Σε ένα περιβάλλον κλειστοφοβικό, όπου το γκρίζο κυριαρχεί και το κατάστρωμα του πλοίου HMS Indomitable μοιάζει με ριγέ κλουβί, η παραγωγή του Michael Grandage για την όπερα Billy Budd του Benjamin Britten παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Το σκηνικό του Christopher Oram, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς της Paule Constable, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα βίαιη και ταυτόχρονα ερωτική, όπου κάθε κίνηση του ανδρικού πληρώματος είναι εκτεθειμένη σε διαρκή έλεγχο.
Μετά την πρεμιέρα του 2010 στο Glyndebourne, η αναβίωση υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ian Rutherford διατηρεί την έντονη αντίθεση ανάμεσα στην αθωότητα του Billy Budd και τη μοχθηρία του John Claggart. Ο baritone Thomas Mole αποδίδει με σπαρακτική ζωντάνια την ορμή της νεότητας, ενώ ο bass-baritone Sam Carl ενσαρκώνει έναν Claggart του οποίου η κακία εκδηλώνεται μέσα από μια εφιαλτική αμφισημία αγκαλιάς και βίας.
Ωστόσο, η καρδιά της παράστασης χτυπά στον Captain Vere, τον οποίο ερμηνεύει ο εξαιρετικός Allan Clayton. Ο Clayton, αν και είναι γνωστός για την απόδοση χαοτικών χαρακτήρων, εδώ παρουσιάζει μια συγκλονιστική εικόνα εσωτερικής πάλης. Η ερμηνεία του, ειδικά στην τελευταία σκηνή όπου αποχωρίζεται την περούκα του, αποτελεί ένα καθηλωτικό πορτρέτο της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Υπό τη μουσική διεύθυνση του Nicholas Carter, η London Philharmonic Orchestra συνοδεύει ιδανικά το έργο, το οποίο θα παραμείνει στο πρόγραμμα έως τις 30 Ιουλίου.
