Στο βραβευμένο με Olivier έργο της Shelagh Stephenson, «The Memory of Water», τρεις ενήλικες αδελφές, αναγκασμένες να βρεθούν ξανά μαζί μετά τον θάνατο της μητέρας τους, μοιράζονται μια κοινή ανάγκη: αυτή του παιδιού. Ωστόσο, διαφέρουν ριζικά στο τι – ή ποιον – πραγματικά επιθυμούν.
Η Τερέζα, η μεγαλύτερη, αναζητά σεβασμό για την αφοσίωσή της, ειδικά καθώς υπήρξε η κύρια φροντίστρια της μητέρας τους στα τελευταία στάδια της άνοιάς της. Η Βικτόρια Μπρέζιερ, ενσαρκώνοντάς την αυστηρή και εύθραυστη, την απεικονίζει εγκλωβισμένη σε μια αφήγηση μαρτυρίου, μια γυναίκα που πιστεύει αιώνια πως είναι δεύτερη και παραγνωρισμένη.
Ως το «μωρό» της οικογένειας, η 33χρονη Αικατερίνη βρίσκεται σε διαρκή ανάγκη παρηγοριάς. Η Ελέν Φλάναγκαν, με τον λόγο της φλύαρο και την εστίασή της στον εαυτό της, διψά για επιβεβαίωση – για την εμφάνισή της, την υγεία της και την ελκυστικότητά της.
Και στη μέση, στο επίκεντρο του έργου, η 39χρονη Μαρία θέλει να γίνει κατανοητή. Η Πόλυ Λίστερ, σοφή αλλά και ευάλωτη, είναι η ευφυής «high-flyer», αυτή που έγινε γιατρός, λαμβάνοντας θαυμασμό, αλλά λαχταρώντας αγάπη.
Το φάντασμα της οικογενειακής κατοικίας… Η Βίκυ Μπινς ως Βάιολετ. Η Βάιολετ, που υποδύεται η Βίκυ Μπινς, στοιχειώνει το σπίτι της οικογένειας με τις δικές της ανάγκες, όχι λιγότερο την ανάγκη να νιώσει πολύτιμη από τις κόρες της. Σε ένα έργο για τη μνήμη, η Βάιολετ παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του παρελθόντος σε σχέση με τις αυτοδικαιολόγητες παιδικές αφηγήσεις των κορών της.
Όπως ο ασθενής στη φροντίδα της Μαρίας, ένας νεαρός άνδρας που ξαναχτίζει την ιστορία του μετά από αμνησία μετά από τραυματικό γεγονός, έτσι και οι αδελφές έχουν κατασκευάσει τις αναμνήσεις τους με έναν τρόπο που τους ταιριάζει. Το έργο δεν είναι συναισθηματικό σχετικά με τον θάνατο της Βάιολετ – είναι υπερβολικά σκοτεινά αστείο για αυτό – αλλά δείχνει ότι, απουσία της, χωρίς τις παλιές δυσαρέσκειες στις οποίες θα μπορούσαν να βασιστούν, οι αδελφές πρέπει τώρα να υπομείνουν τον πόνο του επαναπροσδιορισμού του εαυτού τους.
Αυτά τα θέματα αποτρέπουν το «The Memory of Water» από το να βυθιστεί στην επιφανειακή ευκολία μιας κωμωδίας καταστάσεων, λειτουργώντας ως ανάχωμα ενάντια στην έλξη μιας κωμωδίας χαρακτήρων χαμηλού ρίσκου. Παρόλο που το έργο είναι περισσότερο «ζεστό» παρά εκρηκτικό, στερούμενο μιας μεγάλης δραματικής στιγμής γύρω από την οποία θα μπορούσαν να συνενωθούν οι ιδέες, στην καλοπαιγμένη παραγωγή της Lotte Wakeham, μια συνεργασία με το Liverpool Everyman and Playhouse, η εναλλαγή των συναισθημάτων έχει μια στοχαστική, γλυκόπικρη γοητεία.
