Σε μια εποχή όπου η αξία μιας γυναίκας συχνά περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, η Devonian ποιήτρια και δοκιμιογράφος Mary Chudleigh (1656-1710), μια μορφή που δικαίως θεωρείται πρωτο-φεμινίστρια, εξύμνησε την εσωτερική αξία και τη δύναμη του πνεύματος. Μέσα από το γλαφυρό της ποίημα “Song”, η Chudleigh απορρίπτει την επιφανειακή ομορφιά και παροτρύνει τον “δαίμονα” (Damon) να αναζητήσει πιο ουσιαστικά χαρακτηριστικά.

Το ποίημα, με την επαναλαμβανόμενη δομή που προσδίδει ρυθμό και μουσικότητα, αποτελεί μια αιχμηρή κριτική στην τεχνητή θηλυκότητα. Η Chudleigh, με συμπάθεια προς τον απευθυνόμενο άνδρα, τονίζει την ασημαντότητα της εξωτερικής ομορφιάς που “ξεθωριάζει και φεύγει” και την απουσία “εσωτερικών χαρισμάτων” στις γυναίκες που βασίζονται μόνο στην εμφάνισή τους. Η συμβουλή της είναι σαφής: η αξία βρίσκεται στην “εξυπνάδα” (wit) και την “αρετή” (virtue), ιδιότητες με διαχρονική αξία, που πρέπει να καλλιεργούνται και να εκτιμώνται.

Η Chudleigh, γνωστή και για το δοκίμιό της “Essay on Knowledge” που υπογραμμίζει τη σημασία της γυναικείας εκπαίδευσης, ξεπερνά τη στενή έννοια της “γοητείας”, εστιάζοντας σε ιδιότητες που αντέχουν στον χρόνο. Η “εξυπνάδα” δεν αναφέρεται μόνο στην ευφυΐα ή το χιούμορ, αλλά στην αρχική της σημασία της γνώσης και της κατανόησης, τοποθετώντας την ισότιμα με την αρετή.

Το “Song” δεν είναι μια απλή διδακτική παραγγελία, αλλά μια έκφραση της ορθολογικής και χριστιανικής βάσης των πολιτικών ιδεών της Chudleigh για το φύλο. Η ποιήτρια, με έναν γρήγορο και αισιόδοξο τόνο, προσφέρει συμβουλές για την ευτυχία του Damon, προτρέποντάς τον να μην “αναστενάζει πια μάταια” για ό,τι είναι παροδικό.

Η Mary Chudleigh, η οποία έζησε από το 1656 έως το 1710, αφήνει πίσω της ένα έργο πλούσιο σε γνώση και στοχασμό, που δικαίως αναγνωρίζεται ως προάγγελος του φεμινιστικού κινήματος.