Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ, ο θρυλικός μουσικός, βρίσκεται στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ “Man on the Run”, αναλαμβάνοντας χρέη εκτελεστικού παραγωγού και εκτός οθόνης συνεντευξιαζόμενου. Το έργο του σκηνοθέτη Μόργκαν Νέβιλ, αποτελείται από αρχειακό υλικό, φωτογραφίες και ηχητικές καταγραφές που εστιάζουν στον ΜακΚάρτνεϊ, την εκλιπούσα σύζυγό του Λίντα, τα παιδιά τους και άλλα πρόσωπα. Ορισμένα από τα σχόλια του ΜακΚάρτνεϊ φαίνεται να είναι πρόσφατες προσθήκες, ενώ άλλα προέρχονται από παλαιότερες ηχογραφήσεις.
Η ταινία ξετυλίγει τη σύνθετη, αλλά ιδιαίτερα παραγωγική, καριέρα του από το τέλος των Beatles το 1969 μέχρι την οριστική διάλυση του επόμενου συγκροτήματος του, των Wings, το 1981. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στη διάλυση των Beatles, την περίοδο που ο ΜακΚάρτνεϊ φαινόταν να αποσύρεται από τον κόσμο, εγκαταστάθηκε στη Σκωτία με την οικογένειά του και δούλευε αποσπασματικά πάνω σε νέα τραγούδια. Κυκλοφόρησε σόλο άλμπουμ, όπως το “Ram”, το οποίο δέχτηκε αρνητικές κριτικές και φάνηκε να περιέχει αιχμές κατά του Τζον Λένον, οδηγώντας σε περαιτέρω εντάσεις. Ενώ ο Λένον πρωτοστατούσε στο κίνημα της αντικουλτούρας στη Νέα Υόρκη, ο ΜακΚάρτνεϊ πειραματιζόταν με μια νέα, μη συμβατική pop αισθητική, περιλαμβάνοντας ένα παράξενο τηλεοπτικό αφιέρωμα με βοντβιλ τραγούδια. Αξίζει να σημειωθεί η επιλογή του να συμπεριλάβει στο εξώφυλλο του άλμπουμ “Band on the Run” προσωπικότητες όπως ο Κλέμεντ Φρόιντ και ο Μάικλ Πάρκινσον, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει διασημότητες υψηλότερου βεληνεκούς. Ο τίτλος της ταινίας, “Man on the Run”, υποδηλώνει ότι ο ίδιος ο Πολ, και όχι το συγκρότημα, είναι πραγματικά ο πρωταγωνιστής.
Οι μουσικοί που στρατολόγησε για τους Wings, περιλαμβανομένης της συζύγου του, Λίντα, αντιμετώπισαν αρχικά χλευασμό. Η ίδια, ωστόσο, αντέδρασε με χιούμορ, δηλώνοντας: «Δεν είμαι εδώ επειδή είμαι η καλύτερη πιανίστρια, είμαι εδώ επειδή αγαπιόμαστε». Οι θαυμαστές αγκάλιασαν το «οικογενειακό» ήθος των Wings, το οποίο αποδείχθηκε περίτρανα με τις sold-out περιοδείες, την τεράστια εμπορική επιτυχία του “Mull of Kintyre” και την άνετη καθιέρωσή τους στον mainstream χώρο. Ωστόσο, η ταινία παραλείπει να αναφερθεί στο ιδιαίτερα πολιτικό ντεμπούτο single των Wings, “Give Ireland Back to the Irish”, που κυκλοφόρησε το 1972 ως απάντηση στην Bloody Sunday.
Η σύνθεση των Wings γνώρισε σημαντικές αλλαγές, οδηγώντας σε αναφορές που θυμίζουν τους Spinal Tap. Η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι ο Ντένι Λέιν ήταν πραγματικά το τρίτο και ουσιαστικό μέλος, με τους υπόλοιπους να λειτουργούν περισσότερο ως session μουσικοί, γεγονός που ίσως υποδηλώνει κάποια ανείπωτη δυσαρέσκεια. Παρόλο που μπορεί να αναρωτιέστε γιατί επανεξετάζεται αυτή η περίοδος, η ταινία είναι συναρπαστική, και η όψη του ΜακΚάρτνεϊ, άλλοτε αθώα και άλλοτε ευφυής και παρατηρητική, παραμένει μαγνητική.
