Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχεί, η νέα ταινία κινουμένων σχεδίων “Goat” μοιάζει να έχει παραχθεί αλγοριθμικά, παραπέμποντας σε παλιότερες επιτυχίες με ζώα που μιλούν, όπως το “Zootropolis” και το “Sing”. Παρόλο που η ταινία αντλεί έμπνευση από την πραγματική ιστορία του θρύλου του μπάσκετ, Στέφεν Κάρι, ο οποίος αντιμετώπισε αμφιβολίες για τη φυσική του κατάσταση στην αρχή της καριέρας του, το “Goat” φαίνεται να στερείται καρδιάς και αυθεντικών συναισθημάτων.
Ωστόσο, η ταινία διαθέτει μια αξιόλογη φωνητική επένδυση, που προσδίδει μια δόση γοητείας. Ο Γουίλι Χάρις (με τη φωνή του Κάλεμπ Μακλάφλιν) είναι ένας τράγος που ονειρεύεται να παίξει επαγγελματικό “roarball”, μια πιο έντονη και γρήγορη εκδοχή του μπάσκετ. Ωστόσο, ο Γουίλι θεωρείται “μικρός”, ενώ οι παίκτες του “roarball” είναι “μεγάλοι” – δυνατά θηρία όπως ρινόκεροι και άλογα. Ήρωας του Γουίλι και αστέρας της αγαπημένης του ομάδας, των Thorns, είναι η πάνθηρας Τζετ (Γκαμπριέλ Γιούνιον), μια πρωταθλήτρια που πλησιάζει στη συνταξιοδότηση, αλλά είναι αποφασισμένη να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Όταν ο Γουίλι παίρνει την ευκαιρία να ενταχθεί στους Thorns, αντιμετωπίζει χλευασμό και υποτίμηση, αλλά παραμένει αλύγιστος.
Παρόλο που υπάρχουν ορισμένα εύστοχα αστεία, χάνονται μέσα στον καταιγισμό του θορύβου. Η παρακολούθηση του “Goat” μοιάζει σαν να στέκεσαι δίπλα σε ένα ελικόπτερο την ώρα της απογείωσης. Οι αγώνες roarball είναι εκκωφαντικοί και διεξάγονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σε γήπεδα που μεταμορφώνονται από τροπικά δάση σε αρκτικές παγωμένες εμπειρίες. Η ιστορία του αουτσάιντερ είναι αρχαία σαν τον χρόνο, και για μια ταινία που απευθύνεται σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών, παρουσιάζει αρκετές σκηνές με κινητά τηλέφωνα και χαρακτήρες που ελέγχουν διαρκώς τα social media τους. Το μόνο που απομένει μετά την έξοδο από τον κινηματογράφο είναι ένας πονοκέφαλος. Το “Goat” κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ, και στις 26 Μαρτίου στην Αυστραλία.
