Φέτος συμπληρώνονται 400 χρόνια από τον θάνατο του John Dowland, και θα είμαστε τυχεροί αν υπάρξουν πολλές άλλες αφιερώσεις τόσο μαγευτικές όσο αυτή της μεσόφωνης Ruby Hughes, του λαουτονίστα Jonas Nordberg και της βιολίστριας Mime Yamahiro Brinkmann. Η μουσική δεν είναι μόνο του Dowland – στην πραγματικότητα, η ηχογράφηση παίρνει τον τίτλο της από ένα τραγούδι του Purcell, και ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα κομμάτια της είναι μια συναρπαστική εκδοχή του Corpus Christi Carol όπως το μελοποίησε ο Britten – αλλά τα πάντα είναι εμποτισμένα με τη γλυκιά ελισαβετιανή μελαγχολία που ο Dowland κατάφερε να αποστάξει με τόση δεξιοτεχνία.
Η φωνή της Hughes διατηρεί μια φυσικότητα, παρά την εκλέπτυνσή της, η οποία έχει αποδοθεί επιδέξια. Η ηχογράφηση είναι αρκετά κοντινή ώστε να μπορεί να τραγουδά απαλά και εκμυστηριακά, αλλά υπάρχει ακόμα μια αίσθηση χώρου γύρω από τον ήχο. Είναι πιο εκφραστική φωνητικά από κάποιους άλλους, χρωματίζοντας κάθε λέξη ξεχωριστά: όταν στο “Flow, My Tears” του Dowland τραγουδά για “φόβο, και θλίψη, και πόνο”, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για τρία διαφορετικά αλλά εξίσου τρομακτικά συναισθήματα. Ωστόσο, εκείνη, ο Nordberg και η Brinkmann διατηρούν όλα αυτά σε ισορροπία, διατηρώντας μια πειστική αίσθηση γραμμής και εστίασης, ώστε η εκφραστικότητα να μην εκλαμβάνεται ως ατέλεια, αλλά ως επικοινωνία. Αυτό είναι εξίσου εμφανές στη μουσική των συγχρόνων του Dowland και στον Purcell, όσο και στις τέσσερις νέες ή πρόσφατες συνθέσεις βασισμένες στους στίχους τραγουδιών του Shakespeare στο τέλος, από τις Deborah Pritchard, Errollyn Wallen και Cheryl Frances-Hoad.
