Στα 56 μου χρόνια, αποφάσισα να τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο. Δεν είμαι ο κλασικός αθλητής – είμαι ένας μεγαλύτερος, φαλακρός πατέρας, περιτριγυρισμένος από εικοσάρηδες με αθλητικά ρούχα και αψεγάδιαστα χαμόγελα. Κι όμως, κατάφερα να τους ξεπεράσω, γιατί ενώ εκείνοι κυνηγούσαν προσωπικά ρεκόρ, εγώ έτρεχα για να γλιτώσω από τα ζόμπι.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο «μαύρος σκύλος» της κατάθλιψης χτύπησε την πόρτα μου. Ένιωθα πως δεν είχα καταφέρει τίποτα αξιοσημείωτο εδώ και χρόνια. Για να ξεφύγω, στράφηκα στο Zombies, Run!, μια διαδραστική εφαρμογή για έξυπνα τηλέφωνα που μετατρέπει το τρέξιμο σε μια αφήγηση επιβίωσης. Ξεκινάς ανάμεσα στα συντρίμμια ενός ελικοπτέρου και, με την καθοδήγηση του Sam Yao –που υποδύεται εξαιρετικά ο Phil Nightingale–, προσπαθείς να φτάσεις σε ασφαλές σημείο. Το παιχνίδι σε αναγκάζει να επιταχύνεις σε κρίσιμα σημεία, κάτι που για έναν άνθρωπο στα μέσα των 50 του είναι μια πραγματική πρόκληση.

Ακολούθησα το προπονητικό πρόγραμμα Hal Higdon, αυξάνοντας σταδιακά τις αποστάσεις. Όταν η κούραση και ο πόνος στους μυς γίνονταν ανυπόφοροι, συνδύαζα την εφαρμογή με τη μουσική των Myths and Monsters, νιώθοντας σαν ήρωας βιντεοπαιχνιδιού. Ωστόσο, στο 15ο μίλι του αγώνα, το iPhone μου ξεφόρτισε εντελώς. Εκείνη τη στιγμή, η διαδρομή μετατράπηκε σε έναν πραγματικό εφιάλτη, καθώς έπρεπε να ολοκληρώσω τα υπόλοιπα μίλια χωρίς την αφηγηματική υποστήριξη.

Παρά τον πόνο, τερμάτισα. Έτρεξα το πρώτο μισό σε δύο ώρες και 10 λεπτά και το δεύτερο σε τρεισήμισι ώρες. Τώρα, σκοπεύω να εκπαιδευτώ ξανά για να σπάσω το όριο των πέντε ωρών. Όπως διαπίστωσα, ο μαραθώνιος δεν είναι παρά ένα μακρόσυρτο παιχνίδι ρόλων (RPG), όπου “χτίζεις” αντοχή και ταχύτητα μέχρι να αντιμετωπίσεις το τελικό “αφεντικό” στη γραμμή του τερματισμού.