Οι παιδικές αναμνήσεις ξυπνούν καθώς διαβάζω στα δικά μου μικρά παιδιά. Οι εικόνες από το “The Bear Under the Stairs” της Helen Cooper ή το “The Big Pets” του Lane Smith με ταξιδεύουν πίσω στα τέσσερα χρόνια μου, τότε που μου διάβαζαν.

Η σειρά “Sabriel” του Garth Nix αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Η πρώτη μου ανάγνωση έγινε μαζί με τον πατέρα μου και αργότερα με τον αδελφό μου, προσφέροντας μια κοινή χαρά και μια νέα σύνδεση μεταξύ μας.

Κατά την εφηβεία μου, το “The Bone People” της Keri Hulme, που ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, μου φάνηκε συγκλονιστικό. Η περιγραφή της Kerewin, απομονωμένη στον πύργο της, και ο τρόπος που ο θυμός και ο φόβος εγγράφονται στο κείμενο, με σημάδεψαν βαθιά.

Η συγγραφέας Isabella Hammad, με το έργο της “Recognising the Stranger: On Palestine and Narrative”, έχει αρχίσει να με εκπαιδεύει σχετικά με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Επίσης, το “Women Talking” της Miriam Toews μου έδειξε τις δυνατότητες της μυθοπλασίας.

Η επιθυμία να γίνω συγγραφέας αναπτύχθηκε σταδιακά, ίσως ξεκινώντας με τα βιβλία Alfie της Shirley Hughes, λόγω της όμορφης οικειότητας και του ρυθμού τους. Ωστόσο, η αίσθηση του “Τι θα γινόταν αν μπορούσα να το κάνω κι εγώ;” με κυρίευσε περισσότερο με το “Miss Smilla’s Feeling for Snow” του Peter Høeg.

Αν και σε παλαιότερη συνέντευξη είχα εκφράσει αμφιβολίες για τον David Szalay, θεωρώ το “Flesh” αριστούργημα.

Τα βιβλία “Orlando” και “Mrs Dalloway” της Virginia Woolf, που διάβασα ως φοιτήτρια λογοτεχνίας, τα επανέλαβα πρόσφατα, ανακαλύπτοντας νέα στοιχεία τόσο στο κείμενο όσο και στον εαυτό μου.

Εύχομαι να μην ξαναδιάβαζα ποτέ το “The Lorax” του Dr Seuss.

Το “A Room With a View” του EM Forster, που ανακάλυψα πρόσφατα, είναι υπέροχο και αστείο. Επίσης, η γραφή της Yōko Ogawa με έχει συναρπάσει.

Αυτή τη στιγμή διαβάζω το “One Aladdin Two Lamps” της Jeanette Winterson και ακούω το “The Poisoned King” της Katherine Rundell.

Ως “comfort read” επιλέγω το “The Shipping News” της Annie Proulx.