Η Julia Kochetova δεν είναι μια συνηθισμένη ανταποκρίτρια του πολέμου στην Ουκρανία. Ως Ουκρανή, ζει στο Κίεβο και βιώνει την εισβολή στη χώρα της, χάνοντας φίλους και βλέποντας την καθημερινότητά της να διαμορφώνεται από τον πόλεμο που ξεκίνησε το 2014 και κλιμακώθηκε βίαια στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Η 32χρονη φωτογράφος, που έχει οργανώσει περισσότερες κηδείες από όσες θα έπρεπε να ζήσει κάποιος, αισθάνεται άνετα και στην πρώτη γραμμή.
Γεννημένη στη Βίνιτσα, η Kochetova βρίσκεται στο Κίεβο, ανάμεσα σε αποστολές, έχοντας ξυπνήσει χωρίς ρεύμα, αποτέλεσμα των ρωσικών επιθέσεων στις υποδομές. Τον Οκτώβριο του 2022, την πρώτη φορά που συνεργάστηκε με τη Guardian, φωτογράφιζε χορευτές μπαλέτου στην περιοχή του Ντονέτσκ, αποτυπώνοντας την ευλυγισία και τη δύναμή τους. Η δουλειά της έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της κάλυψης του πολέμου.
Λίγες μέρες αργότερα, το Κίεβο δέχθηκε επίθεση με ιρανικής κατασκευής drones Shahed. Ξυπνώντας από τους εκκωφαντικούς ήχους, η Kochetova φόρεσε το αλεξίσφαιρο γιλέκο της και βγήκε έξω, κατευθυνόμενη σε ένα υπόγειο πάρκινγκ όπου οι πολίτες αναζητούσαν καταφύγιο. Εκεί, αποτύπωσε μια γυναίκα που αγκάλιαζε προστατευτικά έναν στρατιώτη, μια εικόνα που για την ίδια συμβολίζει την αγάπη και την ακατάβλητη δύναμη του ουκρανικού λαού.
Το «project» της, «War Is Personal» (Ο πόλεμος είναι προσωπικός), που ξεκίνησε το 2022 και κέρδισε βραβείο World Press Photo το 2024, δεν είναι για εκείνη «project», αλλά η ίδια της η ζωή. Πιστεύει στην ισότιμη ενσυναίσθηση, είτε προέρχεται από ξένο είτε από ντόπιο δημοσιογράφο, τονίζοντας όμως ότι οι Ουκρανοί δημοσιογράφοι μοιράζονται τις ίδιες πληγές με αυτούς που φωτογραφίζουν.
Μια συγκλονιστική φωτογραφία που επιθυμεί να ξεχάσει, απεικονίζει την κηδεία της 24χρονης Nadiia Halych και της δίχρονης κόρης της Anhelina, θύματα ρωσικής επίθεσης. Η εικόνα της μικρής που κοιτάζει στο φέρετρο της μητέρας της, αποτυπώνει την απόλυτη θλίψη και το τραύμα ενός πολέμου όπου τα παιδιά θάβουν παιδιά.
Στην έκθεσή της στο Άμστερνταμ, η Kochetova παρουσιάζει και το πορτρέτο της Iryna Tsybukh, μιας γνωστής φιγούρας στην Ουκρανία, η οποία έπεσε στο μέτωπο λίγο πριν τα 26α γενέθλιά της. Η Kochetova βίωσε έτσι από πρώτο χέρι την αγωνία του αποχαιρετισμού, ενώ ταυτόχρονα ήταν περικυκλωμένη από φωτογράφους.
Η Kochetova δεν πιστεύει ότι μια φωτογραφία μπορεί να αλλάξει την ιστορία ή να σταματήσει έναν πόλεμο. Αντίθετα, επιδιώκει να φέρει τους θεατές σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους, δημιουργώντας συναισθηματική σύνδεση, ανεξάρτητα από στρατιωτικές αναλύσεις. Η έκθεσή της περιλαμβάνει επίσης ποιήματα, σχέδια και ήχους, με στόχο να φέρει το κοινό πιο κοντά στην πραγματικότητα του πολέμου.
Πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη της τεκμηρίωσης και στην απόδοση της αλήθειας, με την ταχύτητα που επιτρέπει η φωτογραφία. Αντιμετωπίζει τις προσπάθειες της Ρωσίας να αλλοιώσει την ιστορία, όπως στη Μαριούπολη, τονίζοντας την αξία ντοκουμέντων όπως το «20 Days in Mariupol» του Mstyslav Chernov.
Η Kochetova θυμάται τους μαζικούς τάφους μετά την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την περιοχή του Κιέβου, και πώς η φωτογραφία μπορεί να αφηγηθεί τις ιστορίες των επιζώντων, δημιουργώντας ένα αντίδοτο στις ρωσικές αφηγήσεις.
Οι φωτογραφίες της από την πρώτη γραμμή, αν και αιχμηρές, αποπνέουν μια διαχρονικότητα, όπως αυτή ενός νεαρού στρατιώτη με κράνος διακοσμημένο με Hello Kitty. Αποτυπώνει την ευαλωτότητα, την κούραση και την αξιοπρέπεια των στρατιωτών, όπως στο Chasiv Yar, όπου η φωτογραφία ενός τραυματισμένου στρατιώτη με ένα δάκρυ στο μάτι, θυμίζει θρησκευτική εικόνα.
Ακόμη και οι φωτογραφίες χωρίς ανθρώπινη παρουσία, όπως αυτή των εκταφιασμένων τάφων στο Izium, υποδηλώνουν την ύπαρξη των θυμάτων. Η αντίθεση μεταξύ της ομορφιάς του τοπίου και της φρίκης των γεγονότων, αναδεικνύει την αναπόδραστη πραγματικότητα ότι ο ήλιος ανατέλλει ξανά, ακόμη και μετά την τραγωδία.
Η Kochetova αναρωτιέται αν μπορούμε να «ανθίσουμε πάνω από τις στάχτες» και να ξαναχτίσουμε τις κατεστραμμένες πόλεις μας. Η φωτογραφία ενός στρατιώτη σε ένα χαράκωμα ανθισμένο με τα χρώματα της ουκρανικής σημαίας, συμβολίζει την ελπίδα και τη δυνατότητα εύρεσης στιγμών ομορφιάς και ηρεμίας μέσα στον πόλεμο.
Η Kochetova, πιστή στις ρίζες της, επιλέγει να παραμείνει στην Ουκρανία, καθώς οι ρίζες της καθορίζουν την ταυτότητά της και τις επιλογές της σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για τη χώρα της. Η φωτογραφική της μηχανή, όπως φαίνεται και σε ένα σχέδιο φίλου της, αποτελεί μέσο σύνδεσης και απόδειξη ότι δεν είναι μόνη.
