Η σπάνια σύζευξη της εξαιρετικής μουσικής με τον δυναμικό ακτιβισμό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση, και αυτό επιβεβαιώνεται στον επίσημο ντεμπούτο δίσκο των Pussy Riot. Το άλμπουμ με τίτλο CYKA, που στα ρωσικά σημαίνει «σκύλα», αποτελεί μια μίξη από ψυχρά ηλεκτρονικά στοιχεία, έντονο EDM και ψιθυριστό ραπ, αποτυπώνοντας μια δεκαετία μουσικών διαμαρτυριών του ρωσικού συλλογικού σχήματος.
Το έργο δημιουργήθηκε από τη συνιδρύτρια Nadya Tolokonnikova, η οποία μαζί με τη Maria Alyokhina είχαν φυλακιστεί σε ρωσικές σωφρονιστικές αποικίες την περίοδο 2012-2013. Παρά την ισχυρή οπτική γωνία που διέπει το άλμπουμ, η συνολική δυναμική του συχνά εξασθενεί από τη μουσική εκτέλεση. Το κύριο single, Candy Dopamine, σε συνεργασία με το μέταλ συγκρότημα Avenged Sevenfold, επιχειρεί μια κριτική κατά των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, η οποία όμως επισκιάζεται από επιφανειακούς στίχους και συμβατικά μουσικά στοιχεία. Αντίστοιχα, το κομμάτι Nothing to Lose, αν και φιλόδοξο, παραμένει ένα χαοτικό τρανς κομμάτι που αναφέρεται στις σχέσεις του συγκροτήματος με τη ρωσική φιλελεύθερη διανόηση λόγω της στήριξής τους στην Ουκρανία.
Ωστόσο, τα πιο δυνατά σημεία του δίσκου είναι εκείνα που προορίζονται για οργισμένα πλήθη. Το Gore, με τη συμμετοχή του B-Real από τους Cypress Hill, αποτελεί ένα φλογερό μήνυμα από τις διαδηλώσεις κατά της υπηρεσίας μετανάστευσης (ICE) στο Los Angeles, ενώ το Disobey αποτέλεσε το soundtrack για τη δράση των Pussy Riot ενάντια στο ρωσικό περίπτερο στην Μπιενάλε της Βενετίας. Η χρήση ωμού πανκ ήχου σε αυτά τα κομμάτια δεν έχει στόχο τη μουσική καινοτομία, αλλά την κατάκτηση των τίτλων της επικαιρότητας. Το ίδιο συμβαίνει και στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο διακωμωδεί τον Vladimir Putin, χρησιμοποιώντας δείγματα φωνής του για να θίξει το ζήτημα της λογοκρισίας στη Ρωσία.
Όπως έχει δηλώσει παλαιότερα η Alyokhina, η προσοχή από τη Δύση αποτελεί ζωτική προστασία για τα μέλη των Pussy Riot από τον κίνδυνο της εξαφάνισης. Υπό αυτό το πρίσμα, η ποιότητα της παραγωγής στο EDM του CYKA έχει δευτερεύουσα σημασία μπροστά στον δημόσιο διάλογο που πυροδοτεί για τον επείγοντα σκοπό τους. Το άλμπουμ κλείνει με το Outro, ένα κομμάτι hyperpop που αποκαλύπτει με συγκινητικό τρόπο το ανθρώπινο κόστος της εξορίας για τη Nadya Tolokonnikova.
