστία της μουσικής βιομηχανίας. Για τον Tim Jonze, όμως, το κομμάτι έγινε σύμβολο της γνωριμίας του με τη γυναίκα της ζωής του, ένα “start of a love story” παρά την αρχική του αποτυχία να της το προσφέρει.
Τέλος, ο Dave Simpson μιλάει για το “Enola Gay” των Orchestral Manoeuvres in the Dark. Αν και συνδέεται με την πρώτη του αγάπη και τις βραδινές εξόδους, το κομμάτι έχει ως θέμα την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. Η μελαγχολική του μελωδία, όμως, αντικατόπτριζε τους φόβους του για την παροδικότητα της σχέσης του.
Η Kate Solomon καταλήγει με το “The Seduction” των He Is Legend. Αντί για “χρυσάφι και αρμονίες”, βρίσκει στο heavy metal μια μορφή ρομαντισμού, μια κοινή μουσική βάση με τον τότε σύντροφό της, που σηματοδοτούσε την αγάπη και την επιθυμία για κοινή απόλαυση.
